Eén van de dingen die we altijd samen deden als we op vakantie gingen, was varen. We huurden een fluisterbootje en vaarden de hele dag. Op mijn knieën zat ik voorin de boot, en ik tuurde in het water. Jij zat achterin, en stuurde de boot. Het was in de tijd dat ik net doorhad wat nou links, en wat nou rechts was. Je maakte me in de war toen je naar links stuurde, terwijl de boot naar rechts ging. Ik zag er de logica gewoon niet van in. Geduldig als altijd legde je me uit hoe het zat, maar ik geloofde het nog steeds niet.
Nieuwsgierig keek ik naar de plek waar de motor in het water verdween, maar meer dan kleine golfjes zag ik niet. Totdat je een stuurfout maakte en de boot het riet in stuurde. In eerste instantie hadden we er wel lol om, maar die pret was al snel weer voorbij toen je ontdekte dat er riet vastzat in de schroef. De motor werd afgezet en je ging het riet er proberen uit te halen.
Ik zat ondertussen alweer in de spitse neus van de boot, helemaal voorin, en ik keek naar het water, wat steeds rustiger werd. De boot dobberde kalm rond tussen de muren van riet. In de volmaakte rust die volgde zwom een groepje eenden langs. Je reikte me een zakje brood aan, en ik gooide kleine plukjes brood zo goed mogelijk in de buurt van de moedereend en haar kuikens. Dankbaar kwetterend aten ze het op.
Je startte de motor weer en we vaarden verder. Ik keek de eenden die inmiddels verder zwommen zo lang mogelijk na tot ze uit het zicht verdwenen.
Je was er altijd voor me
Jij en ik, altijd samen
Maar nu, waar ik ook kijk
Je bent uit mijn gezichtsveld verdwenen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten