Ik kijk naar buiten en de lucht is donkerblauw. Het schemert, en het zal niet lang meer duren tot het helemaal donker is. Ik zie mezelf 's zomers rond 5 uur 's middags, zittend op een tuinstoel in het zonnetje, met een boek en een ijsje. De rest komt thuis en we eten buiten ons avondeten, luisterend naar de buurman een paar huizen verderop die zijn gras aan het maaien is. Tot het donker is, zitten mijn ouders met een krant of een boek te lezen. Als ik 's morgens wakker wordt, is het al licht buiten. Moeite met wakker worden heb ik niet. Met de dekens van me afgeschopt in m'n slaap, denk ik terug aan de winter. Die koude pakketvloer als je je bed uit moet. De wekker die gaat als het nog donker is, de kou die overal doorheen waait als ik naar school fiets..
Maar even terug naar nu. De lucht is inmiddels al bijna zwart, al is het bij ons thuis meestal wel erg snel donker door de hoge bomen die om het huis staan. Wat zal er toch allemaal gebeuren 's nachts? Ik vind de nacht maar stil, maar meestal is die stilte prachtig. Absolute stilte om je heen, waarin je helemaal tot rust komt. Nadenken over alles.
Als ik 's morgens wakker wordt, is het altijd nog veel te vroeg. Ik wil genieten van de nacht, zolang hij duurt...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten