Liefde is verraderlijk. Het is het mooiste wat er is, maar tegelijkertijd kan het je zó slopen, dat je het liefst gewoon stopte. Stopte met alles wat moest, wat mocht. Stoppen met alles wat stom was, alles wat je graag deed. Geen behoefte meer om jezelf te ontplooien, je talenten te benutten en te genieten van het leven. Al je energie, je complete drive om door te gaan, wég..Waarom laten we het toch zover komen? Waarom stellen we ons zo kwetsbaar op? Is het niet onze eigen schuld als we kapot gaan aan een onbeantwoorde liefde of stukgelopen relatie?
Kunnen we niet beter allemaal in harteloze mensen veranderen zodat anderen niet op onze ziel kunnen trappen?
Maar de liefde, het mooiste, hoe kan een mens liefhebben zonder gevoel? Liefde en gevoel zijn onlosmakelijk verbonden. Liefde en gevoel voeden die drive om door te gaan.
Waarom zijn er toch van die rotte appels die het lef hebben om degene die zich zó gevoelig opstelt door diegene líef te hebben, pijn te doen?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten