Romantiek is voor mij een ruim begrip. Het gaat verder dan bloemen en diners bij kaarslicht. Romantiek is een gevoel en de uiting daarvan. Je kunt denken aan warme chocolademelk bij het haardvuur, maar ook aan een strandwandeling bij ondergaande zon. Daarnaast is romantiek voor mij iets dat je met je geliefde, vrienden of familie deelt. Een fijn, warm gevoel dat je door het met anderen te delen kunt vergroten.
‘Romantisch zijn’ staat vaak op het eisenlijstje van een toekomstige partner. Je kunt alleen niet van iemand verlangen dat hij of zij romantisch is. Het is een eigenschap, die je hebt of niet. Je kunt het vergelijken met het hebben van humor, niet iedereen is nu eenmaal grappig. Als je dan tóch probeert romantisch te zijn, terwijl het niet een van je kwaliteiten is, kunnen er geforceerde situaties ontstaan. Dit komt doordat je bedoelingen dan niet goed over komen op een ander.
Als ik aan romantiek denk, gaan mijn gedachten toch snel naar de dingen die ik in de eerste alinea noemde. Cliché misschien, maar dat is het beeld, waarvan ik denk dat het overgrote deel van de mensen van romantiek heeft. Dit komt vooral doordat je in films ziet hoe ‘romantisch’ de liefde kan zijn, doordat je het in boeken leest en doordat je er anderen over hoort praten. Feit is alleen dat het echte leven nooit zo romantisch zal zijn als de gebeurtenissen in een film. In de romantische scène zullen er vrijwel geen problemen zijn, terwijl er in het echte leven altijd wel iets is waar je je zorgen over maakt. Als je een scène uit een film precies na zou spelen, zou je hoogstwaarschijnlijk merken dat je er niets aan vindt als het zo gaat. Daarom moet je verder kijken dan de romantiek die je als het ware door de media voorgeschoteld krijgt.
Liefde en romantiek zijn onlosmakelijk verbonden. Ik geloof niet dat je jezelf romantisch kunt uiten tegen, of over iemand, terwijl je niet van diegene houdt. Romantiek en liefde moeten beide spontaan zijn en recht uit je hart komen, anders klopt er iets niet. Je kunt toch ook niet iemand recht in de ogen kijken en zeggen dat je van diegene houdt, zonder dat je het meent? Zo is het volgens mij alleen mogelijk om romantisch te zijn, samen met iemand waar je om geeft.
‘Romantisch zijn’ staat vaak op het eisenlijstje van een toekomstige partner. Je kunt alleen niet van iemand verlangen dat hij of zij romantisch is. Het is een eigenschap, die je hebt of niet. Je kunt het vergelijken met het hebben van humor, niet iedereen is nu eenmaal grappig. Als je dan tóch probeert romantisch te zijn, terwijl het niet een van je kwaliteiten is, kunnen er geforceerde situaties ontstaan. Dit komt doordat je bedoelingen dan niet goed over komen op een ander.
Als ik aan romantiek denk, gaan mijn gedachten toch snel naar de dingen die ik in de eerste alinea noemde. Cliché misschien, maar dat is het beeld, waarvan ik denk dat het overgrote deel van de mensen van romantiek heeft. Dit komt vooral doordat je in films ziet hoe ‘romantisch’ de liefde kan zijn, doordat je het in boeken leest en doordat je er anderen over hoort praten. Feit is alleen dat het echte leven nooit zo romantisch zal zijn als de gebeurtenissen in een film. In de romantische scène zullen er vrijwel geen problemen zijn, terwijl er in het echte leven altijd wel iets is waar je je zorgen over maakt. Als je een scène uit een film precies na zou spelen, zou je hoogstwaarschijnlijk merken dat je er niets aan vindt als het zo gaat. Daarom moet je verder kijken dan de romantiek die je als het ware door de media voorgeschoteld krijgt.
Liefde en romantiek zijn onlosmakelijk verbonden. Ik geloof niet dat je jezelf romantisch kunt uiten tegen, of over iemand, terwijl je niet van diegene houdt. Romantiek en liefde moeten beide spontaan zijn en recht uit je hart komen, anders klopt er iets niet. Je kunt toch ook niet iemand recht in de ogen kijken en zeggen dat je van diegene houdt, zonder dat je het meent? Zo is het volgens mij alleen mogelijk om romantisch te zijn, samen met iemand waar je om geeft.
Inleveren?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten