Net een goed gesprek gehad over die ramp. Dé ramp. De ENORME ramp! Moet je toch voorstellen...mij lukt 't niet....maar moet je je toch voorstellen... Dat er een enorme golf komt die alles (álles!!) wat je dierbaar is, met geweld van je afneemt. Met dezelfde onvoorstelbare kracht als het water gekomen is, verdwijnt het weer, samen met je familie, vrienden, kennissen, buren, huisdieren... En dan ook nog, ál je materiële bezittingen. Je bed, je koelkast, fotoalbums, zelfs je auto...
Mij lukt het niet.
Ik kan het me niet voorstellen.
Maar het is gebeurd. Het IS gebeurd. Eigenlijk dringt het nu pas echt goed tot me door. Er wordt geschat dat het aantal doden op zal lopen tot boven de 100.000.
100.000. Niks meer dan een getal. Een afschu-we-lijk getal als je bedenkt dat het hier om mensen gaat. En dat is dan het aantal doden. Wat dacht je van kinderen die stil rondlopen met een stuk karton waarop staat: '' Ik zoek mijn papa en mama.' Kun je huilen? Kun je dán huilen? Je beseft niet wat er gebeurd is. Ik denk niet dat je dat kunt beseffen als je er middenin zit.
De beelden op tv. Waar? Waar moet je in vredesnaam beginnen? Hoe kun je die enorme ravage opruimen? Hoelang duurt het om je leven weer op orde te krijgen? Er zijn nu mensen zonder familie. Kun je je voorstellen dat je geen familie meer hebt? Helemaal niemand meer? Niemand?
Opnieuw. Machteloos.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten