Ik bedacht me dat je nooit 's morgens al kunt weten wat een dag je brengt.
Zoals je daar stond, totaal van de wereld.
Even daarvoor was je nog de oude vechtersbaas die ik kende. Ondanks de roes bleef je op je eigen, eigenwijze manier protesteren. Daarom ben je zover gekomen weet je. Omdat je nooit opgeeft en altijd het uiterste uit jezelf haalt.
Je maakte me bang vandaag, zoals je daar stond.
Even was ik bang dat gister écht ons afscheid had plaatsgevonden. Het voelde al een beetje zo, maar stiekem wist ik dat we vast nog wel iets mochten beleven samen. De zon, de lente, zo hoorde het.
Je stond daar maar, hoofd naar beneden, hijgend. Een blauwe waas voor je ogen en geen enkel reactievermogen. Ik was bang, bang om je kwijt te raken. Bang om afscheid te moeten nemen.
Uren later nu. Je bent er weer. Godzijdank.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten