Het liefst zou ik in tranen uitbarsten. Het liefst zou ik je even veel pijn doen als je mij doet. Het liefst zou ik je opbellen en je zo'n groot schuldgevoel aanpraten dat je wat mij betreft voor een trein zou springen.
Maar ik kán het niet. Ik kan nu niet huilen want dan moet ik vertellen waarom, ik kán je geen pijn doen want ik weet niet hoe. Je hebt namelijk níks, geen echte vrienden, geen liefde, alleen maar een paar dure spullen en een kútkarakter. Ik kan je geen schuldgevoel aanpraten want je hebt geen eens spíjt.
Je hebt verdomme geen eens spíjt....
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten