Je keek me telkens aan met die blik van je
Toveroogjes noemde ik ze
Die blauwe, doordringende ogen die me
aan konden kijken alsof ik
het mooiste was
wat ze ooit hadden gezien
Maar het was allemaal nep, fake. Je deed maar alsof.
Ik dacht je te kennen maar je bleek zó anders te zijn dan ik dacht.
Ben je dan nooit jezelf? Speel je altijd een rol, ben je bang om te laten zien wie je werkelijk bent?
Ik vind het zó jammer, het had zó mooi kunnen zijn.
Maar jij hebt nooit geloofd, in waar ik al bijna van overtuigd was.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten