Ik zat op de bank, dacht niks, voelde niks. Alles wat er om me heen gebeurde ontging me. Pratende mensen om me heen, gespreksonderwerp onbekend. Te moe om te luisteren, al helemaal om me in het gesprek te mengen. Het kon me allemaal niks meer schelen, ik dacht alleen aan het moment waarop ik weer thuis zou zijn. Kun je zo moe zijn, dat je gewoon echt even niet meer kán? Nog steeds niks geleerd voor school, terwijl ik morgen twee toetsen heb. Ik doe het niet, ik kán het niet.
Het wil gewoon niet..
Alles wat ik wil is rust. Stilte, warmte en rust. Ik ga naar bed. Ik ben nu al bang voor het moment dat de wekker gaat, dat ik 's ochtends vroeg alleen door het donker moet fietsen, terwijl de thermometer een temperatuur ver beneden 0 aangeeft..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten