Een nieuwe tijd, een nieuw jaar.
Wat zal er gaan gebeuren?
Juni 2005 overleed mijn tante
December 2002 overleed haar zoon
September 2001 overleed mijn opa
Zomer 1999 begon opa zijn strijd
1999, toen was ik een jaar of 10, 11. Tóen begon de ellende. Sinds die tijd heb ik zóveel meegemaakt, meer dan vele anderen. Ik zal niet om medelijden vragen. Mijn ouders, mijn broer, ze zijn nog steeds bij me. Ik heb veel goede vrienden, sporten gaat goed, aan geld geen gebrek..
Mag ik klagen? Mag ik eigenlijk wel zeggen dat het allemaal oneerlijk is/was? Mag ik kapot gaan van binnen als ik op nieuwjaarsdag mijn oom alleen de kamer binnen zie komen, zonder vrouw, zonder kind? Mag ik stellen dat dit geen 'normale' situatie meer is?
Goed, het waren ziektes. We konden er niks aan doen. Maar was dat niet juist het állerergste? Dat we hulpeloos toe moesten kijken?
Angstig vraag ik me af wat dít jaar ons zal brengen. Hoeveel tranen zullen er vloeien? Hoeveel wereldrampen, terroristische aanslagen, natuurrampen zullen er komen? Wie zal er dít jaar overlijden? Wie zal ik kwijtraken, wie zal ik moeten missen?
De afgelopen dagen heb ik het maar wát vaak gehoord: 'Gelukkig mogen we ze zelf niet uitkiezen. Als iedereen zijn ellende op een hoop mocht gooien en dan een nieuwe uit zou mogen kiezen, zouden ze stuk voor stuk hun eigen ellende weer mee naar huis nemen.'
Ik zal het maar van de positieve kant bekijken. Ik ben er ongelofelijk sterk van geworden. Misschien wel té sterk. Ik vind soms dat ik mijn verdriet veel te snel, te gemakkelijk verwerk. Alsof het me allemaal totaal onverschillig laat. Maar als ik dan opnieuw bij een graf sta, kom alles weer boven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten