De rouwstoet schuifelde over het pad.
Aan het eind van de keurige rij grauwe
grafstenen was een diepe kuil gegraven.
In de verte hoorde ik paarden hinniken.
Het was precies zoals het moest zijn.
Lieve Opa….,
Ooit zullen we weer samen zijn…..
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten