woensdag 3 oktober 2007

Pfeiffer


Ik héb even gedacht dat ik dood wilde.

Wanneer je lichaam niet meer kan, komt je hoofd op een punt van beslissing. Ga je vechten of laat je het gebeuren?

Ik leefde in een soort trance. Besefte niet geheel wat er om me heen gebeurde. Mijn wereld bestond uit 12 vierkante meter. Elke keer dat ik mijn veilige bed verliet, wist ik niet wat me te wachten stond.

Weet je wel hóe klein je je voelt wanneer je flauwvalt in de armen van je moeder? Weet je wel hóe klein je je voelt wanneer je gewassen en aangekleed moet worden omdat je het zelf gewoon niet kán? Weet je wel hoe je je voelt, wanneer je alle controle kwijt bent?

Ziek. Zó ziek.
Pijn. Zó'n pijn.

maak je geen zorgen mama
maak je geen zorgen papa
ik weet het
maar ik ben niet bang

het mag erop lijken
maar het ís het niet
maak je geen zorgen mama
maak je geen zorgen papa
het is onschuldig
geen ziekenhuizen meer

want het mag erop lijken
maar het ís het niet

Het wás het niet.

Wat waren ze (we?) opgelucht...