Heb je dat? Engelengeduld? Of, in ieder geval, dénk je dat je het hebt?
Gister heb ik het bewezen. Ik had een afspraak gemaakt bij de ruitersportzaak in hierden dat we er om 10 uur 's morgens zouden zijn met pony, om een zadel te passen. Mijn geduld werd op proef gesteld, en niet zo'n beetje ook...
Normaal loopt ze zonder problemen de trailer in, misschien moeten we er 3 keer op aan lopen, maar dan lukte het ook. Het duurde een half uur. Een half uur! Eventjes de pony in de trailer zetten... Wie opgefokter was weet ik niet. Zij, of ik. Of m'n moeder... Meerdere keren duwde mijn 'lieve' pony mijn 'gestressde' moeder de heg in.
Ondertussen dacht ik koortsachtig na over een manier waarop ik haar de trailer in zou kunnen krijgen. Uiteindelijk gaf mijn moeder het op en haalde de buurman. Deze lukte het uiteraard ook niet, tot ik mijn moeders arm gegrepen heb en het dier de trailer in heb gesleept.
Mijn geduld raakt ook een keer op.
Inmiddels hadden we nog een klein kwartiertje om op plaats van bestemming te komen, terwijl we toch minstens een half uur nodig zouden hebben. Ik heb dus maar naar hierden gebeld dat we een kwartiertje later kwamen.
Dit kwartiertje liep ook nog een uit tot een half uur, nadat mijn moeder ('Nee, je hoeft geen routebeschrijving te maken') drie keer verkeerd was gereden.
Russssstig blijven......
Dat ik m'n arm nu bijna niet meer kan bewegen van de spierpijn, moet ik maar gewoon accepteren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten