Ze staarde uit het raam. Regen. Grote, koude druppels die langgerekte strepen vormden op het glas. Zomer, wáár was de zomer? De zon liet zich nauwelijks zien, zelden, om iedere voorbijganger even een beetje hoop te geven, zijn paraplu in te laten klappen.
Ze dacht aan wat ze tegemoet ging. Wat is avontuur? Wanneer onderneem je iets, beleef je iets, wat het waard is om als 'spannend', 'enerverend' of zelfs als 'pure lef' beschouwd te worden? Is hier überhaupt een maatstaf voor? Is het niet zo, dat een wereldreiziger minder onder de indruk zal zijn van je ondernemingen, dan dat oude dametje dat nooit verder is gekomen dan Duitsland?
Ze staarde uit het raam. Peinzend. Waarom verdienen mensen respect door hun daden, terwijl anderen slechts een onderdeel van de grote massa zijn? Is het juist om op te vallen, of moet je jezelf houden aan de gedragsregels, codes van de maatschappij, die weinig 'avontuur' zullen gedogen?
Ze dacht aan wat ze tegemoet ging. Voor háár was het zeer zeker een avontuur. Ze zou iets gaan ondernemen, beleven. Positief of negatief, er zou een verandering komen in haar leven. En alleen al haar acceptatie daarvan, mocht misschien bést beschouwd worden als pure lef!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten