slaapliedje

Laat me zitten in het donker
Laat me zitten in de nacht
Ik zie je schaduw in het duister
Ga maar slapen, 'k hou de wacht

Laat me zachtjes voor je zingen
Een lied dat net nog niet bestond
Een lied dat morgen weer verandert
En zo nooit wordt afgerond

Laat me zitten
Laat me zingen
Van zo blij dat ik er ben
Van je ogen, je lach
Je tranen, die dingen
Die ik zelfs hier in het donker nog herken

Geef je over aan het donker
Laat je vallen in de nacht
Vergeet alles wat er was, weet
Dat ik morgen op je wacht

Gaan we morgen samen spelen?
Gaan we lachen in de zon?
Ik zal je zingen van het leven
En hoe dat pas bij jou begon

Geef je over
Ik zal je zingen
Van een wereld zonder pijn
Je hoeft niet te weten
Van die dingen
Alleen zo hier met mij samen te zijn

En te horen van een leven waarin de liefde weer regeert
En te geloven, al is het maar even, dat de haat wordt aangeleerd
Dat de mensen liever zoenen dan dat ze vechten op het journaal
Dat beer weer beter wordt, de poes morgen wel weer opstaat
Dat die ook slaapt en dat het goed komt allemaal

Precies wat ik laatst meemaakte, prachtig. Zo'n lief klein kindje, dat jou vertrouwd en gaat slapen als je bij haar blijft. Op mijn rug lag ik op de koude pakketvloer naast haar bedje, en hield mijn adem in. Betoverend was het, zo'n klein mensje, zachtjes ademend, een beetje kuchend af en toe.. Ze keek me aan en sloot haar ogen. Langzaam werd ze door de slaap overmand.
Ik ben nog lang op de vloer blijven liggen, starend naar het plafond, waar vele sterren glinsterden. Even helemaal nergens aan denken, gewoon liggen. Ik sloot ook mijn ogen, en voelde me weg zweven. Een tijdje later werd ik wakker, en voelde hoe koud die vloer eigenlijk was. Nog steeds lag ze naast me, in een diepe slaap. Zachtjes stond ik op en verliet de kamer.