gemis

Nu je er een tijdje niet bent, merk ik dat ik iets mis. Ik wil niet wanhopig 'klinken', maar ik vind het gezelliger mét jou. Je bent er altijd, of nouja, bijna altijd. Er is altijd wel een manier waarop ik je binnen een minuut kan bereiken, en dat geeft me een geruststellend gevoel. Jij bent iemand die ik kan vertrouwen, en er zijn maar weinig mensen die ik echt overal in kan vertrouwen. Niet dat we altijd gesprekken over zware onderwerpen hebben, meestal praten we gewoon wat, over het weer, jou sport, mijn sport, school....

Soms vraag ik hoe het eigenlijk met je gaat. Meestal reageer je dan een beetje verbaasd. Ik zal het je uitleggen:

Ik ben zelf iemand die zich nog wel eens anders voordoet dan dat ze zich werkelijk voelt. Is het nodig, dat ik anderen lastig val met mijn problemen, als ze me verder toch niet kunnen helpen? Al is een luisterend oor en een troostend woord soms ook heel fijn...

Als ik vraag hoe het met je gaat, hoef je niet meteen op de automatische piloot te antwoorden dat alles goed is. Zit je iets dwars? Vertel het me, that's what friends are for, isn't it?