Vannacht.
Ik wist niet hoe het kwam. De dag was eigenlijk wel leuk geweest, maar ik had al dagen niet stil kunnen zitten. Ik kon alleen maar rennen en vliegen en hopen dat alles op tijd af kwam, dat ik op tijd kwam en dat alles goed verliep. Het was niet dat het allemaal bezigheden waren waar ik een hekel aan had, maar het was gewoon te veel, écht teveel.
Geen tijd om dingen te regelen waarvan de prioriteit op een schaal van 1 tot 10 'maar' 9 was. Stressen tot en met, zelfs geen 5 minuten de tijd om m'n mail te checken. En ondertussen maar dat gevoel: 'Ik móet nog zoveel voordat ik dit,... en voordat ik dat..'
Vannacht.
Eigenlijk wist ik dus wel hoe het kwam. Terwijl mijn tranen zich mengden met de regen, mijn ademhaling veranderde in hijgen en de wind me met al haar kracht tegenwerkte, wilde ik gewoon niet meer. Ik wilde écht niet meer. Alles vergeten, geen verplichtingen, hopen op een moment, misschien zelfs een dag waarop ik even weer mocht doen waar ik zin in had zonder dat ik nog dingen op de to do lijst had staan, beloftes nog na moest komen of in beslag werd genomen door het een of ander.
Vannacht kwam het besef, dat hoe leuk het allemaal ook mag klinken, je soms ook aan jezelf moet denken. Niet aan je sociale leven, je geld of de wil om je beloftes na te komen. Gewoon aan jezélf denken, doen wat goed voor je is, niet doen wat alleen maar goed voor je líjkt.
Ik wist niet hoe het kwam. De dag was eigenlijk wel leuk geweest, maar ik had al dagen niet stil kunnen zitten. Ik kon alleen maar rennen en vliegen en hopen dat alles op tijd af kwam, dat ik op tijd kwam en dat alles goed verliep. Het was niet dat het allemaal bezigheden waren waar ik een hekel aan had, maar het was gewoon te veel, écht teveel.
Geen tijd om dingen te regelen waarvan de prioriteit op een schaal van 1 tot 10 'maar' 9 was. Stressen tot en met, zelfs geen 5 minuten de tijd om m'n mail te checken. En ondertussen maar dat gevoel: 'Ik móet nog zoveel voordat ik dit,... en voordat ik dat..'
Vannacht.
Eigenlijk wist ik dus wel hoe het kwam. Terwijl mijn tranen zich mengden met de regen, mijn ademhaling veranderde in hijgen en de wind me met al haar kracht tegenwerkte, wilde ik gewoon niet meer. Ik wilde écht niet meer. Alles vergeten, geen verplichtingen, hopen op een moment, misschien zelfs een dag waarop ik even weer mocht doen waar ik zin in had zonder dat ik nog dingen op de to do lijst had staan, beloftes nog na moest komen of in beslag werd genomen door het een of ander.
Vannacht kwam het besef, dat hoe leuk het allemaal ook mag klinken, je soms ook aan jezelf moet denken. Niet aan je sociale leven, je geld of de wil om je beloftes na te komen. Gewoon aan jezélf denken, doen wat goed voor je is, niet doen wat alleen maar goed voor je líjkt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten