Met een pen in mijn hand staar ik naar het lege papier. Ik heb besloten om voortaan mijn ideeën op te schrijven, meteen als ik een onderwerp in gedachten heb.
In veel situaties bedenk ik tegenwoordig dat ik erover wil schrijven. Tegen de tijd dat ik dan achter mijn computer zit ben ik alles kwijt. Dan besluit ik uiteindelijk maar om niks te schrijven.
Ik wil in elke zin die ik schrijf mijn complete gevoel stoppen, en dat is niet makkelijk. Je stelt je nou eenmaal heel erg kwetsbaar op, en soms maakt dat me bang. Van sommige dingen wil ik gewoon niet dat iemand ze leest. Ik ben bang dat ik er negatieve reacties op krijg. Op zich kan ik dat wel hebben, maar sommige dingen liggen zó gevoelig, dat elke reactie die ook maar een beetje negatief lijkt, me pijn doet.
Als ik 's avonds in mijn bed lig komen de beste ideeën naar boven. De bovenste lade van mijn nachtkastje ligt vol met verfrommelde stukjes papier waarop onleesbare woorden staan die ik 's nachts in het donker heb opgeschreven. Vaak staan er alleen steekwoorden op, die verder niemand zal begrijpen. De logica achter dat ene woord wordt pas duidelijk wanneer ik er iets om heen schrijf.
Zelf dán weet ik nog niet precies wat ik ga schrijven. Meestal komen de zinnen zo snel achter elkaar in me op dat mijn pen het nauwelijks bij kan houden.
Mijn hoofd kan mijn gedachten niet meer bijhouden
en gek genoeg
geniet ik daarvan
Geen opmerkingen:
Een reactie posten