De dag van ons afscheid heeft enorm veel indruk op me gemaakt. Het was avond. Onderweg, in de auto naar jou toe, zei mama dat we erop moesten rekenen dat dit wel eens de laatste keer zou kunnen zijn dat we je zagen. Gek genoeg werd ik rustig bij deze gedachte. Protesteren heeft op zo’n moment toch geen zin. Misschien was het wel beter zo.
Je zag er erg slecht uit. Moe gestreden was je. Te moe om nog te vechten. Het was voorbij, je begon het op te geven.
Die avond hing er een eigenaardige sfeer bij jou in de huiskamer. Af en toe wisselden we een blik. Een blik die meer betekende dan elke andere die je mij ooit toegeworpen had. Je kón niet meer. Ik was er klaar voor, ik voelde dat ik je los kon laten, je laten gaan naar een plek waar je nooit meer pijn en verdriet zou hebben.
Toen kwam het moment van afscheid.
We omhelsden elkaar.
‘Houd je taai hè?’ zei je.
Ik kuste je. Viermaal. Geen drie kussen, maar vier. Op de een of andere manier vond ik dat een mooi gebaar. Een definitief afscheid.
Vier woorden
Vier kussen
Ontelbaar veel tranen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten