Terugblik

In 2007 leerde ik weer een deel van mezelf kennen. Mijn vermogen om zelfstandig te zijn en om de juiste beslissingen te nemen.

Examens, slagen, zes weken buitenland, achttien worden, autorijden, studeren en écht over hem heen zijn..

Mijn doelen van 2007 zijn bereikt. Ik ben klaar voor een nieuw jaar. Een jaar wat van tevoren nog niet zo vastligt als de afgelopen twaalf maanden. Opnieuw zal ik moeten kiezen en zullen mijn keuzes mijn belevenissen gaan bepalen. Opnieuw zal ik gelukkig kunnen zijn, maar ook verdrietig.

2007, een bewogen jaar waar ik geen spijt van heb, een jaar waar ik ondanks de tegenslagen van heb kunnen genieten. Het jaar van het afscheid van 6 vwo, het jaar van Spanje, het jaar van Pfeiffer... Een jaar waarin de goede dingen zwaarder mochten wegen dan de slechte. Het jaar van de belangrijke keuzes en het avontuur. Een goed jaar.

Breuk

De beste manier om iemand los te laten, is door te ontdekken dat het leven je veel meer te bieden heeft .

Zin?

Soms heb je het gevoel dat je de controle kwijt bent. Anderen hebben de touwtjes van jouw leven in handen, zij bepalen waar en wanneer je waar bent en wat je daar dan doet.

Stress omdat anderen jou volplannen, onafhankelijk van elkaar, in hun ogen redelijk. Maar als je alle onafhankelijke factoren bij elkaar brengt tot de verplichtingen van één persoon, resulteert dit erin dat deze persoon geen tijd meer voor zichzelf heeft.

Met praktisch alles wat je doet, investeer je in jezelf. Van alle lessen die je volgt word je wijzer. Maar moet je niet soms een pauze nemen omdat je dan pas kunt zien waar je eigenlijk mee bezig bent? Omdat je dan pas kunt zien of het eigenlijk allemaal nog wel zin heeft?

Ik wilde dat ik terug kon naar mijn leventje zonder plannen. Mijn dag-tot-dagleven. Mijn droomleven waarin ik écht kon genieten alsof elke dag de laatste was.

Een grap is leuk

Als je 'm helemaal niet verwacht

Ellende kun je hebben

Als je er eigenlijk om lacht

Verdriet is best te dragen

Als je 't eerst zelf hebt bedacht

Het mooiste?

Liefde is verraderlijk. Het is het mooiste wat er is, maar tegelijkertijd kan het je zó slopen, dat je het liefst gewoon stopte. Stopte met alles wat moest, wat mocht. Stoppen met alles wat stom was, alles wat je graag deed. Geen behoefte meer om jezelf te ontplooien, je talenten te benutten en te genieten van het leven. Al je energie, je complete drive om door te gaan, wég..

Waarom laten we het toch zover komen? Waarom stellen we ons zo kwetsbaar op? Is het niet onze eigen schuld als we kapot gaan aan een onbeantwoorde liefde of stukgelopen relatie?

Kunnen we niet beter allemaal in harteloze mensen veranderen zodat anderen niet op onze ziel kunnen trappen?

Maar de liefde, het mooiste, hoe kan een mens liefhebben zonder gevoel? Liefde en gevoel zijn onlosmakelijk verbonden. Liefde en gevoel voeden die drive om door te gaan.

Waarom zijn er toch van die rotte appels die het lef hebben om degene die zich zó gevoelig opstelt door diegene líef te hebben, pijn te doen?

Someone like me?

"Don't let your head rule you heart

Don't let your world be torn apart

Don't keep it all to yourself

Just let all your emotions run free

with someone like me

That's the way it should be

Someone like me

I know

It's hard when you're feeling down

To lift your feet up off the ground

We make mistakes but doesn't everybody

You don't always have to agree

with someone like me

That's the way it should be

Someone like me

We know the story so far

What you want and who you are

Let all your emotions run free

You don't always have to agree

With someone like me

That's the way it should be

Someone like me

Someone like me"

Oneerlijk

Verwijten naar haar hoofd geslingerd die ze niet had verwacht. Kritiek, niet opbouwend. Slechts klachten, aanvallen op de persoon die ze was.

Ze deed altijd haar best om iedereen tevreden te stellen. Ze stond klaar voor anderen, hoe moeilijk ze het zelf op dat moment ook had. Een luisterend oor, goede raad.

'Je bent alleen maar met jezelf bezig.'

'Je vraagt nooit hoe het met mij gaat.'

'Je bent veel te zelfverzekerd.'

'Je doet uit de hoogte.'

Gespuwd door de mensen die haar onzeker maakten. Onwaarheden die zó hard aankwamen. Ze dacht te doen wat goed was, dacht dat ze haar mochten...

Niemand is perfect, natuurlijk niet, maar niemand heeft dan toch ook het recht om een ander aan te vallen op zijn persoonlijkheid, opvoeding en omgeving? Je mag iemand zijn karakter toch niet kwalijk nemen? Wat moet je in godsnaam met zulke loze kritiek waar je totaal niks mee kunt?

Het doet pijn.

Alles is liefde

Als je jong bent, geloof je alles. Van spinazie krijg je spierballen, je vader is de sterkste man van Nederland en Sinterklaas bestaat.

Maar er komt een dag dat je naar de schoenen van de Goedheiligman kijkt en denkt: ,,Wacht eens! Dat zijn de schoenen van mijn vader!” Je vermoedde al zoiets, maar nu dringt het pas echt tot je door. Het is onzin om te geloven dat er in Spanje een man met een lange witte baard rondloopt, die een keer per jaar de stoomboot pakt om bij jou iets in je schoen te komen stoppen. En nog zoiets: van spinazie krijg je geen spierballen, Nederland wordt nooit wereldkampioen en jij trouwt niet met de juf.

Zo word je ouder en steeds ongelukkiger. De enige momenten dat je je weer even voelt als toen, zijn de momenten waarop je van iemand houdt. Echt van iemand houdt. Dan valt alles wat stom is of pijn doet even helemaal weg.

Liefde is alles en daar moeten we in blijven geloven. Dus wat nou, als we gewoon met z’n allen zouden besluiten: ,,Sinterklaas bestaat”? Dan weten we heus wel dat we al die cadeautjes nog steeds zelf moeten kopen, maar het gaat meer om het idee. Dat we blijven geloven dat het nog altijd goed kan komen met ons, met de liefde. Want liefde is als Sinterklaas; je moet erin geloven, anders wordt het niks.

Met dank aan Kim van Kooten

Werelds?

Iedereen leeft in zijn eigen wereld. Die wereld bestaat uit je eigen doen en denken, dingen die nooit compleet gelijk zullen zijn aan die van anderen. Je wereld wordt gevormd door de plek waar je geboren wordt, de mensen om je heen, de keuzes die je maakt en alles wat er om je heen gebeurt.

Jouw wereld is de allesbepalende factor van je persoonlijkheid en referentiekader. Dit is de enige manier waarop ik kan verklaren dat smaken en meningen enorm kunnen verschillen. Iedereen is op die manier de manager van zijn eigen wereld. Natuurlijk zijn er altijd ontzettend veel dingen die jij niet bepaalt. Beslissingen van anderen, weersomstandigheden, toeval.

Maar als iedereen zijn eigen wereld heeft, eigen bezigheden, eigen denkbeelden, eigen vriendenkringen... Overlap is er vrijwel altijd, maar waar kun je normen op baseren? Welke mensen kun je in hetzelfde hokje stoppen en welke vallen net buiten de grens daarvan? Past iedereen überhaupt in een hokje?

Is het niet zo dat ieder individu op Aarde baas is over zijn eigen universum, zijn eigen hokje?

Two

Imagine me and you

and you and me .. .

Terugval?

Ze stond op het koude perron. Een moe, bleek gezicht, nog niet klaar voor de dag. Toen haar wekker 's morgens ging, had ze niet geweten waar ze was. Haar eigen vertrouwde bed, in haar eigen vertrouwde omgeving had kil en eenzaam aangevoeld.

Ze dacht aan hem. Zou hij nog bellen?

Met haar ogen nog dicht was ze onder een warme douche gesprongen. Al voordat ze de kraan uitdraaide rilde ze opnieuw van de kou. Ontbijt, warme ovenbroodjes in een poging om zich op te warmen. Klappertandend was ze naar het station gefietst.

En nu stond ze daar, op dat perron. Alleen, maar met vele anderen. De gure novemberwind speelde met haar haren. Geen energie, maar móeten. De trein arriveerde, ze paste er nog nét bij in het halletje. Ze leunde uitgeput tegen de deur die achter haar sloot.

Flarden van gesprekken ving ze op. Gesprekken over koetjes en kalfjes, nooit over zaken die er echt toe deden. Wat was het warm, daar in die trein! Ze had moeite haar ogen open te houden, concentreerde zich op haar ademhaling. ,,Wat had ik ook alweer geleerd? Rustig, diep, vanuit mijn buik.."

Ze was opnieuw in haar eigen wereld. Het was haar bekend, ze wist wat ze moest doen. Er was alleen geen ruimte voor, geen ruimte om te gaan zitten, geen ruimte voor begrip van de mensen om haar heen. Haar bleke gezicht werd steeds witter, haar ademhaling riep golven van flauwte op, haar oren begonnen te suizen en het halletje waarin ze stond veranderde in een grauwe, wazige massa.

Paniek. Ze voelde de paniek. Het mócht niet, het kón niet. Niet nu.

De trein minderde vaart, ze telde elke seconde. De deuren schoven open en ze zoog haar longen vol met de koude winterlucht. Het had geen minuut langer moeten duren.

Weet je wat zo vreemd was? Niemand had haar opgemerkt, niemand had haar gezien. Sommigen keken wel, zo'n keurende blik die ze elke dag een aantal keer doorstond. Maar zíen, zien dat het misging?

Hij hád gebeld.

Wat ik hebben kan

Be my guest; rain on my parade. But I have the biggest freaking umbrella you have ever seen.

Referentiekaders

Wat er écht gebeurd was, hoorde ik pas weken later.

Ze dachten dat ik leukemie had.
Net als jij, dezelfde symptonen, dezelfde machteloosheid.

Wat waren ze bang geweest. Bang voor alles wat komen zou, bang voor de pijn, het verdriet, de onzekerheid en de angst zelf.

Ik had het niet door. Mijn wereld, mijn roes, ik kon niet denken. Het viel me niet op dat mama 's nachts elk uur kwam kijken of ik nog ademde, het viel me niet op dat het uitzonderlijk is als je thuis bloed mag laten prikken, het viel me niet op dat de dokter zomaar spontaan op de stoep stond, het viel me niet op dat papa zowat huilde van blijdschap toen hij me vertelde dat ik Pfeiffer had...

...en dat mama vijf minuten later de dokter alweer belde om hem te vragen of ik dús geen leukemie had.

Onbereikbare droom

Ik zou graag willen weten hoe je over me denkt.

Ik zou graag willen weten wat je van me vindt.

Ik zou graag willen weten of je iets voor me voelt.

Want waar kwam het anders allemaal vandaan? Tekenen dat je aan me dacht, die blik in je ogen, je aanraking, de manier waarop je me kuste...

Ik zou zo graag willen dat je wat voor me voelde. Ik kan het wel blijven ontkennen, tegenover mezelf, tegenover anderen. Maar het doet me pijn om te denken dat er niets was of is, het doet me pijn om te weten dat het nooit wat zal worden...

Je was altijd een onbereikbaar persoon voor me. Je maakte me gelukkig door het tegendeel te bewijzen.

Is het dan nu alweer voorbij...?

Grenzen

Wanneer weet je dat het genoeg is, dat je niet verder moet gaan?


Het begint met het overschrijden van de algemene grens. Vervolgens is er alleen nog sprake van je eigen grenzen. Steeds een stapje verder, dingen doen die je een kick geven omdat je is verteld dat ze eigenlijk slecht voor je zijn.


Roken, drank, drugs; waar moet je stoppen? Besef je niet pas dat je te ver bent gegaan op het moment dat je niet meer terug kunt?


Ken jij je grenzen?

Radeloos

Toen je nog klein was, maakte je je nog niet druk. Je maakte een prachtige tijd mee, een onbezorgde tijd. Je werd ouder, wijzer en meer ervaren. Je leerde je emoties kennen; blijdschap, maar ook veel verdriet. Je werd sterker door de problemen die je tegenkwam op je pad, door je verdriet en dat van anderen. Je zag het ontstaan van nieuw leven, maar ook de dood.

Je dacht dat je al heel veel wist, veel had meegemaakt...

En toen kwamen de problemen, problemen veroorzaakt door mensen die je liefhad. Ingewikkeld, zinloos, maar levensbepalend. Je wilde je vrienden en familie koste wat kost helpen. Maar elke oplossing die je bedacht bleek geen oplossing te zijn.

Weet je wel hoeveel soorten problemen hoeveel soorten oplossingen nodig hebben? En dat als erg geen oplossing lijkt of blijkt te zijn, dit eindeloos veel soorten verdriet teweeg kan brengen?

Wat doe je, als je iemand zichzelf pijn ziet doen? Als diegene dit beseft maar ook weer niet? Als je om diegene te helpen hem eerst nog méér pijn moet doen? Als je het vertrouwen, de vriendschap, de líefde kapot móet maken om iemand te helpen? Wat DOE je dan...?

Als je blieft

Niet weer!?

Alles is liefde

,, Je moet er in geloven, anders wordt het niks. ''

Ik ben er uit. Ik vind je leuk.

Nu jij weer?

Ik heb je lief ..

Don't allow someone to be your everything while allowing yourself to be their option.

Er was een moment dat ik besloot net zo als jou te worden. Ik besloot om niemand meer leuker dan leuk te gaan vinden, niet meer verliefd te worden. Ik zou het wel redden met onschuldig plezier. Geen serieuze gevoelens meer.

I'm tired of feeling bad. I'd rather feel nothing. It's better, it's easier.

Het moest ophouden. Ik had de keuze gemaakt voor de avontuurlijke optie die ongetwijfeld gepaard zou gaan met heftige emoties. Maar ik had spijt. Door op m'n gevoel af te gaan had jij de kans gekregen om me zó'n pijn te doen. Het moest afgelopen zijn.

A guy might be able to slow me down, but he's not going to break me.

Een nieuwe periode brak aan. Een tijd waarin het me allemaal niets kon schelen. Ik veranderde in de vrouwelijke versie van jou. Mijn gevoel verdween compleet. Hooguit interesse, de jacht, de overwinning en dan afkappen. Niemand kon meer zo tot me doordringen als jij deed, want ik liet het niet meer toe.

En ik maar denken dat ik zo gelukkig was.

You can't make someone love you.

We hebben gepraat. Voor het eerst in de jaren dat ik je kende, hadden we een écht gesprek. Je vertelde me dat ik geen spel voor jou was geweest. Dat je serieus was, maar dat het gewoon niet ging. En ik geloofde je.

But love isn't something that can be turned on and off.

Het is jouw schuld dat ik het nu niet meer kan. Het voelt alsof ik alle liefde die ik in me had verloren ben. Alsof ik nooit meer in staat zal zijn om iemand lief te hebben, omdat ik dan altijd bang zal zijn dat hij me ook kapot zal maken. Ik blijf liever heel.

The trick in life isn't getting what you want, it's wanting it after you get it.

En nu is hij er. En ik zou niet meer weten hoe ik het aan moet pakken.

Back to reality (third)

Ik verloor mezelf in een diepe, zomerse slaap

... en werd wakker toen het herfst was .

Pfeiffer

Ik héb even gedacht dat ik dood wilde.

Wanneer je lichaam niet meer kan, komt je hoofd op een punt van beslissing. Ga je vechten of laat je het gebeuren?

Ik leefde in een soort trance. Besefte niet geheel wat er om me heen gebeurde. Mijn wereld bestond uit 12 vierkante meter. Elke keer dat ik mijn veilige bed verliet, wist ik niet wat me te wachten stond.

Weet je wel hóe klein je je voelt wanneer je flauwvalt in de armen van je moeder? Weet je wel hóe klein je je voelt wanneer je gewassen en aangekleed moet worden omdat je het zelf gewoon niet kán? Weet je wel hoe je je voelt, wanneer je alle controle kwijt bent?

Ziek. Zó ziek.
Pijn. Zó'n pijn.

maak je geen zorgen mama

maak je geen zorgen papa

ik weet het

maar ik ben niet bang

het mag erop lijken

maar het ís het niet

maak je geen zorgen mama

maak je geen zorgen papa

het is onschuldig

geen ziekenhuizen meer

want het mag erop lijken

maar het ís het niet

Het wás het niet.

Wat waren ze (we?) opgelucht...

De wereld gaat door

Ik begrijp eindelijk wat ik voelde. Een logische reactie die velen overkomt.

Zes weken is niet lang. Maar zes weken van huis, is lang genoeg om een nieuw leven op te bouwen met nieuwe vrienden en gewoonten. Voor diegenen die het nooit meegemaakt hebben zal het totaal niet kloppend lijken. Na zes weken al zó gewend dat je eigenlijk niemand meer mist en het zelf allemaal best redt?

Het begin was moeilijk, daar ben ik volkomen eerlijk over. Maar eigenlijk, éigenlijk beviel het me wel. Het leven zonder zorgen, leven met de dag, genieten van elk moment dat me gegund werd en niet denken aan de toekomst. Nauwelijks gesprekken over thuis, de afgelopen jaren of plannen voor de komende maanden en jaren. Genoeg gespreksstof over het moment die dag, zonder gedachten over de rest van de wereld.

Geen kranten, tv of nieuwsberichten op Internet. Geen wereldnieuws, landelijk nieuws of regionaal nieuws. Gewoon eens even he le maal niks.

Niet denken maar doen, geen wijsheid maar gevoel, geen vriendschap maar liefde.


En dan kom je thuis, je oude vertrouwde omgeving. Vrienden en familie zijn vreemden, je huis voelt niet meer als thuis, niks gaat meer vanzelf, op de automatische piloot. Dan komt het besef: De tijd hééft niet stilgestaan vanaf het moment dat je vertrok, thuis hebben ze ook geleefd en beleefd...

Het verlangen naar huis maakt plaats voor het verlangen naar het mooie, onbezorgde leven dat je leefde en waarvan je achteraf gezien nooit genoeg van genoten kunt hebben.

Het enige waar je nog aan denkt, is je tijd daar en hoe fantastisch het eigenlijk was, wat je allemaal hebt beleefd en hoe dat je veranderd heeft. Je houdt je constant bezig met dingen die voor de thuisblijvers nauwelijks interessant zijn en klampt je vast aan je mooie herinneringen terwijl je hoofd zegt dat je gauw weer moet investeren in thuis, wil je 'in the picture' blijven.

Na je thuiskomst breekt een tijd aan waarin je geen fouten mag maken. Een tijd waarin je snel alles waar je voor je vertrek waarde aan hechtte weer op moet pakken voordat je het definitief kwijtraakt.


Maar is dat te doen? Of zullen jouw avonturen nooit geheel te delen zijn met degenen die er geen deel van uitmaakten?

:-)

'Wil je me alsjeblieft beloven dat je zult genieten zoveel je kan? Wil je me beloven dat je alle mooie kansen die je krijgt met beide handen zult grijpen? Wil je me beloven dat je niet teveel naar de toekomst toe zult leven, maar dat je zult leven in het hier en nu?

Wil je me als je blieft beloven dat je zo intens mogelijk gelukkig zult proberen te zijn?

Ik zeg je dit omdat ik nu inzie dat het elk moment afgelopen kan zijn. Je hoeft maar één keer op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats te zijn, één levensbedreigende ziekte te krijgen... Je bent nu nog jong, beloof het me alsjeblieft...'

Ik ga mijn best doen, starting weeks ago .

38, 2 kinderen, 1 borstkanker

Hij zat er verslagen bij. Nog niet geheel beseffend, niet geheel wetend wat er zou gaan gebeuren.

'Als geloof saamhorigheid en wederzijds respect betekent, dan vind ik het fantastisch. Laat ons genieten van het samen zijn en het houden van elkaar, laat de kinderen blije liederen zingen. Maar denk je nou serieus dat er daarboven een soort Sinterklaas met een dikke baard zit? Even kijken, er moet iemand kanker krijgen vandaag, eens zien, wie zal ik eens uitkiezen...'

Bied het geloof steun in moeilijke tijden? Houvast aan iets dat goed is? Bidden om genezing en voorspoed?

Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik vertrouwde, heb gebeden en gebeden en gebeden, gehuild, gesméékt en dat het niets hielp. Het gaf me geen troost, geen geruststelling. Het gaf ze geen genezing en voorspoed. Alles wat volgde was dood, verdriet, liefde die kapotging...

En nu mag het dan misschien mij niet overkomen, maar één zin, één gedachte en alles komt weer zó hard terug. Gehuil in de nacht, pogingen tot troost. Maar zolang je het allemaal meemaakt, ben je allemaal ontroostbaar en ga je allemaal kapot.

Kankerkanker.

Keuze?

Misschien, is het beter om iemand niet te hebben

..dan om hem gelijk alweer kwijt te zijn .

Back to reality (2)

Maar dan kóm je thuis. Gegroeid, gegroeid als mens. Ouder, wijzer, een ervaring rijker. En niet te vergeten: volwassen.


Verplichtingen, verwachtingen; waar moet je dan opeens aan voldoen? Was het Spaanse leven zonder zorgen niet veel beter? Niet nadenken over wat verstandig is, over wat belangrijk is en over wat nog gedaan moet worden. Leven met de dag, louter impulsief zijn en geen plannen maken.


Mis ik de zon? De mensen? De warmte? De ongeremdheid, mogelijkheden en kansen?

Back to reality

Het was een hele ervaring, een avontuur. Ik heb genoten, gehuild, gelachen, ontzettend graag naar huis gewild en ontzettend graag willen blijven. Elke dag leek hetzelfde, maar soms was er zo'n dag waar je dan weer een week op kon teren. Fantastisch. Vrienden maken, mensen leren kennen waarvan je niet dacht dat ze konden bestaan.

Verlangd naar huis.

En wanneer je dan thuis komt, vraag je jezelf af of je wel genoeg genoten hebt. Of het niet verschrikkelijk stom was om naar een plek te verlangen waar je altijd al bent, of je niet beter 100 % had kunnen genieten van al het onbekende...

Maar hee, het was écht fantastisch. Alles gedaan wat ik wilde, nergens spijt van. Kon het beter?

Leaving

Ik ga. Nu, vandaag, over 2 uur. 6 weken, 44 dagen lang.

'Ja papa, ik zal me gedragen.'

'Ja papa, ik zal je op de hoogte houden.'

'Ja papa, ik zal op mezelf letten.'

'Ja papa, ik zal.........'

Vrij, vrij en in het onbekende

Avontuur

Laat me leven

Laat me genieten

En ik zal gelukkig zijn

It's you

If tomorrow never comes

I would want just one wish

To kiss your quiet mouth

And trace the steps with my finger tips

I accidentily missed you..

Jij.

Wat is er toch? Heb je spijt? Ben je bang dat ik iets van je verwacht? Ik durf het je niet te vragen, kán het je niet vragen, bang voor het antwoord. Al wordt ik op deze manier ook niet vrolijk van je. Je maakte me echt blíj weet je, maar het geluk bleek van korte duur.

Het is alsof ik wakker wordt na een mooie droom, terug in de realiteit, een realiteit die niet zo is als ik zou wíllen dat hij was. Misschien was ik té optimistisch, overmoedig, maar stiekem hoopte ik gewoon ergens op. Kun je me dat kwalijk nemen? Ik weet het niet.

Glas/hard

Ik wil degene worden die jij ooit voor mij was. Dichtbij en toch zo onbereikbaar, makkelijk en toch ontzettend moeilijk; lief, leuk, aardig, maar ondertussen zo hard als steen.

Als me dát lukt, zou je eindelijk eens voelen hoe het zat. Al denk ik dat je dan al snel opgeeft, zoals je altijd hebt gedaan, en dat je voor de makkelijke weg zult kiezen.

Het is simpel, meer dan simpel zelfs. Wat ik ook doe, wat jouw reactie ook is, het zal pijn doen.

Het kán namelijk niet gewoon eenvoudig en leuk zijn. Niet met jou.

Holiday in Spain

Ze staarde uit het raam. Regen. Grote, koude druppels die langgerekte strepen vormden op het glas. Zomer, wáár was de zomer? De zon liet zich nauwelijks zien, zelden, om iedere voorbijganger even een beetje hoop te geven, zijn paraplu in te laten klappen.

Ze dacht aan wat ze tegemoet ging. Wat is avontuur? Wanneer onderneem je iets, beleef je iets, wat het waard is om als 'spannend', 'enerverend' of zelfs als 'pure lef' beschouwd te worden? Is hier überhaupt een maatstaf voor? Is het niet zo, dat een wereldreiziger minder onder de indruk zal zijn van je ondernemingen, dan dat oude dametje dat nooit verder is gekomen dan Duitsland?

Ze staarde uit het raam. Peinzend. Waarom verdienen mensen respect door hun daden, terwijl anderen slechts een onderdeel van de grote massa zijn? Is het juist om op te vallen, of moet je jezelf houden aan de gedragsregels, codes van de maatschappij, die weinig 'avontuur' zullen gedogen?

Ze dacht aan wat ze tegemoet ging. Voor háár was het zeer zeker een avontuur. Ze zou iets gaan ondernemen, beleven. Positief of negatief, er zou een verandering komen in haar leven. En alleen al haar acceptatie daarvan, mocht misschien bést beschouwd worden als pure lef!

Vergeven? Vergeten?

"He was the only one I had ever known, who had the power to affect me so deeply. Ignore me one day, sending me home with scores of bad poetry in my diary, and give me a compliment the next day that left me on cloud nine for the rest of the week...."

De gevolgen van zijn daden op mijn gedrag, mijn denken... Het was geen nacht, geen dag, week of maand.

Soms vraag ik me af of sommige dingen altijd bij je zullen blijven, of dat je ze, hoe belangrijk ze op een bepaald moment ook voor je zijn, zult vergeten. Of ze zullen veranderen van verse wonden naar littekens en tenslotte vage herinneringen die steeds verder zullen vervagen totdat ze verdwenen zijn.

Bang voor herhaling?

"Too often, the thing you want most is the one thing you can't have. Desire leaves us heartbroken, it wears us out. Desire can wreck your life. But as tough as wanting something can be; The people who suffer the most, are those who don't know what they want."

52

Opstaan was gewoon opstaan
Weggaan was gewoon weggaan
Weggaan en weer terugkomen
Vroeg of laat
Weer terugkomen
Zoals dat gaat
Maar niet voor altijd

Stilstaan was gewoon stilstaan
Doodgaan was gewoon doodgaan
Doodgaan en weer opleven
Vroeg of laat
Weer opleven
Zoals dat gaat
Maar niet voor altijd

( ... )

Jij bewees voor mij dat iedere dag je laatste kan zijn.
Ik mis je.

He sang

".. and everyday I love you more .."









En waar wordt een droom werkelijkheid?

De tijd zal het leren

Waarom kiezen we toch zo vaak voor het verkeerde? Is het goed om nu keuzes te maken waar je later spijt van krijgt? Leer je er dan van? Maar wat als je een ander pijn doet met je keuze?

Ik kan je niet goed helpen, ik kán je niet vertellen wat het beste voor je is. Het enige wat ik kan doen, is hopen dat je de juiste keuze maakt.

Eigenlijk zou ik de vergelijking niet mogen maken, maar érgens heb ik het gevoel dat ik binnenkort voor hetzelfde dilemma zal staan als jij. De gevaarlijke, risicovolle optie die je zoveel kan brengen maar ook zóveel kapot kan maken, of kiezen voor iemand waar je van op aan kan.

Het draait allemaal om de spanning, adrenaline en vlinders in je buik. Maar blijkt je keuze nog steeds de juiste wanneer de spanning weg is en er slechts wantrouwen overblijft? Had je dan niet beter voor de veilige optie kunnen gaan?

Verboden vriendschap

Er was liefde, maar die is verdwenen. Hij maakte meerdere malen de keuze, de keuze niet voor haar, maar voor háár.

Controle volgde, uitlokking? Relaties móeten gebaseerd zijn op vertrouwen.

Wat hebben zij aan elkaar als ze denkt niet van hem op aan te kunnen?

Vooruitziend?

We verlangden allemaal naar het moment.

Moment van opluchting,

moment van afronding.

Het is voorbij.

Uit, over.

Maar wat straks? Zes jaar lang elkaar dagelijks zien, en dan niet meer? Misschien elkaar nog eens tegenkomen of iets afspreken. Maar hoe lang houden we dat vol? Wanneer gaan we ons eigen, nieuwe leven leiden en maken we onze eigen, nieuwe vrienden en verliezen we de behoefte aan elkaar?

Gaan we er dan nu achter komen, wie onze echte vrienden zijn? Of kan een echte vriend door bepaalde omstandigheden altijd veranderen in een vage bekende die je eigenlijk niet meer aan durft te spreken? En dat, terwijl je nu alles, alles samen deelt?

Was dit een periode die we afsluiten of een periode die de start vormt van wat komen gaat?

Was dit het einde van het begin, of het begin van het einde?

Wat is

Liefde is als een droom,..

onwerkelijk

onbeheersbaar

oncontroleerbaar

en niet te voorspellen.

Onmacht?

Wat kun je nog doen als je al meer geïnvesteerd hebt dan je ooit had kunnen bedenken?

Wanneer je harder je best hebt gedaan dan je had ooit kunnen bedenken?

En wanneer je het dan nóg niet kunt..?

Ik dacht altijd, dat ik alles zou kunnen, zolang ik maar mijn uiterste best deed. Ik wist dat ik voldoende kon zolang ik me nauwelijks inspande, dus als ik mijn best zou doen, hoe zouden mijn resultaten dan zijn?

De waarheid valt tegen. Je kunt blijkbaar niet alles, als je maar je best doet. Er zijn ook dingen die je gewoon niet kán, hóe enorm je inzet ook is.

Maar wat moet je, als falen niet kan?

Sugar

Toen ik jonger was, was jij mijn droom, een onbereikbaar persoon.


Ik vergeet ons eerste gesprek nooit meer. Het ging nergens over, en het duurde ook erg lang voordat we elkaar weer spraken. Waar we echt vrienden werden, weet ik niet. Wel weet ik dat jij altijd een leuke droom voor mij was.

Sommige dromen hebben het in zich om werkelijkheid te worden, wat jij?

Sehnsucht

Ik zou zo graag willen dat hij bestond

en dat ik dat was

Cruciaal?

Het is nu tijd om de keuze te maken. Velen denken er niet bij na, maar je hébt een keuze. Je hebt hem slechts als je het vermogen hebt, maar tóch...

Ooit bedacht dat je ook gewoon eens níet je best kunt doen, zodat je nog een jaar uitstel krijgt, een jaar 'kind' mag blijven?

Ik wil volwassen, 'groot', zelfstandig en onafhankelijk worden. Maar waarom eigenlijk? Waarom niet genieten van het 'kind zijn'?

Als je eenmaal de keuze hebt gemaakt om volwassen te worden, is er geen weg meer terug.

Groots

Om de realiteit, de werkelijkheid te ontvluchten, dromen we dingen die niet mogen, willen we dingen die niet kunnen en doen we dingen die onmogelijk zijn.

Dat alles is een uiting van angst, angst voor de realiteit waarin we ons moeten gedragen naar bepaalde codes, ons aan regels moeten houden en geen gekke dingen mogen doen.

Laat me dromen


Laat me plannen maken


Laat me de verkeerde dingen kiezen

En ik zal mezelf ontwikkelen tot. ik. er. bij. neer. val.

Truly, madly, deeply

I wanna lay like this forever


untill the sky falls down on me

TKMST

Mijn geplande toekomst eindigt met augustus. Wat daarna met me gaat gebeuren, wat ik daarna wíl dat er met me gebeurt; ik weet het niet.

Ik moet een keuze maken, iets kiezen. Er zijn honderden mogelijkheden en het enige wat ik hoef te doen is er ééntje kiezen. Maar die allesbepalende keuze is zó ontzettend moeilijk om te maken...

'यू नेवर क्नोव वहत थे फुतुरे ब्रिन्ग्स।'

'You never know what the future brings.'

Lef

Wat wil je?

Wil je ontzettend leuke dingen meemaken, terwijl er kútdingen tegenover staan?

Speel je op safe, houd je jezelf gelukkig met iets minder, minder genot, minder pijn?

Ik maakte de verandering door. Ik maakte de keuze, geleidelijk aan, achteraf gezien soms zelfs onbewust.

Spijt heb ik niet.

Ik zag het voor mijn ogen gebeuren. Ik zag hoe mensen die het leven liefhadden veranderden in kapotte versies van wat zij ooit waren. Ik zag wat er kan gebeuren zodra je niet genoeg hebt genoten op het moment dat je niet meer kúnt genieten.

Je kunt leren wat jouw weg is. De keuze is aan jezelf, sterker nog, niemand kan hem voor je maken.

Mijn wereld

Wat is mijn wereld? Wat is de plek waar ik thuishoor?

Ik wíl niet dat een 13-jarige roker denkt dat ik haar überhaupt aardig vindt, laat staan dat ik met haar wil praten, een gesprek zal beginnen, of weet ik het. Ik wíl niet dat iemand wiens wereld uit bier en Jan Smit bestaat denkt dat ik ook maar énige interesse in een vriendschap heb. Ik wil niet iemand zijn van het platteland, een dorpsmeisje, of hoe noem je het.

Ik wil leven, leven in de massa en tegelijkertijd gewaardeerd worden als individu. Zou het mogelijk zijn? Herkend worden in de menigte?

Ik zou zo graag speciaal zijn voor iemand, kunnen slapen; dromen en ze waarmaken...

Hard2get

Waarom jij niet? Waarom hij wel?

Kun je dat nou écht niet inzien?

Oude liefde roest niet

Ze dacht dat ze hem zag. Zijn haar, zijn jas, zijn schoenen.

Ze dacht dat ze hem rook. Het luchtje dat ze rook wanneer ze hem in zijn hals kuste.

Ze dacht dat ze hem hoorde. Zijn vrolijke, aanstekende lach die ze uit duizenden dacht te herkennen.

Alles klopte, maar hij was het niet.

Misschien kwam het doordat ze zou willen dat hij het was. Ze zou willen dat ze hem nog eens zou zien, terwijl ze wist dat ze dan verward zijn. Ze zou zich raar, misschien wel ongemakkelijk, of zelfs verdrietig kunnen gaan voelen.

Tóch verlangde ze naar hem. Een vrijwel onbewust gevoel, dat op sommige momenten kwam bovendrijven. Een verlangen dat ooit was ontstaan, was verhevigd en nooit meer zou wegebben...

Onmacht

Ze stompte met haar handen in het kussen, terwijl ze vloekte en schold.

Ze liet zich op het bed vallen, terwijl ze huilde met gierende uithalen.

Ze schokte.

Ze hield haar hoofd in haar handen, terwijl ze probeerde haar ademhaling weer onder controle te krijgen.

Ze wist niet hoe of wat. Ze wist niet waarom. Ze kon nauwelijks een goede reden bedenken.

Word je wel eens bang van jezelf?

Aandacht?

Ik heb nooit begrepen wat er in je om ging. Van alle mensen die ik ken, ben jij degene die ik het minst begrijp. Hoe meer ik denk te begrijpen, hoe meer vragen ik krijg. Antwoorden lijken niet te bestaan.

Ik ben bang. Bang voor jou.

What goes around, goes around, goes around
Comes all the way back around
What goes around, goes around, goes around
Comes all the way back around
What goes around, goes around, goes around
Comes all the way back around
What goes around, goes around, goes around
Comes all the way back around

Vriendjes?

Ik denk dat ik er klaar voor ben, om opnieuw te leren denken.

Ik denk dat ik er klaar voor ben, om opnieuw te leren praten.

Ik denk dat ik er klaar voor ben, om opnieuw te leren lachen.

Aan/met jou .

Broertje

Ik houd van je, werkelijk waar. Ik denk zelfs, dat jij momenteel degene bent die ik het meeste liefheb.

Vroeger was het jouw sport om mij elke dag aan het huilen te maken, om de kleinste dingen. Maar we zijn samen gegroeid. We gingen steeds meer samen doen en nu ben je de enige bij wie ik alles kwijt kan.

Hij vroeg verbaasd: 'Wéét je zusje dat van je?' Je antwoordde instemmend, logisch in jouw ogen, logisch in mijn ogen.

Natuurlijk zijn er dingen die we niet van elkaar weten. Sommige dingen zeg ik je niet, bewust, om je te beschermen, te sparen. Ik weet dat hetzelfde voor jou geldt.

Ik kan altijd op je rekenen. Je beschermt me als ik jouw bescherming nodig heb, soms ook als ik het best alleen aan kan. Maar je bedoelt het goed.

Ik ga je missen weet je... Ik wil dat je hier blijft, zodat we samen sterk kunnen staan tegen alles wat om ons heen gebeurt. Je moet gaan, ik weet het, het is tijd. Als je maar weet dat je nog lang niet van me af bent :-)

Ambitie

Ik wil leuker dan mezelf zijn.


Ik wil mooier, leuker, grappiger, interessanter zijn dan ik ben.


Ik wil dat je tegen me op kijkt, interesse toont in wie ik ben en wie ik zijn wil.


Ik wil aandacht, aandacht van jou, van hem, van haar en van iedereen die mooi en leuk is.



Zo vaak het gevoel dat ik voorbij gelopen wordt. Het is mijn eigen schuld. Ik láát het gebeuren. Hoeveel zijn er nou niet al geweest? Waarom pak ik mijn kansen niet, doe ik niet wat ik het liefste wil? Waarom houd ik vast aan het vertrouwde, het bekende en ben ik bang mijn grenzen te overschrijden? Waarom zoek ik 's nachts mijn grenzen op, om me er 's morgens over te schamen?

Hoeveel kansen ga ik nog missen?

Vandaag

Eerste blote voetstappen op het gras.

Nu het strand nog.

The first cut is the deepest

You never know how much time it costs to get over someone.

You never knew which impact you had on me. In fact, you didn't knew how it felt, so you underestimated my feelings. Sometimes I think you have to know how I felt then, how I feel right now...

But I don't tell you anything. I try to avoid any conversation with you, just because I know I would feel terrible if you would be nice to me, or if you would say something I don't want to hear, of if you just would smile at me, or...

Ambitie

Is someone getting the best, the best, the best, the best of you?

Vernietigingsdrift

Kap0t kap0t kap0t KAP0T

Hij/hij

Herinnering vergelijking met het heden

Talent

Wat is jouw talent? Kun je goed leren, zingen, dansen, tekenen, schrijven, luisteren, sporten of stil zijn?

Soms denk ik dat niet alle mensen een talent hebben. Oppervlakkige personen die nooit ergens na over te lijken denken. Toch zal vrijwel iedereen iets hebben waar hij goed in is, al weten sommigen het nog niet van zichzelf.

Als jou wordt gevraagd waar je goed in bent, kun je dan zonder aarzelen je grootste talent op tafel gooien? Het is goed voor je zelfvertrouwen, te weten waar je in uitblinkt.

Laat alleen wel anderen, die jouw talent niet bezitten, hun eigen kunnen tonen. Je moet nooit mensen overschaduwen die nog alle kans hebben, maar hem nog niet durven grijpen.

Discipline

Als je een doel voor ogen hebt, is hetgeen waar uiteindelijk alles om draait, je discipline.

Stoppen met roken, meer sporten en afvallen. Hoe belangrijk is het voor je? Geef je de kick van de nicotine en de rust die je elke dag van je sigaret krijgt op voor een langer leven waarin je misschien wel minder geniet? Zal je nooit meer snoepen en genieten van eten, alleen omdat je graag een lichaam uit een tijdschrift wilt?

Ik denk dat een van de belangrijkste dingen is, dat je van het leven geniet. Bedenk eens of het je allemaal écht wel waard is. Misschien kun je jezelf maar beter accepteren en er het beste van maken. Leef elke dag, alsof het je laatste is.

Sedatie

Ik bedacht me dat je nooit 's morgens al kunt weten wat een dag je brengt.

Zoals je daar stond, totaal van de wereld.

Even daarvoor was je nog de oude vechtersbaas die ik kende. Ondanks de roes bleef je op je eigen, eigenwijze manier protesteren. Daarom ben je zover gekomen weet je. Omdat je nooit opgeeft en altijd het uiterste uit jezelf haalt.

Je maakte me bang vandaag, zoals je daar stond.

Even was ik bang dat gister écht ons afscheid had plaatsgevonden. Het voelde al een beetje zo, maar stiekem wist ik dat we vast nog wel iets mochten beleven samen. De zon, de lente, zo hoorde het.

Je stond daar maar, hoofd naar beneden, hijgend. Een blauwe waas voor je ogen en geen enkel reactievermogen. Ik was bang, bang om je kwijt te raken. Bang om afscheid te moeten nemen.

Uren later nu. Je bent er weer. Godzijdank.

Kennen

I was sensitive

And would've liked to stay that way

It doesn't take a talent to be mean

Superheld

Willen we niet allemaal onze eigen superheld? Onze eigen Superman die ons altijd zal helpen als we in de problemen zitten?

Wie is jóuw held? Is er iemand voor wie je ontzettend veel respect en ontzag hebt? Heb je degene gevonden waar je tegenop kijkt, niet vanwege een mooi uiterlijk of goede stijl, maar omdat diegene een talent heeft, een passie heeft, of omdat diegene sterker is dan jij ooit denkt te kunnen zijn?

Hij was het altijd voor mij. Een oude, brede, sterke, grote man die zorgde voor ons allemaal. Opa was mijn superheld.

Ik zag je broer opa.

Ik zag hem toen ik over straat liep

samen met hem.

Zijn reactie was geschrokken.

'Dat is opa z'n broer,

die lijkt zo akelig veel op opa,

ik kán daar niet tegen.'

Ik zag je broer opa.

Plotseling wilde ik niet meer naar binnen

buiten blijven,

regen, tranen?

Ik zag je broer opa.

Ik zat zelfs naast hem op de bank.

Twee druppels.

Zijn uiterlijk,

stem,

humor.

ALLES opa .

Waarom moest míjn held kapot? Waarom degene waarvoor ik het meeste respect had? Waarom degene waarvan ik nog zoveel kon leren? Waarom degene die mij, boven alles, altijd steunde? Waarom mijn held, hij die mij leerde wat mijn passie is?

Groet

Mijn lente is begonnen

nu de rest nog .

Romantiek (2)

Romantiek is voor mij een ruim begrip. Het gaat verder dan bloemen en diners bij kaarslicht. Romantiek is een gevoel en de uiting daarvan. Je kunt denken aan warme chocolademelk bij het haardvuur, maar ook aan een strandwandeling bij ondergaande zon. Daarnaast is romantiek voor mij iets dat je met je geliefde, vrienden of familie deelt. Een fijn, warm gevoel dat je door het met anderen te delen kunt vergroten.

‘Romantisch zijn’ staat vaak op het eisenlijstje van een toekomstige partner. Je kunt alleen niet van iemand verlangen dat hij of zij romantisch is. Het is een eigenschap, die je hebt of niet. Je kunt het vergelijken met het hebben van humor, niet iedereen is nu eenmaal grappig. Als je dan tóch probeert romantisch te zijn, terwijl het niet een van je kwaliteiten is, kunnen er geforceerde situaties ontstaan. Dit komt doordat je bedoelingen dan niet goed over komen op een ander.

Als ik aan romantiek denk, gaan mijn gedachten toch snel naar de dingen die ik in de eerste alinea noemde. Cliché misschien, maar dat is het beeld, waarvan ik denk dat het overgrote deel van de mensen van romantiek heeft. Dit komt vooral doordat je in films ziet hoe ‘romantisch’ de liefde kan zijn, doordat je het in boeken leest en doordat je er anderen over hoort praten. Feit is alleen dat het echte leven nooit zo romantisch zal zijn als de gebeurtenissen in een film. In de romantische scène zullen er vrijwel geen problemen zijn, terwijl er in het echte leven altijd wel iets is waar je je zorgen over maakt. Als je een scène uit een film precies na zou spelen, zou je hoogstwaarschijnlijk merken dat je er niets aan vindt als het zo gaat. Daarom moet je verder kijken dan de romantiek die je als het ware door de media voorgeschoteld krijgt.

Liefde en romantiek zijn onlosmakelijk verbonden. Ik geloof niet dat je jezelf romantisch kunt uiten tegen, of over iemand, terwijl je niet van diegene houdt. Romantiek en liefde moeten beide spontaan zijn en recht uit je hart komen, anders klopt er iets niet. Je kunt toch ook niet iemand recht in de ogen kijken en zeggen dat je van diegene houdt, zonder dat je het meent? Zo is het volgens mij alleen mogelijk om romantisch te zijn, samen met iemand waar je om geeft.

Inleveren?

Losing my religion..?

Er zijn zoveel dingen gebeurd die niet hadden mogen gebeuren. Er gebeuren zoveel dingen die niet mogen gebeuren. Wat brengt de toekomst?

Kan een mens volledig vertrouwen op iets wat nooit bewezen is en waarvan de steunpilaar slechts geloof is? Kan een mens geloven in iets waar geen zekerheid over bestaat?

Is er rotsvast vertrouwen dat overgaat in twijfel? Of is het gewoon geloof dat overgaat in ongeloof?

Is het, dat er eerder over na werd gedacht en het nu naar de achtergrond is geschoven, doordat er belangrijkere dingen zijn dan hetgene wat voor velen juist het belangrijkste is?

'Geloof jij eigenlijk nog wel?' vroeg hij.

Op zoek naar een antwoord?

grijs

Het kwam als een soort schok.

Het was niet dat ik het je niet gunde, ik keek er slechts van op. Het idee was nieuw en vreemd, maar vooral onwennig. Ik kon geen beeld vormen van jou op die manier.

Natuurlijk ga je verder met je leven, natuurlijk zoek je nieuwe kansen. Op de een of andere manier dacht ik dat je alles kwijt was en het gat nooit meer zou kunnen dichten. Misschien had ik het mis.

Ik hoop dat je (weer) gelukkig wordt.

Ziek?

Ze zat op haar bed, voorovergebogen.

Alles was wazig,

flonkerend,

zwart.

In de verte hoorde ze haar ademhaling.

Een holle klank.

Onregelmatig,

onrustig.

Ze voelde hoe haar lichaam bewoog.
Schokkende bewegingen.
Onregelmatig,
onrustig.

Ze wachtte.

Respect

Het mooie is dat we allemaal verschillend zijn. Ieder mens is anders, uniek. We hebben allemaal onze eigen voorkeuren.

'Smaken verschillen.'

Soms is het moeilijk om de keuzes van een ander te respecteren. Om je in te leven in iemand die een beslissing maakt waar je niet bij kan. Verschillende interesses kunnen mensen bij elkaar brengen, maar het kan je ook uit elkaar drijven. Soms geeft het niet, je gaat allebei je eigen weg, de weg die bij jou hoort en dat is gewoon niet de weg die ook bij de ander past. Op deze manier gaan vriendschappen verloren en nieuwe vriendschappen ontstaan.

'Is een vriendschap iets voor altijd? Iets dat is en altijd zal blijven?'

Kijk eens om je heen en bedenk welke mensen je over twintig jaar nog zult spreken, op dezelfde, of op een betere manier dan je nu doet.

Sommige vrienden zijn voor altijd, met anderen deel je slechts het hier en nu. Wees blij met wat je hebt, wíe je hebt. Weet van wie je op aan kan, ken degene waarmee het contact ooit zal verwateren.

Wat is mijn hart

Ik droomde vannacht, niet over jou, over hem, maar misschien toch wel over jou.

Ik werd wakker en dacht dat ik hem kende. Dat we hadden gepraat en toen afscheid hadden genomen. We wisten dat we elkaar niet snel weer zouden zien, maar we zouden contact houden.

Ik werd wakker en mijn droom was weg. Ik probeerde weer te slapen, terug te keren in mijn droom, maar het lukte me niet. Elk detail vervaagde, zijn naam, zijn gezicht, zijn blik.. Alles was verdwenen.

Nu weet ik slechts nog dát ik over hem droomde. Ik weet nog dat hij me zo ontzettend aan jou deed denken, al miste ik wel iets. Stiekem was het de hoofdreden waarom hij me interesseerde; hij leek op jou.

Telkens als ik mijn blik op hem wierp, ging er een schok door me heen. Telkens dacht ik dat jij het was die ik zag en een teleurstelling volgde.

Tuig

Ik weet nooit wat ik er mee moet. Een plotseling contact of slechts een poging tot, terwijl ik het totaal niet verwacht. Ik besloot het niet meer te doen, ik bereikte er niks mee. Nu ben jij degene die het probeert, die een poging waagt.

Maar waarom? Wat wil je er mee bereiken? Denk je dat we ooit vrienden kunnen zijn? Wil je aandacht? Kan je er niet tegen dat ik het nu ook best zonder jou kan?

Ik weet het niet en ik ga het je ook niet vragen. Misschien, ooit, als je écht je best doet. Maar ik weet dat ik dat niet van je hoef te verwachten.

Spel

Het ergste is,
dat ze alles met je kunnen doen
Je zult alles accepteren,
puur omdat je die zwak hebt

Je kunt wel denken,
dat je ze kan weerstaan
Dat je sterk bent
onafhankelijk

Geloof niet in illusies

Romantiek? (1)

Ze dacht altijd dat het iets was met kaarsjes en rode rozen. Dat er een vast patroon, een vast gegeven voor was. Dat iemand het kon ‘zijn’ of het gewoon niet ‘was’. Dat het ging om brieven, bloemen, heerlijke geuren en liefde.

Dit alles, tot het moment waarop ze ontdekte wat het werkelijk was. Het feit dat hij aan haar dacht, wilde dat zij zich goed zou voelen, misschien wel ten koste van zichzelf. De wetenschap dat hij alles, maar dan ook werkelijk álles voor haar zou doen. Dat hij zichzelf uit vrije wil compleet weg zou cijferen, alleen maar voor háár.

Dat ze dat wist, was voor haar romantiek. Dat ze wist dat ze altijd bij hem terecht kon, wat er ook was gebeurd. Dat hij haar zou troosten, helpen en net zo lang vast zou houden tot ze kon stoppen met huilen en zich afvragen waarom. Hij zou haar nooit in de steek laten.

Mooie dag

De ochtendschemering.

Ze fietste, haastig en alleen. Het was niet dat ze te laat zou komen, maar ze had dat fijne gevoel dat ze altijd had als ze alleen was en nergens aan dacht. Haar benen bewogen op het ritme van de muziek, ze ging harder en harder.

De lucht was koud, maar helder. Het beloofde een mooie dag te worden, zo'n stralende, winterse dag waarop je de lente al bijna kon ruiken.

Het was een zonnige dag na een periode van regen. De perfecte weerspiegeling, oorzaak en bepalende factor van haar gevoel.

Commercie of liefde?

Liefde is zoiets, waarvan je pas echt weet wat het is, zodra je het voelt en meemaakt.

Er komt een moment waarop je het wéét. Het is niet uit te leggen, hoe het voelt. Als het eenmaal zover is, dan weet je het gewoon.

Liefde is iets raars, iets vreemds.

Degenen waar jij liefde voor voelt, kunnen je een geweldig gevoel bezorgen, maar je ook helemaal kapot maken. Liefde is een emotie die je niet kan tegenhouden, niet kan stoppen. Maar er aan toegeven is ook niet altijd mogelijk of verstandig.

Liefde kan plotseling bestaan, maar ook ontzettend snel weer verdwijnen. Daarnaast kan het ook zo zijn dat je er maar niet vanaf komt, terwijl je dat wel wilt.

Vandaag is het Valentijn, dag van de liefde. Denken we eigenlijk wel eens echt ná over wie we liefhebben? Waar ligt de grens tussen mogen en houden van?

Goed gesprek? (3)

Ergens hebben jullie ook wel gelijk. We wilden zélf, onze eigen fouten maken. We wilden zélf, dat jullie je niet teveel met ons zouden bemoeien..

Maar waarom klopt het dan niet? Waarom denken jullie ons te kennen, terwijl wij zeker weten dat dat niet het geval is? Waarom kunnen we niet praten over wat ons écht bezighoudt, in plaats van telkens maar weer aan te horen wat jullie - voor ons oninteressant - te vertellen hebben?

Wat zeker is, is dat we weten dat het nooit zal kunnen. Het had zich vanaf het begin moeten ontwikkelen en dat is niet gebeurd. Het geeft niet, echt niet. We zijn het nou eenmaal zo gewend.

Soms zou ik willen dat het anders was geweest, dat we beter konden praten en dat ik het kon vertellen als me iets dwarszat. Ik weet alleen dat 't nou eenmaal niet kan. Je kunt mensen niet veranderen, al helemaal niet als je ze zelf voor een groot deel hebt gemaakt tot wat ze nu zijn.

Het geeft niet, écht niet...

Apple?!

Make me .

,, Wat kan jou eigenlijk wél interesseren? ''

(.......)

Is dat het dan? Is dat het, waardoor ik me zo slecht voel, terwijl er niks aan de hand is en het theoretisch gezien goed met me zou moeten gaan? Is het dat ik verlang naar de periode die pas over een halfjaar begint? Is het daarom dat ik nu een hekel heb aan werkelijk álles wat ik moet doen? Is dat het, waarom ik geen plezier meer kan beleven aan de dingen die ik eerder geweldig vond?

Waarom vind ik het allemaal in godsnaam niet meer interessant? Waarom kan niks me meer boeien? Waarom erger ik me kapót aan alles waar ik vroeger alleen maar om zou lachen? Waarom kan ik alleen nog maar snauwen en huilen in plaats van grapjes maken?

Ik weet het niet Ik weet het niet Ik weet het niet Ik weet het niet Ik weet het niet Ik weet het niet Ik weet het niet Ik weet het niet Ik weet het niet Ik weet het niet Ik weet het niet Ik weet het niet Ik weet het niet Ik weet het niet Ik weet het niet Ik weet het niet....

Ik wéét gewoon niet waarom ik geen antwoord kan geven op een vraag die over míj gaat.

Ik heb iets nodig. Iets, waar ik me op kan verheugen. Iets wat niet pas komt nadat alle ellende voorbij is, maar iets dat binnen nu en een week waarheid wordt. Iets waar ik nu al naar toe kan werken, mee bezig kan zijn, zodat ik me op al die dode momenten niet meteen zo nutteloos voel. Iets wat ervoor zorgt dat ik bij al die kleine dingetjes waar ik me nu aan erger, met een glimlach verder kan gaan.

Ik weet niet wat er met me gebeurt als het niet komt. Ik weet alleen, (......)

You don't know what it's like .

Soms is het gewoon niet erg. Van sommige mensen wéét je gewoon dat je niet van ze op aan kan, dat ze je met de snelheid waarmee ze je aantrokken, ook weer af kunnen stoten. Je voelt je dan sterk als je er niet mee zit op het moment dat het gebeurt.

De situatie waarin nooit een mens zich sterk zal kunnen voelen, is het moment waarop je aan de kant wordt gezet door iemand waarvan je het totaal niet verwachtte. Misschien een van je beste vrienden, misschien iemand waarmee je al een tijdje dacht dat het allemaal wel goed zat.

Op zulke momenten komt de twijfel. De vraag: Waarom? Ben je niet leuk genoeg? Niet interessant genoeg? Zijn anderen beter dan jij?

Je kunt denken, twijfelen en prakkizeren tot je erbij neervalt. Je zult het nooit weten. Je kunt met diegene gaan praten, maar hij zal je nooit kunnen vertellen waaróm..

Soms gaat het zoals het gaat. Je kunt nou eenmaal niet alles in de hand hebben, al denken sommigen van wel. Accepteer het en ga verder.

Laat jezelf niet kapot maken door mensen die niet weten wat ze willen.

No you don't know what it's like

When nothing feels all right

You don't know what it's like

Mijn trots

Ik was bang om je kwijt te raken. Bang dat je niet meer 'van mij' zou zijn en dat we nooit meer een combinatie zouden kunnen zijn.

Gisteren mocht het nog eventjes, even, misschien wel voor de laatste keer. Voor de laatste keer was je echt van mij, vormden we weer die fantastische combinatie die we jaren waren.

Nu ga je een leuke tijd tegemoet met haar. Ik ga jullie helpen. Ik weet wel dat jullie nooit samen kunnen worden wat wij samen waren, maar jullie kunnen wel een hoop plezier aan elkaar beleven.

Ik vind het moeilijk weet je, maar ik ben wel blij. Blij voor jou en ook voor haar. Blij voor mezelf, omdat dit een stukje van het schuldgevoel wegneemt dat ik had, omdat ik het gevoel had dat ik je zomaar aan de kant zette na alles wat je voor me gedaan had.

Bedankt, voor de ontzettend leuke en ook leerzame tijd vol successen. Ik ben trots op je.

Die blik .

I can't stop this feeling I've got,

I know who I am and I know what I'm not,

I know where I've been and I know what I've lost

But I can't stop this feeling I've got

Wasn't looking ahead and I heard

Didn't I see, didn't I learn

And I don't know what you mean to me