Ze dacht dat ze hem zag. Zijn haar, zijn jas, zijn schoenen.
Ze dacht dat ze hem rook. Het luchtje dat ze rook wanneer ze hem in zijn hals kuste.
Ze dacht dat ze hem hoorde. Zijn vrolijke, aanstekende lach die ze uit duizenden dacht te herkennen.
Alles klopte, maar hij was het niet.
Misschien kwam het doordat ze zou willen dat hij het was. Ze zou willen dat ze hem nog eens zou zien, terwijl ze wist dat ze dan verward zijn. Ze zou zich raar, misschien wel ongemakkelijk, of zelfs verdrietig kunnen gaan voelen.
Tóch verlangde ze naar hem. Een vrijwel onbewust gevoel, dat op sommige momenten kwam bovendrijven. Een verlangen dat ooit was ontstaan, was verhevigd en nooit meer zou wegebben...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten