Als jij maar .

Wat was het ook alweer?

Onafhankelijk zijn. Niet voelen. Alleen doen en verdergaan. Niet nadenken. Onafhankelijk zijn. Gewoon gaan slapen. Niet nadenken. De gevolgen accepteren.

On-af-han-ke-lijk zijn... maar je mag toch wel respect verlangen?

In de blauwe zee

Dan sluit ik snel m'n ogen
en dan komt het langzaam goed.. .

December 2006

Twee jaar bloggen...
...en wát voor jaren


Soms vraag ik me af, of er ooit nog een jaar zal zijn waarin er 'niks' zal gebeuren. Een jaar waar ik zonder triest gevoel op terug kan kijken omdat er opnieuw iets is gebeurd wat ik er eigenlijk niet meer bij kon hebben. Een soort jaar van rust, om even bij te komen. Kon dat maar.


Maar ik zal niet te naïef zijn.

Iamsterdam/Pinky's

Je bent jong

Je bent roekeloos

Maar je kan de hele wereld aan






Toch?




Wilde plannen
maken me zo blij .

Avondschemering

Even was de wereld weer mooi.


Ze fietste door de avondschermering, wind, spelend met haar haren, haar voortduwend in de goede richting. De lucht was donkerblauw, niet onheilspellend zoals zij wel eens kon zijn als er noodweer op komst was. Nee, geruststellend blauw. De avond was in aantocht.


Ze wierp bij elk huis waar ze langs fietste een blik naar binnen. Alle woningen straalden warmte uit. Warmte, gezelligheid, winter, samen knus voor de open haard zitten..


Ze kwam tot de conclusie dat het allemaal helemaal niet zo slecht was als ze altijd dacht. De temperatuur was zacht, de wind waaide in de juiste richting, de wolken waren leeg en binnen was het warm.



Winter in aantocht, dat wel .

Iamsterdam

Ik kan als het buiten 32 graden is helemaal wegdromen bij een film die zich middenin de winter afspeelt. Prachtig vind ik het, om de straten van New York, Londen of Parijs compleet in licht te zien baden, alles versierd met kerstslingers, en op elke hoek van de straat een verklede kerstman die geld inzamelt voor een goed doel.

Ik ben dol op die sfeer. Steeds als ik zo'n film zie, wil ik naar die stad toe. Lekker rondstappen tussen miljoenen anderen mensen, tassen vol nieuwe (kerst)inkopen meezeulen en dan een leuk restaurantje opzoeken..

Ik kan niet wachten. Volgend jaar Amsterdam. Het is dan wel geen New York, Londen of Parijs, maar toch..

Zal het zo gaan als ik hoop en misschien stiekem verwacht? Of zal het tegenvallen? De stad is groot, enorm en je bent een individu in de grote massa dat niet of nauwelijks wordt opgemerkt. Zal het nog voorkomen dat ik door de stad loop en toevallig een bekende tegen het lijf loop? Of is het allemaal gewoon té groot? Kan ik me wel veilig voelen daar? Of zit er echt niks anders op dan constant op m'n spullen te letten en nooit meer alleen door het donker fietsen?

Ik kom er wel achter. Ik ben dol op avontuur. Réken maar dat we daar wat gaan beleven!

zíek

DUSSELDORF - Een gevangene in een detentiecentrum in het Duitse Siegburg is op gruwelijke wijze doodgemarteld door zijn drie jonge celgenoten. De marteling duurde in totaal twaalf uur en had eerder dit jaar plaats. De Duitse justitie bracht de zaak deze week naar buiten, meldde donderdag de krant Die Welt.

Openbaar aanklager Fred Apostel laat in de krant weten "nog nooit dergelijk geweld te hebben meegemaakt". De drie daders, 17, 19 en 20 jaar oud, sloegen en schopten hun 20-jarige slachtoffer urenlang, dwongen hem urine en speeksel te drinken en misbruikten hem seksueel. Hij moest zich uiteindelijk ophangen aan een kabel.

Dat mislukte drie maal, omdat de kabel brak. Alleen een laken bleek het gewicht van de 20-jarige te kunnen dragen. Toen die eenmaal hing, haalden de folteraars hem er nog even af, sloegen hem weer en hingen hem vervolgens weer op.

Strafvervolging
Apostel toonde zich geschokt dat een dergelijke misdaad in een gevangenis kon plaatsvinden, waar de gedetineerden toch beschermd zouden moeten worden door de Staat. Tegen geen van de gevangenenbewaarders is tot nu toe echter strafvervolging ingesteld. De foltering begon op een zaterdagavond, toen de personele bezetting in de gevangenis lager lag dan normaal. Het lijk van het slachtoffer werd op zondagochtend gevonden.

Alarmknop
Het slachtoffer wist gedurende zijn martelgang overigens een keer op de alarmknop te drukken. De daders wisten de bewaarders er echter via de intercom ervan te overtuigen dat er niets aan de hand was. Toen er later een bewaarder langs kwam omdat andere gevangenen hadden geklaagd over geluidsoverlast, viel hem niets bijzonders op. Het slachtoffer lag toen op bed, volgens Apostel waarschijnlijk niet meer in staat om een teken te geven.

De drie daders is onder meer moord, mishandeling en verkrachting ten laste gelegd. Zij zouden hebben verklaard dat zij op zaterdagmiddag bedachten dat zij "een mens wilden zien sterven".

Word jij ook zo misselijk als je dit leest? Kan je ook wel jánken na die laatste zin? Hoe kan zoiets gebeuren? Hoe kan je zoiets verzínnen? Dan ben je een jaar of 17.. Hoe komt het in godsnaam in je hoofd op? Ik kan er niet bij...

nee

..so don't you ever

for a second get to thinking

you're irreplaceable

spreid je kansen?

Houd je hoofd erbij

als je iets wilt

moet je het zelf doen

want niet iedereen

wint de loterij..

Vannacht

Waarom moeten we toch altijd zo veel dingen die we eigenlijk helemaal niet willen? Dingen die in onze ogen echt geen enkel nut hebben en waarvoor we dus ook echt niet gemotiveerd kunnen raken?

Een leuke dag en de volgende dag valt daardoor dan weer zó hard tegen..

Als we toch altijd zouden kunnen doen wat we leuk vonden.. Misschien veel te naief, aangezien ik dan mijn complete basisschooltijd aan het apenkooien was geweest en nu met kapotte hersens 24/7 in de kroeg zou zitten.. Maar tóch!

Ik kan het even niet meer opbrengen, het is nu écht teveel. Verlangen naar morgen, morgen dan is het weer voorbij.

Energie halen uit de terugblik op vannacht, energie halen uit het vooruitzicht dat het morgen afgelopen is.

De motivatie blijft ver te zoeken.

't is al goed (2)

Maar vergeet alsjeblieft niet dat ik alleen schrijf als ik boos of verdrietig ben. En dat ik op het toppunt daarvan verschrikkelijk kan overdrijven en dingen kan gaan roepen over treinen en wat-al-niet-meer...

Want het deed toen gewoon even goed pijn, maar het is nu weer oke. Want ik weet dat je helemaal niet zo verkeerd bent. Want ik kon wél altijd bij je terecht voor een luisterend oor en een troostend woord en dat kan ik nog steeds.

Want jij begreep me. En daar ben ik je écht heel erg dankbaar voor.

't is al goed

Weet je wat het is?

Mensen maken fouten. En dan zeggen ze dat je van je fouten leert. Ik geloofde daar nooit zo in, doordat ik het niet alleen om me heen, maar ook bij mezelf zag gebeuren dat keer op keer dezelfde fouten werden gemaakt.

Als je iets ont zet tend graag wilt maar je het eigenlijk niet kan maken, wil dat soms juist de extra kick geven om het wel te doen. Je voelt je wel schuldig maar je kan niet stoppen. Een web van leugens ontstaat waar je niet meer uit komt en steeds als je met de waarheid op de proppen wilt komen krabbel je terug omdat het eigenlijk té erg voor woorden is en je bang bent voor de gevolgen.

Dankzij jou geloof ik er nu wél in. Niet alleen van de fouten die je één keer maakt, maar ook van de fouten die je steeds weer maakt zonder het in eerste instantie zelf door te hebben, kun je leren. Ooit kom je jezelf of een ander tegen en begrijp je het plotseling allemaal.

Soms doet het pijn, maar ik ben er alleen maar sterker van geworden...

Share my world

Vannacht.


Ik wist niet hoe het kwam. De dag was eigenlijk wel leuk geweest, maar ik had al dagen niet stil kunnen zitten. Ik kon alleen maar rennen en vliegen en hopen dat alles op tijd af kwam, dat ik op tijd kwam en dat alles goed verliep. Het was niet dat het allemaal bezigheden waren waar ik een hekel aan had, maar het was gewoon te veel, écht teveel.


Geen tijd om dingen te regelen waarvan de prioriteit op een schaal van 1 tot 10 'maar' 9 was. Stressen tot en met, zelfs geen 5 minuten de tijd om m'n mail te checken. En ondertussen maar dat gevoel: 'Ik móet nog zoveel voordat ik dit,... en voordat ik dat..'


Vannacht.


Eigenlijk wist ik dus wel hoe het kwam. Terwijl mijn tranen zich mengden met de regen, mijn ademhaling veranderde in hijgen en de wind me met al haar kracht tegenwerkte, wilde ik gewoon niet meer. Ik wilde écht niet meer. Alles vergeten, geen verplichtingen, hopen op een moment, misschien zelfs een dag waarop ik even weer mocht doen waar ik zin in had zonder dat ik nog dingen op de to do lijst had staan, beloftes nog na moest komen of in beslag werd genomen door het een of ander.


Vannacht kwam het besef, dat hoe leuk het allemaal ook mag klinken, je soms ook aan jezelf moet denken. Niet aan je sociale leven, je geld of de wil om je beloftes na te komen. Gewoon aan jezélf denken, doen wat goed voor je is, niet doen wat alleen maar goed voor je líjkt.

Someday

Someday I'm gonna run across your mind

Don't worry, I'll be fine

I'm gonna be allright

While you're sleeping with your pride

Wishing I could hold you tight

I'll be over you

And on with my life

So take your records, take your freedom

Take your memories I don't need'em

And take your cap and leave my sweater

'Cause we have nothing left to weather

In fact I'll feel a whole lot better

But you'll think of me

liefde en de waarheid

Ik vond een zin die zó waar was dat het bijna pijn deed ..

"Iemand die niet van je houdt, gaat heus geen liefde voelen omdat jij extra je best doet.

Liefde gaat over wie je bent, niet over de show die je neerzet om de ander te behagen.

Je best doen kan er dus alleen toe leiden dat je iets krijgt wat niets met liefde te maken heeft."

achter de wolken schijnt de zon

Ik heb geleerd dat dingen veranderen,
dat ménsen veranderen.
En dat betekent niet dat je het verleden moet vergeten
of dat je de herinneringen aan het verleden mooier moet voorstellen dan ze in werkelijkheid zijn


Simpelweg betekent het dat je dóór moet gaan
en de herinneringen goed moet bewaren

Just let me try

Don't tell me

I haven't been good to you

don't tell me

I have never been there for you

just tell me why

nothing is good enough

't geeft niet

Samen zaten we daar

In een lokaal met mensen die we al jaren kennen

en die dachten dat ze ons ook kenden..

Ik zal het missen

Ik zal het missen..

De bel
De eerste hindernis
De finish
Jouw tevreden gesnuif
Onze namen
Racen tijdens de ereronde
Je ervarenheid
Het wederzijdse vertrouwen


Elkaar tot in de perfectie aanvoelen...

you make me smile

Wat zou je doen?


Ik ben vaak zo benieuwd, hoe je zal reageren. Of het al die tijd al zo was, of dat het altijd een droom zal blijven. Er gebeurde eigenlijk niks, maar ik voelde me zo gelukkig en blij toen ik wakker werd en vanmiddag werd het gevoel alleen maar beter.


Bijna was het gelukt, maar door ongelukkig toeval ging alles mis. Ik vroeg me die avond af wat er zou gebeuren, wat we zouden doen. Of het was wat we zeiden of zou worden wat we hoopten. Of wat ík dan in ieder geval misschien wel stiekem hoopte. Maar we zouden een herkansing doen, toch? Of zit dat er nu niet meer in?


Wat zou je zeggen, als ik dat deed?

streep mijn naam maar weg

Leugens zijn zo prachtig, zo stil en raadselachtig

Zolang ze nog zichzelf zijn,

zolang je ze gelooft

Laat ze rusten in je hoofd

want de waarheid doet pas pijn...

lief

'Opa vroeg hoe het met je ging...'


'...Hoe gaat het eigenlijk met je?'


Beter?

kapot

Als je zoveel redenen hebt om verdrietig te zijn, om te huilen, om ongelukkig te zijn..


Als je zoveel wílt, maar niks kán..


Wat moet je dan?



Ik wilde mezelf helemaal volplannen met school en sport en werk en wat-al-niet-meer om vooral maar níet na te hoeven denken over wat er gebeurd is. Maar door de lichamelijke pijn is alles wat ik kan is

s t i l z i t t e n & n a d e n k e n . . . .

Húilen

Hoeveel pijn moet een mens (kunnen) verdragen?

Tonight I wanna cry - Keith Urban

Het liefst zou ik in tranen uitbarsten. Het liefst zou ik je even veel pijn doen als je mij doet. Het liefst zou ik je opbellen en je zo'n groot schuldgevoel aanpraten dat je wat mij betreft voor een trein zou springen.


Maar ik kán het niet. Ik kan nu niet huilen want dan moet ik vertellen waarom, ik kán je geen pijn doen want ik weet niet hoe. Je hebt namelijk níks, geen echte vrienden, geen liefde, alleen maar een paar dure spullen en een kútkarakter. Ik kan je geen schuldgevoel aanpraten want je hebt geen eens spíjt.


Je hebt verdomme geen eens spíjt....

mag ik al huilen?

Waarom denk ik toch altijd dat elk mens goed is? Dat je sommige dingen écht niet kunt maken tegenover je beste vrienden en het daarom ook écht niet doet? Dat je nooit liegt tegen die paar mensen waarvan je weet dat ze je voor de volle 100 % vertrouwen? Dat je je zó schuldig voelt als je een keer wél de fout in gaat en het daarom meteen opbiecht zodat het je hopelijk nog vergeven kan worden?

En waarom blijkt het in gódsnaam toch niet zo te zijn? Er zíjn mensen die gewoon compleet rót zijn van binnen, die hun vrienden álles flikken wat absoluut niet kan, die maanden, járen liegen en zo ontzettend schijnheilig vrolijk en blij tegen je doen. Er zíjn mensen die zich niet schuldig voelen en geen spijt hebben van hun daden. Er zíjn mensen die zó naief zijn, zo dom of ik noem het gewoon ont-zet-tend geméén...

Ik kan er niet bij. Ik zal altijd blijven denken aan de momenten dat je op je best was, dat we samen gelukkig waren, samen praatten, lachten.. Ik zal altijd blijven denken aan die lach op je gezicht, die twinkeling in je ogen, je blik, je aanrakingen..

Maar al mijn herinneringen aan jou, aan ons samen worden overschaduwd. Omdat jij compleet gestoord bent, een profiteur, iemand die niemand ooit kon vertrouwen, niemand nu kan vertrouwen en niemand al zal kunnen vertrouwen.

Liefde en haat liggen bij elkaar zeggen ze. Ik snap nu waarom.

thanks for acting like you cared

Take a walk outside your mind.

Tell me how it feels to be the one who turns the knife inside of me.

Part of me just wants to find the right words to hurt you.

The same way you hurt me.

The hottest love has the coldest end

Who-ever said

What you don't know can't hurt you

was a complete and total moron.

Because ... for most people I know,

not knowing

is the worst feeling in the world.

We are só done

Hyves.nl: vriendschap verbreken? JA
MSN: delete this contact? YES
Mobiel: contactpersoon verwijderen? JA
Hotmail: delete this contact? YES


Wát er ook gebeurd is, ik ben klaar met jou

kort lontje

Ik vond je leuk
Ik hield van je
Ik haatte je


Ik vond je leuk


Maar nu stopt het. Ik kan niet meer van je houden, ik kan je niet meer haten,
het enige wat ik nog kan, is medelijden met je hebben.


Al heb ik geen idee waarom ...

uitgebeld

Misschien is het oneerlijk van me om het nog van je te verwachten,
maar dat komt doordat ik wéét dat je het kan.


Misschien kan je wel écht niet meer,
maar waarom geef je me dan het idee dat het allemaal nog zo makkelijk voor je is?

Het wordt tijd om te stoppen - 7 okt.

só true

No matter how hard you try to get over someone, you will still have some sort of feeling for them, remembering the ways things used to be, and how they are now. And you sometimes hope that the new person in their life was still you, and everything was how it used to be, erasing all the bad things that happened. Time is supposed to make things better, but in love it doesn't. Although we have been apart for a while, and now have diferent loves in our life, I still can't help wondering how your life is, and when I catch you glancing at me, I can't help but wonder if your heart beats a little faster, as mine does when I see you.

haat-liefde

Jij bent iemand die mij met een paar woorden intens gelukkig kan maken .. .




Maar je kunt me op dezelfde manier ook verschrikkelijk veel verdriet doen .






Wees daar als je blieft voorzichtig mee. ..

Gallery

Because I know exactly what I'll be

in you gallery

It's just not fair

and it's tearing me apart

I'm just another priceless work of art

in your gallery

still

You're everywhere to me..

..and when I close my eyes it's you I see..

Hij mag nog

Waar zijn je krullen opa?
Waar is je energieke lach?
Waar is de twinkeling in je ogen?


Even schrikken toen ik je zag..




Maar je werd wakker én je komt er bovenop. Op mijn 'Houd je taai' antwoordde je zonder aarzeling 'Natuurlijk'.


Ik houd van je .

Wakker worden?

Waarom wacht

het noodlot

steeds tot we er weer bijna bovenop zijn,

om dan vervolgens weer

genadeloos

toe te slaan?

Hij wil er uit, hij wil er uit!

Dotter-Hartoperatie-Maagbloeding-Longontsteking

2 dagen diep slapen opa

2 dagen hopen dat je opknapt

je zei het zelf:

'Opa gaat niet dood'

"Opa kijkt uit over het grasveld

Nu begrijpt ie,

wat de bootsman had bedoeld

Toen ie zei een stuurman moet 't schip verlaten

Als ie geen roer meer in z'n handen voelt..."

Vergeet alsjeblieft die belofte niet .

hart-operatie

Wij zijn twee vrienden,

jij en ik

Twee dikke vrienden,

tot onze laatste snik...

Houd je taai opa :-)

niet-gebeurd?

Waarom valt alles wat in het geheim zo spannend is,

in werkelijkheid zo tegen?

gemis

Op zoek naar jou, vond ik een tweede jou.
Maar in alle opzichten deed hij je tekort.


Waarom mis ik je?

liefdesring

Opa schonk hem jou.


Hoe lang zal het inmiddels geleden zijn? Vijftig jaar?
Hoe zal het gegaan zijn?


Jij schonk hem mij.


Vlak na opa's dood, jij draagt vanaf toen twee trouwringen.
Vlak na opa's dood, sindsdien draag ik jouw verlovingsring.


Dankjewel

Loesje

Ken je dat gevoel?

Je kijkt 'm in zijn blauwe ogen en schenkt koffie in de suikerpot .

Abrace-Me

Spijt heb ik niet meer,

van wat ik je ooit zei

Van wat ik alsmaar voel

en wat jij niet voelt voor mij.

Omhels me dan .

"You are always on my mind"

Vannacht

's Nachts mogen we zijn wie we werkelijk zijn

We mogen stoute dingen dromen ..
.. en niemand zal ze ooit te weten komen

Verliefd op de vrijheid .

missing self-control

Ze zat op bed, klein, in elkaar gedoken. Ze zag er angstig uit, hevig geschrokken. Vochtige ogen, onregelmatige ademhaling.

Ze was bang voor zichzelf, voor haar eigen agressiviteit. Waar kwam het vandaan?

Love can sometimes be magic

but magic is sometimes just an illusion

Hij had gelijk

Ik haat je omdat ik het niet los kan laten
Ik haat je omdat het jou allemaal niks lijkt te doen
Ik haat je omdat je nooit van me gehouden hebt
Ik haat je omdat het voor jou allemaal maar een spelletje was
Ik haat je omdat ik nog steeds een zwak voor je heb
Ik haat je omdat je nog steeds invloed op me hebt
Ik haat je omdat ik niet meer met je kan praten
Ik haat je omdat je me al mijn zelfvertrouwen hebt laten verliezen


Ik haat je, maar ik wil niet dat je weggaat... . Waarom?!

alweer bijna een jaar...

Zaterdag een jaar geleden
...maakte mama mij wakker

Zaterdag een jaar geleden
...zei ze snikkend dat ze me iets ernstigs moest vertellen

Zaterdag een jaar geleden
...vertelde ze dat je dood was

Zaterdag een jaar geleden
...huilde ik onafgebroken tot ik niet meer kon .

Simpel waar kinderliedje

ik zag de wereld door jouw ogen
ik wilde niets dan bij je zijn,
maar je hebt tegen me gelogen
nooit eerder voelde ik zo'n diepe pijn
en ik probeer heel cool te doen
of jij niet meer bestaat


Ik heb je nummer gedelete
Ik heb je genaam ge-erased
Ik heb je foto geremoved
wat tussen ons was is geweest.
Maar toch ik moet ook eerlijk zijn
de waarheid is best hard.
Ik heb je gewist uit elk bestand
maar je zit nog steeds in m'n hart.


Ze hadden me gewaarschuwd
voor de hunk van de klas
had ik maar geweten
wat een nerd je was


Ik heb je nummer gedeleted
Ik heb je genaam ge-erased
Ik heb je foto geremoved
wat tussen ons was is geweest.
Maar toch ik moet ook eerlijk zijn
de waarheid is best hard.
Ik heb je gewist uit elk bestand
maar je zit nog steeds in m'n hart.


Ik ben nu sterk
ik heb je niet meer nodig,
zou willen stellen
je bent overbodig.
Als een telefooncel in 2005
ik ga je missen als een crash van me harde schijf.
Daar sta je trouwens toch al niet meer op.
het verdriet om jou maakte mij kapot


Ik heb je nummer gedelete
Ik heb je naam ge-erased
Ik heb je foto geremoved
wat tussen ons was is geweest.
Maar toch ik moet ook eerlijk zijn
de waarheid is best hard.
Ik heb je gewist uit elk bestand
maar je zit nog steeds in m'n hart.


Nog steeds in m'n hart....

Vergane glorie

Je bent volmaakt

maar als de wind komt

verdwijnt die perfectie

Ik wilde dat ik nog mocht spelen.

Buiten in de zon, zoals we vroeger deden. Naar de speeltuin achter het huis, schommelen in de achtertuin, voetballen, knikkeren op straat...

Maar het mág niet meer. Of misschien zou het mogen, maar ik kan het niet meer. Ik moet zoveel. Ik mag ook meer, maar ik moet zóveel...

Ik word wakker en meteen denk ik aan wat ik allemaal nog moet doen, zoveel dingen waar ik absoluut geen zin in heb, geen energie voor heb. Soms wórd ik geleefd, beslissingen worden voor me genomen en er zijn zoveel verplichtingen...

Wanneer komt de tijd weer dat ik even mag doen waar ik zin in heb, nergens ongewild energie in hoef te steken en vooral niks móet...?

We waren met z'n tweeën zo verenigd als de Staten .

Ik dacht vaak aan je die week. Waar het precies vandaan kwam wist ik niet, maar het voelde goed. Ik had het mezelf allang verboden maar het blééf komen, terwijl ik wist dat het allemaal hopeloos was.

Je kan je gevoelens verbergen door ze niet te uiten, maar hoe kan je dát tegengaan wat je niet wilt voelen?

Verloren droom

Ze lag alleen in dat mooie, grote bed

Smetteloos witte lakens

Donzen kussens

Ze glimlachte

Terwijl de gouden zonnestralen haar licht lieten ontwaken uit een droomloze slaap

Ze lag alleen in dat mooie, grote bed

Met tranen bevlekte lakens

Haar vuisten, beukend in de kussens

Ze huilde

Omdat alles wat ze net nog had opeens verloren was gegaan

We reden de straat in

en ik zag de lente
ik rook de lente
ik vóelde de lente



Ik geniet met volle teugen van alles waar ik al maanden naar smachtte

I will always be your biggest fan .

Onzekere toekomst

Je was dood.

Ik ging naar je toe, maar je was er niet. Ik opende een deur en ik zag je. Daar lag je, in een houding alsof je net overeind wilde krabbelen. Maar iets had je tegengehouden.

Compleet in paniek rende ik van je weg. Op zoek naar een antwoord op al mijn vragen. Waarom hadden ze je in vredesnaam van me afgenomen? Je verdiende dit niet, jij zéker niet..

Ik kreeg mijn antwoord, kon het niet bevatten, kon het niet accepteren. Het was allemaal zó oneerlijk! Ik voelde me angstaanjagend boos, ik kon niet stoppen met huilen en ik voelde me compleet machteloos...

...ik werd wakker en voelde de tranen over m'n wangen lopen. Het duurde even voordat ik besefte dat het allemaal maar een droom was. Hoe langer ik er over nadacht, hoe minder logisch alles klonk. Maar wat leek het écht! Ik zie je nog zó liggen. Ik weet alles nog tot in details, al speelde het geheel in een onbekende omgeving. Ik was bang, zo bang.

Op een dag zal ik je kwijtraken. Misschien wel vandaag, of morgen. Misschien mag ik je nog jaren kennen. We weten het niet, allebei niet.

...maar ik kan je nog niet missen.

Misschien was het onze laatste keer. Misschien mogen we nog een tijdje. Misschien kúnnen we gewoon niet meer..

Wat in ieder geval zeker is, is dat ik er van wilde genieten..



.. maar dat lukte niet.

liefde werd haat

Ik wilde dat ik je nog aan kon kijken. Ik wilde dat alles anders gelopen was. Ik wilde dat je niet zo verschrikkelijk gemeen tegen me was geweest.

Ik wilde dat ik bij je in de buurt kon zijn zonder dat m'n zelfvertrouwen kelderde.

Wat zal ik blíj zijn als je weg bent.




...of zal ik je missen...?



'..je stem die in m'n hoofd blijft zitten, mij geen moment met rust laat..'

Toveroogjes

Je keek me telkens aan met die blik van je

Toveroogjes noemde ik ze

Die blauwe, doordringende ogen die me

aan konden kijken alsof ik

het mooiste was

wat ze ooit hadden gezien

Maar het was allemaal nep, fake. Je deed maar alsof.

Ik dacht je te kennen maar je bleek zó anders te zijn dan ik dacht.

Ben je dan nooit jezelf? Speel je altijd een rol, ben je bang om te laten zien wie je werkelijk bent?

Ik vind het zó jammer, het had zó mooi kunnen zijn.

Maar jij hebt nooit geloofd, in waar ik al bijna van overtuigd was.

Lieve oma,

En je opent al je brieven
al je kaarten
rekeningen
En je opent al je post
Met opa's zakmes


Omdat hij dat nou eenmaal
altijd deed


En het is een klein gebaar
met grote betekenis
liefde
En je opent al je post
Met opa's zakmes


Omdat opa dat nou eenmaal
altijd deed

Je persoonlijkheid wordt gevormd door de dingen die je meemaakt


Het beeld dat anderen van je hebben wordt gevormd door je doen en laten




maar bent niet wat je dóet, je bent wat je voelt, en wat je denkt


En als je mij dan anders vindt, veranderd in negatieve zin.. Vraag jezelf eens af wáárom je liever niet wilt dat ik mijn eigen weg zoek en zelf wil uitvinden wat mijn grenzen zijn.


Oordeel niet naar wat ik doe, probeer te begrijpen wat ik voel.

Waarom vertel je me niet wat er in je om gaat?

Waarom moet ik via via horen wat voor naars er is gebeurd in jouw leven? Ik wil je graag helpen en begrijpen maar je geeft me geen kans..

Ik wéét dat ik in jouw ogen veranderd ben, maar is het dan zo erg dat je je verdriet niet meer met me kan delen?

Jij was er ook voor mij toen ik het moeilijk had, mag ik er dan niet voor jou zijn?

voor mijn dapperste vriendinnetje

Ik had papa nog nooit zien huilen.

Tot op die ene dag. Hij stond voor in de kerk, en hij beschreef wat hij voelde voor zijn vader. Wat we allemaal voelden voor zijn vader, mijn opa. Dat hij altijd voor ons zorgde, dat we altijd bij hem terecht konden, dat hij altijd groot en sterk was geweest, en hoeveel pijn het had gedaan toen we hem met de dag achteruit zagen gaan, anderhalf jaar lang. Hoe hij veranderde van een sterke boom waar we allemaal onder mochten schuilen in een klein, miezerig plantje met een ijzeren wil om te overleven maar zó afhankelijk van de wereld om hem heen.

Ik huilde en had het gevoel alsof ik nooit meer zou kunnen stoppen.

En als ik nu jouw verhalen hoor, dat jij het nu ook meemaakt, heb ik misschien wel het idee dat je beter begrijpt wat ik meerdere malen heb meegemaakt dan je ooit deed.

Dat jij zélf, voor in die kerk ging staan, daar moet je écht heel erg dapper voor zijn. Daarom ben ik ontzettend trots op je. Vergeet vooral niet dat je altijd mag blijven huilen. Voor mij is het ruim 6 jaar geleden, maar ik kan en mág ook nog steeds zo verdrietig zijn als toen.

Elke keer als je de ruimte binnen zal lopen waar hij ooit was, elke keer als je een foto van hem ziet, als je oma vertelt over 'toen opa en ik'... Je zal hem missen. Je mist hem nu al. Maar hij blijft altijd bij je. Het klinkt misschien simpel, maar doordat jij hem niet zal vergeten zal hij nooit helemaal verdwijnen.

Ik weet dat je dapper bent, je komt hier door heen. Het zal even duren voordat de ergste pijn weg is.. Heel veel sterkte, en als ik ook maar íets voor je kan doen... Je weet 't he?

Ik weet het maar al te goed.

Voor anderen lijkt het alsof ik allemaal lol maak, al mijn verplichtingen probeer te ontlopen, dingen doe, zonder er goed bij na te denken, al mijn vroegere principes overboord gooi en maar wat aanrommel..

Ik weet het maar al te goed.

Als er één ding is wat ik heb geleerd, is dat je moet genieten van het leven. Het liefst van elke seconde. Je mag best verdrietig zijn, even stil staan als er iets ergs gebeurt, maar zet het daarna ook weer van je af en ga verder met je leven. Het heeft geen zin om te lang stil te staan.

Ik weet het maar al te goed.

Morgen kan het voorbij zijn. Je hebt het zelf nauwelijks in de hand. Je kán nou eenmaal omkomen in het verkeer, je zó ernstig verwonden met sporten dat je leven nooit meer hetzelfde zal zijn. Als je dit beseft, moet je niet bang worden. Je moet niet thuis gaan zitten wachten tot 'het' gebeurt. Probeer overal een feestje van te maken, dán pas kan je gelukkig zijn.

Ik weet het maar al te goed.

Misschien vind je me raar, misschien vind je dat ik nu te simpel denk. Maar is het dan niet zo? Moet je niet gewoon proberen overal het beste van te maken? Niemand bezit het perfecte leventje. Het is nou eenmaal een kwestie van vallen en opstaan, ups and downs.

Leer er mee leven, doe met me mee.. Laat me genieten, zonder meteen te oordelen..

2006

Een nieuwe tijd, een nieuw jaar.

Wat zal er gaan gebeuren?

Juni 2005 overleed mijn tante

December 2002 overleed haar zoon

September 2001 overleed mijn opa

Zomer 1999 begon opa zijn strijd

1999, toen was ik een jaar of 10, 11. Tóen begon de ellende. Sinds die tijd heb ik zóveel meegemaakt, meer dan vele anderen. Ik zal niet om medelijden vragen. Mijn ouders, mijn broer, ze zijn nog steeds bij me. Ik heb veel goede vrienden, sporten gaat goed, aan geld geen gebrek..

Mag ik klagen? Mag ik eigenlijk wel zeggen dat het allemaal oneerlijk is/was? Mag ik kapot gaan van binnen als ik op nieuwjaarsdag mijn oom alleen de kamer binnen zie komen, zonder vrouw, zonder kind? Mag ik stellen dat dit geen 'normale' situatie meer is?

Goed, het waren ziektes. We konden er niks aan doen. Maar was dat niet juist het állerergste? Dat we hulpeloos toe moesten kijken?

Angstig vraag ik me af wat dít jaar ons zal brengen. Hoeveel tranen zullen er vloeien? Hoeveel wereldrampen, terroristische aanslagen, natuurrampen zullen er komen? Wie zal er dít jaar overlijden? Wie zal ik kwijtraken, wie zal ik moeten missen?

De afgelopen dagen heb ik het maar wát vaak gehoord: 'Gelukkig mogen we ze zelf niet uitkiezen. Als iedereen zijn ellende op een hoop mocht gooien en dan een nieuwe uit zou mogen kiezen, zouden ze stuk voor stuk hun eigen ellende weer mee naar huis nemen.'

Ik zal het maar van de positieve kant bekijken. Ik ben er ongelofelijk sterk van geworden. Misschien wel té sterk. Ik vind soms dat ik mijn verdriet veel te snel, te gemakkelijk verwerk. Alsof het me allemaal totaal onverschillig laat. Maar als ik dan opnieuw bij een graf sta, kom alles weer boven.