Ik wilde dat ik nog mocht spelen.

Buiten in de zon, zoals we vroeger deden. Naar de speeltuin achter het huis, schommelen in de achtertuin, voetballen, knikkeren op straat...

Maar het mág niet meer. Of misschien zou het mogen, maar ik kan het niet meer. Ik moet zoveel. Ik mag ook meer, maar ik moet zóveel...

Ik word wakker en meteen denk ik aan wat ik allemaal nog moet doen, zoveel dingen waar ik absoluut geen zin in heb, geen energie voor heb. Soms wórd ik geleefd, beslissingen worden voor me genomen en er zijn zoveel verplichtingen...

Wanneer komt de tijd weer dat ik even mag doen waar ik zin in heb, nergens ongewild energie in hoef te steken en vooral niks móet...?