ik weet ook niet

Net een goed gesprek gehad over die ramp. Dé ramp. De ENORME ramp! Moet je toch voorstellen...mij lukt 't niet....maar moet je je toch voorstellen... Dat er een enorme golf komt die alles (álles!!) wat je dierbaar is, met geweld van je afneemt. Met dezelfde onvoorstelbare kracht als het water gekomen is, verdwijnt het weer, samen met je familie, vrienden, kennissen, buren, huisdieren... En dan ook nog, ál je materiële bezittingen. Je bed, je koelkast, fotoalbums, zelfs je auto...

Mij lukt het niet.
Ik kan het me niet voorstellen.

Maar het is gebeurd. Het IS gebeurd. Eigenlijk dringt het nu pas echt goed tot me door. Er wordt geschat dat het aantal doden op zal lopen tot boven de 100.000.
100.000. Niks meer dan een getal. Een afschu-we-lijk getal als je bedenkt dat het hier om mensen gaat. En dat is dan het aantal doden. Wat dacht je van kinderen die stil rondlopen met een stuk karton waarop staat: '' Ik zoek mijn papa en mama.' Kun je huilen? Kun je dán huilen? Je beseft niet wat er gebeurd is. Ik denk niet dat je dat kunt beseffen als je er middenin zit.

De beelden op tv. Waar? Waar moet je in vredesnaam beginnen? Hoe kun je die enorme ravage opruimen? Hoelang duurt het om je leven weer op orde te krijgen? Er zijn nu mensen zonder familie. Kun je je voorstellen dat je geen familie meer hebt? Helemaal niemand meer? Niemand?

Opnieuw. Machteloos.

een beste vriend

Met een beste vriend, kun je over alles praten. Samen deel je leuke, maar ook minder leuke gebeurtenissen. Je mag best geheimen voor elkaar hebben, maar je moet niet liegen. Samen kun je een eind komen, veel verder dan alleen. Zonder een goede vriend kun je niet. Ik kan zo'n medelijden hebben met mensen die geen goede vrienden hebben, maar als ik dan om me heen kijk, en bedenk hoeveel écht goede vrienden ik heb.. Er zijn maar weinig mensen die ik vertrouw.

''There are two people who I trust, the first person is
me the other is not you.' -> nicolas cage in con air

Tóch zijn ze er, die mensen die ik alles kan vertellen. Waarvan ik geloof dat ik ze alles kan vertellen. Die ik dingen kan zeggen, zonder dat ik er ooit iemand anders over zal horen spreken. Ik ben blij dat deze mensen er voor me zijn.

Ik kan niet zonder goede vrienden, het lijkt vanzelfsprekend dat er altijd wel iemand voor je klaarstaat, maar sommige dingen mis je pas als ze er niet meer zijn...

one light in this big, dark world

kleuren in de kerk

Gefascineerd staarde ik naar ze. Een paar rijen voor me zaten 3 kleine meisjes.

Op hun knieën zaten ze voor de zitting van hun stoel, waarop een kleurplaat lag. Alledrie hadden ze 2 blonde staartjes in hun haar, en roze kleren aan. Ze probeerden zachtjes te praten, wat uiteraard niet lukte, waardoor ik af en toe vlagen van hun 'gesprek' opving. Alle kinderen konden voor de dienst een kleurplaat en een paar potloden ophalen. Fluisterend vroeg één van de meisjes de anderen om een rood potlood. Daar was juist een andere mee aan het kleuren, maar ze stond hem zonder na te denken meteen af aan haar vriendinnetje, die verwoed begon te tekenen. Rustig zocht ze een ander potlood uit en kleurde verder.

Ondertussen preekte de dominee over de twijfel over het geloof bij jongeren. Je kunt toch ook zonder God? Glimlachend dwaalden mijn gedachten weer weg en ik bleef naar de meisjes kijken. Zo jong nog, niks geen ingewikkelde problemen om na te denken, gewoon doen wat papa en mama zeggen en wat je leuk vindt.

Soms mis ik die tijd wel.. Als ik nu ga bedenken hoeveel ik nog moet leren en hopelijk moet en zal meemaken, ben ik zo benieuwd wat komen gaat....maar je kunt natuurlijk ook gewoon van elk moment proberen te genieten...

Kerst (nog 1 dag)

Al weken wordt het kerstgevoel steeds sterker. Mensen versieren hun huis zo erg dat het eigenlijk verschrikkelijk lelijk is (ieder z'n smaak) maar dat moeten ze dan zelf maar weten. Het is feest! ...maar waarom ook alweer? Was er niet iets met zo'n kind dat geboren werd in een stal? Met een os en een ezel en een stel schapen en wat Wijzen uit het Oosten?! Waarom vieren we eigenlijk feest? Gewoon voor de sfeer en de cadeautjes onder de kerstboom, of is er meer? Ik weet voor mezelf wat ik vier, maar weet iedereen dat eigenlijk wel?

De kerstvoorstellingen op school gaan allang niet meer over de geboorte van het kindje Jezus, maar over de dood van een kind van een of andere slet die niet weet met wie ze allemaal naar bed is geweest en dus een kind gaat krijgen wat zich later af zal gaan vragen wie zijn/haar vader is. Wel realistisch. Tegenwoordig komt het begrip 'tienermoeder' vaker voor in ons woordenboek dan het verhaal over een maagd die een kind baart in een oude stal. Je moet het verband maar kunnen leggen toch?

Morgen is het kerstavond. Heerlijk.

maar da's ook mogelijk!

- ik ben vrolijk
- mijn vader is ziek
- momenteel ligt hij op de bank sex and the city te kijken met een uitgeperst sinaasappelsapje bij de hand
- ik heb vanmiddag de lekkerste kerstkransjes aller tijden ontdekt
- inmiddels zijn ze alweer 'uitgestorven'
- ach, tis kerst, dan eet iedereen veel. toch?!
- er is maar één ding waar ik energie van krijg
- en dat is geen slaap, en ook geen energydrink (al is dat ook handig)
- het is lol
- als ik lol heb, krijg ik zin om rond te rennen, te springen, lachen, schreeuwen
- maar ik zal netjes op m'n stoel blijven zitten
-
-
-
-
- echt waar

slaapliedje

Laat me zitten in het donker
Laat me zitten in de nacht
Ik zie je schaduw in het duister
Ga maar slapen, 'k hou de wacht

Laat me zachtjes voor je zingen
Een lied dat net nog niet bestond
Een lied dat morgen weer verandert
En zo nooit wordt afgerond

Laat me zitten
Laat me zingen
Van zo blij dat ik er ben
Van je ogen, je lach
Je tranen, die dingen
Die ik zelfs hier in het donker nog herken

Geef je over aan het donker
Laat je vallen in de nacht
Vergeet alles wat er was, weet
Dat ik morgen op je wacht

Gaan we morgen samen spelen?
Gaan we lachen in de zon?
Ik zal je zingen van het leven
En hoe dat pas bij jou begon

Geef je over
Ik zal je zingen
Van een wereld zonder pijn
Je hoeft niet te weten
Van die dingen
Alleen zo hier met mij samen te zijn

En te horen van een leven waarin de liefde weer regeert
En te geloven, al is het maar even, dat de haat wordt aangeleerd
Dat de mensen liever zoenen dan dat ze vechten op het journaal
Dat beer weer beter wordt, de poes morgen wel weer opstaat
Dat die ook slaapt en dat het goed komt allemaal

Precies wat ik laatst meemaakte, prachtig. Zo'n lief klein kindje, dat jou vertrouwd en gaat slapen als je bij haar blijft. Op mijn rug lag ik op de koude pakketvloer naast haar bedje, en hield mijn adem in. Betoverend was het, zo'n klein mensje, zachtjes ademend, een beetje kuchend af en toe.. Ze keek me aan en sloot haar ogen. Langzaam werd ze door de slaap overmand.
Ik ben nog lang op de vloer blijven liggen, starend naar het plafond, waar vele sterren glinsterden. Even helemaal nergens aan denken, gewoon liggen. Ik sloot ook mijn ogen, en voelde me weg zweven. Een tijdje later werd ik wakker, en voelde hoe koud die vloer eigenlijk was. Nog steeds lag ze naast me, in een diepe slaap. Zachtjes stond ik op en verliet de kamer.

moe...

Ik zat op de bank, dacht niks, voelde niks. Alles wat er om me heen gebeurde ontging me. Pratende mensen om me heen, gespreksonderwerp onbekend. Te moe om te luisteren, al helemaal om me in het gesprek te mengen. Het kon me allemaal niks meer schelen, ik dacht alleen aan het moment waarop ik weer thuis zou zijn. Kun je zo moe zijn, dat je gewoon echt even niet meer kán? Nog steeds niks geleerd voor school, terwijl ik morgen twee toetsen heb. Ik doe het niet, ik kán het niet.

Het wil gewoon niet..

Alles wat ik wil is rust. Stilte, warmte en rust. Ik ga naar bed. Ik ben nu al bang voor het moment dat de wekker gaat, dat ik 's ochtends vroeg alleen door het donker moet fietsen, terwijl de thermometer een temperatuur ver beneden 0 aangeeft..

dwalen in drempelland

Ik heb dit weekend nog geen minuut rust gehad. Gistermorgen zat ik om 10 voor half 9 in bus 1, om vervolgens om 9 uur weg te rijden in bus 2. Een paar uur later uitstappen, de hele dag door duitsland sjouwen en om half 9 weer met bus 2 op school arriveren. Vervolgens meteen in de auto, naar huis, douchen, aankleden, haar doen, opmaken, auto in, naar het gala.

Bij het gala was een soort van demonstratie voor me over wat er gebeurt als ruim 100 mensen geen geduld hebben. Ik zou 7 jassen halen bij de garderobe. Iedereen stond op elkaar gedrukt, het leek wel een legbatterij. Om me heen hoorde ik mensen vloeken, lachen, praten, schreeuwen en huilen. Ik kon ook wel janken. Pijn had ik. Ik stond helemaal vooraan, tegen de toonbank van de garderobe waarvan de punt genadeloos in mijn buik bleef porren, en in mijn rug werd de druk van duwende mensen alsmaar groter. Toen ik eenmaal de jassen kreeg, bleek het zo'n grote stapel te zijn dat ik mijn armen er net omheen kon houden. Ik moest terug, achteruit, en met mijn volle gewicht hing ik aan de jassen die over de met bier en sigarettenpeuken besmeurde grond sleepten.

Naar buiten, bus 3 in. Op het treinstation uitstappen, een amusant gesprek voeren met een dronken jongen en de volgende auto in. Thuis aangekomen ->één ding -> slapen. 3.33 uur.

Na 6 uur slaap werd ik wakker. Vanavond had ik wedstrijd, een belangrijke. De proef ging goed, ik was tevreden, maar de jury niet... Opnieuw kon ik wel janken om deze oneerlijkheid.

Ik kan niet tegen oneerlijkheid.

Eén verkeerde weg ingeslagen en verdwaald in drempelland. Een kwartier lang gezworven door een woonwijk waar (niet overdreven) elke 100 meter een drempel was. Ik vermoed dat er een kunstenaar aan het werk is geweest om deze ondingen te ontwerpen, ik heb 6 verschillende gezien. Hortend en stotend hobbelde de trailer achter ons aan, met die arme pony erin.

Was dit het weekend waar ik me zo op verheugde? Er is maar één ding dat ik wil. Slapen. Maar het kan niet, leren moet ik, nog heel veel... Want morgen? Dan zijn we opnieuw de complete dag op pad.

goedenavond vreemde

Zo denk je dat je alles geregeld hebt, zo wordt die gedachte vervangen door speculaties over mogelijke oplossingen van het zojuist boven water gekomen probleem. Vervoer heb ik nodig, en wel om rond 3 uur 's nachts een afstand van 10 kilometer te overbruggen, en dan ook nog in gala-outfit. Taxi? Een meisje van 15, alleen, in een taxi? Alleen de kosten al...

Dus wat doe je? Je spreekt een 'vreemde' aan, de buurjongen die je eigenlijk nog nooit hebt gesproken, hoewel jullie al ruim 9 jaar maar een paar straten van elkaar verwijderd zijn. Een raar verhaal krijg je; het komt erop neer dat je iets van hem wil, terwijl hij geeneens weet wie je dan wel bent. Maar goed, nee heb je, ja kun je krijgen. Toch?

Helaas reageert niet iedereen binnen een half uur op een ontvangen mailtje...

's nachts

Ik kijk naar buiten en de lucht is donkerblauw. Het schemert, en het zal niet lang meer duren tot het helemaal donker is. Ik zie mezelf 's zomers rond 5 uur 's middags, zittend op een tuinstoel in het zonnetje, met een boek en een ijsje. De rest komt thuis en we eten buiten ons avondeten, luisterend naar de buurman een paar huizen verderop die zijn gras aan het maaien is. Tot het donker is, zitten mijn ouders met een krant of een boek te lezen. Als ik 's morgens wakker wordt, is het al licht buiten. Moeite met wakker worden heb ik niet. Met de dekens van me afgeschopt in m'n slaap, denk ik terug aan de winter. Die koude pakketvloer als je je bed uit moet. De wekker die gaat als het nog donker is, de kou die overal doorheen waait als ik naar school fiets..

Maar even terug naar nu. De lucht is inmiddels al bijna zwart, al is het bij ons thuis meestal wel erg snel donker door de hoge bomen die om het huis staan. Wat zal er toch allemaal gebeuren 's nachts? Ik vind de nacht maar stil, maar meestal is die stilte prachtig. Absolute stilte om je heen, waarin je helemaal tot rust komt. Nadenken over alles.

Als ik 's morgens wakker wordt, is het altijd nog veel te vroeg. Ik wil genieten van de nacht, zolang hij duurt...

geen liedje

Flarden van teksten
Schieten een aan een voorbij
En allemaal over jou
En geeneen is er van mij

Liters inkt en honderd bomen
Heb ik in jouw naam verspild
En nooit is er iets uitgekomen
Maar weet, ik heb het wel gewild

alles of niets

Ik ben zo iemand die in 9 van de 10 gevallen voor deze uitspraak kiest. Niks geen middenweg, alles óf niets.

Laten we de technische kant van een springparcours onder de loep houden. Het is niet zo simpel als het lijkt, het kán inderdaad simpel, maar wil je technisch goed rijden, dan moet je er over nadenken. Staan 2 hindernissen op één lijn, dan meet je het aantal meters hiertussen om vervolgens te berekenen hoeveel passen het paard maakt na de landing en voor de tweede afzet. Het basisparcours moet je foutloos afleggen binnen de toegestane tijd. Simpel? Dat ligt eraan. Wat zou er dan fout kunnen gaan? Wat dacht je van een weigering, een val, een balk, tijdsoverschrijding, het niet doorkruisen van de start/finishlijn, een verkeerd parcours rijden, een lijn doorkruisen die je (nog) niet had mogen doorkruisen...

Maar, is de kans op zo'n fout nou groot? Ik spring sinds mei wedstrijden. Welke fouten ik allemaal heb gemaakt? Een weigering (mijn fout), een val (mijn fout), een balk, het niet doorkruisen van de finishlijn (stomstomstom..). Als je net begint, maak je fouten. Maar van je fouten kun je leren.

En dan ben je foutloos in je basisparcours. De spanning stijgt, de barrage nadert. Een nieuwe volgorde van hindernissen, de ene hindernis wel, de andere niet. Verwarring. Hoe zet ik de snelste tijd neer? Of rijd ik op safe; foutloos maar langzaam? 1 op de 10 deelnemers kiest voor alles of niets. Ook ik. Gevaarlijk kort wenden, vanuit stilstand over een meter hoge (en brede) hindernis springen. Mijn pony springt. We vertrouwen elkaar, en dat moet ook.

Veelvoorkomende situatie bij tegenstanders: * We rijden op de hindernis af ** Ik hoop dat mijn pony niet weigert zoals de vorige keer ** (*^(*&%^ hij weigert weer! ** schop, trek, vloek, schreeuw * Denk je dat je zo'n dier ooit vol vertrouwen op een hindernis af kunt sturen?

Maar hoe ga ik het parcours dan door? Concentratie, een belangrijke factor. Blijf scherp. Aanrijden, springen, zitten, wenden, springen, zitten, wenden. Níet denken maar doen? Houd je hoofd erbij. Scherp blijven. Ik neem geen genoegen met een 5e plaats. Ik wil winnen. De eerste plaats wordt niet snel vergeten, de 5e daarentegen wél. Wil je jezelf een kampioen kunnen noemen? Dan heb je ambitie nodig, en niet zo'n beetje ook!

Maar plezier staat voorop. Oja? Als het verschrikkelijk slecht gaat heb ik geen plezier hoor! Prestatie en Plezier gaan in dit geval samen. Toch, dat gevoel dat zo'n sterk dier jou vertrouwt, naar je luistert, voor je door het vuur zal gaan, dat ik onbeschrijfelijk.

ik kan niet

heb me lief

Eigenlijk weet ik niet wat ik moet schrijven. Luisterend naar Volumia, voel ik me nog slechter dan...dan wat? Wanneer? Dan de hele dag. Ik werd vanmorgen wakker, rond een uur of elf en voelde me niet goed. Ik stapte uit m'n bed, deed een paar broodjes in de oven en ging op de bank zitten. In de stilte keek ik om me heen. Die heerlijke stilte, de rust. Moe was ik, verschrikkelijk moe, terwijl ik bijna 12 uur geslapen had.

De stilte werd onderbroken door een hoest.
Mijn hoest.
Ook nog verkouden.

De oven piepte en ik stond op. Meteen moest ik me vastgrijpen want alles ging draaien en als ik op zo'n moment blijf staan, lig ik een tel later buiten bewustzijn op de grond. Ik sjokte naar de oven, maakte mijn broodjes klaar en at ze voor de tv op.

Een paar uur later zat ik er nog steeds. Op diezelfde plek, starend naar de tv waarop zich onderhand al een aantal tekenfilms hadden afgespeeld. Ik vroeg me af of ik dit eigenlijk leuk vond. Niet dus. Ik besloot iets te gaan doen wat ik wel leuk zou vinden. Ik liep naar boven en kleedde me aan. Bibberend in de kou fietste ik naar mijn pony, en reed een uurtje. Het ging niet goed, we waren beide niet ontspannen en zijn maar weer gestopt.

Thuisgekomen hangt mijn broer voor de tv, en deelt me mee dat m'n ouders zo thuiskomen. Nu al? Ik ga zitten, te moe om weer op te staan. Een paar minuten later komen ze thuis, en de eerste woorden die ik te horen krijg zijn verwijten. Waarom heb je niet..? Ik ben te moe, ik voel me niet goed, mijn moeder heeft er geen boodschap aan.

In tranen ga ik naar boven, douchen, met een schoolboek m'n bed in. Maar ik heb het koud onder de dekens, verschrikkelijk koud. Ik ga naar beneden, en opnieuw krijg ik op verontwaardigde toon dingen naar m'n hoofd geslingerd. Het enige wat ik kan denken is: ik ben moe, zo ver-schrik-ke-lijk moe.'Gezellig dat jullie weer thuis zijn.' geef ik als antwoord. Nu ben ik weer de vervelende puber. Eerlijk? Nee.'Als je iemand wilt afzeiken, moet je voor de spiegel gaan staan, dan heeft er verder niemand last van.'Dit pikt ze niet en ze heeft nog steeds geen woord tegen me gezegd.

Het is niet eer-lijk.

elke dag anders

Af en toe verveel ik me dood. Mijn leven bestaat grotendeels uit: school, pony en computer. Meer niet? Tuurlijk wel! Vrienden zijn erg belangrijk, maar die spreek ik vooral op school, en achter de computer. Heerlijk vind ik het om eens een avondje iets te gaan dóen met z'n allen.

Moe word ik ervan, om elke dag veel te vroeg wakker te moeten worden, naar school te moeten fietsen door de kou, daar tot het eind van de middag te zitten terwijl ik het idee heb dat 6 van de 9 lesuren eigenlijk toch niks voorstellen, weer naar huis fietsen, in het donker thuiskomen, te leren, eten, paardrijden, thuiskomen, douchen en naar bed.

Deprimerend vind ik het feit dat ik in het donker naar school ga, en ook in het donker weer thuis kom. De tijd dat het licht is, zit ik binnen in het schoolgebouw.

's Winters ben ik sneller boos, chagrijnig en sneller geïrriteerd. Als ik op een mooie, zonnige dag erachter kom dat er weer blaadjes aan de bomen groeien, de zon langer schijnt en het stopt met vriezen, kan mijn humeur niet meer stuk. De lammetjes, kalveren en veulens die vrolijk door de wei huppelen en af en toe hun moeder of leeftijdsgenootjes ophitsen met als gevolg op hol geslagen kuddes door de weilanden. Hyperactief word ik ervan, terwijl ik lusteloos wordt zodra ik kale bomen in een grijs en grauw landschap zie.

Toch heeft de winter ook wel wat. Als je toch lekker voor het warme haardvuur zit met een goed boek, en het buiten sneeuwt. Dán is de winter mooi. Maar als ik nu naar buiten kijk, naar de grauwe lucht, de kale bomen, de buurvrouw die met een dikke sjaal, muts en handschoenen koukleumend haar hond uitlaat, dan vind ik het verschrikkelijk. Maar goed, na regen komt zonneschijn (of regent, als je in het woordenboek kijkt).

Ik kom de winter wel door, en als de lente aanbreekt, zul je mij niet meer horen klagen!

...en waarom ben ik nooit compleet gelukkig?

Kan iemand me vertellen
Wanneer een schutter rust?
Wanneer de boog zich mag ontspannen
Z'n pijl het laatste doelwit kust?
Wanneer is een mens tevreden?
Merkt hij voor een keer als hij kijkt
Over de schutting van de buren
Dat 't het gras net iets groener lijkt?
Zeg me waar moeten we zoeken?
En wat is nou die wens?
Waarna we niet meer verder hoeven
Waar en wanneer ligt de grens?
En waarom wil ik alsmaar verder
Als ik ergens ben?
Wat maakt het onbekende beter
Dan al het gene dat ik ken?
En waarom ben ik nooit compleet gelukkig?
Met wat er hoort bij mij?
Waarom moet er toch steeds weer iets bij?
Waarom nooit eens een keer
Ietsje minder dan meer
Wanneer laat dat verlangen me vrij?

Marco Borsato ~ de Wens


Om eens nadruk te leggen op de zin: 'en waarom ben ik nooit compleet gelukkig?'. Kan dat? Kun je compleet gelukkig zijn? Ik denk het niet. Heel erg gelukkig -> dat kan. Maar compleet? Dan betekent dat er helemaal niks verkeerd is op het moment. Hoe kun je nou compleet gelukkig zijn als je ooit iemand verloren bent, zolang er armoede is, oorlog, er mensen zomaar op straat vermoord worden en je alleen maar machteloos toe kan kijken?

Machteloos. (bn:;~heid) zonder macht, niets kunnende doen -> lam, onmachtig

Ik haat dat woord. Het is onmogelijk daar iets positiefs over te zeggen. Stel je toch voor (als je het niet al eens hebt meegemaakt): iemand die je zeer dierbaar is, blijkt ziek te zijn. Kanker. Het enige wat je kan doen, is er zijn. Niet meer? Nee. Er zijn betekent: diegene steunen, opvrolijken, helpen waar het maar kan. De rest zul je aan de artsen over moeten laten, hoe moeilijk het ook is. Dan voel je je machteloos. Compleet machteloos. Toekijken hoe iemand doodgaat is een van de ergste dingen die er zijn. Iemand langzaam zien sterven van de pijn, zonder dat je er iets tegen kunt doen. En toch, je moet verder gaan met je leven. Even stil blijven staan mag, maar op een gegeven moment moet je verder, of je wil of niet.

Afscheid nemen bestaat.

en wat is nou de bedoeling?

Wat wordt er van me verwacht in dit leven? Wat heeft het voor zin om naar school te gaan, te studeren, te werken, trouwen, kinderen krijgen, ouder worden, kleinkinderen krijgen en sterven? Wat schiet je er nou eigenlijk mee op? Teveel denk ik er niet over na -> geniet van het leven. De tijd tikt door, en voor je het weet zit je alweer aan het eind.

Bang zijn voor de dood? Misschien.
Bang zijn voor een definitief einde? Nee.

Het kan niet zomaar afgelopen zijn als je dood bent. En ook al zou het zo zijn, dan heb je het toch niet door; je bent tenslotte dood. Maar wat is dood? Wetenschappelijk: als een organisme geen enkel levensverschijnsel meer vertoont.
Volgens het woordenboek: 1. de toestand die intreedt bij het eindigen van het leven. 2. het intreden van deze toestand. 3. het einde, afloop van iets (?). Iets?? Nou ik vind het nogal wat, het leven, het is niet zomaar iets. Het is iets waardevols, waar je zuinig op moet zijn. Maar niet zo zuinig dat je er niet van kan genieten. Want schiet je er iets mee op als je je hele leven bij wijze van spreken achter de geraniums hebt gezeten, en 90 jaar wordt? Dan heb ik liever mijn leven lang zoveel mogelijk plezier, (wat niet wil zeggen dat ik niet zuinig op mezelf ben) en wordt minder oud, al kun je natuurlijk ook veel te jong sterven, waar ik helaas al té vaak getuige van ben geweest...
Maar hoe moet je je leven dan leven? Wat moet je doen, en wat moet je laten? Bestaat er iemand op deze wereld die hier een goed antwoord op kan geven, of maak jij zelf uit wat je er van kan en wil maken?

Live your life the way it goes, but don't lose contact with yourself because you can't make some mistakes twice...

Denken we allemaal eigenlijk wel eens na over wat we écht willen, of doen we maar wat?

een goede start maken...

...is niet makkelijk.

Want wat schrijf je nou op zo'n weblog? Je diepste gedachten deel je met niemand. Toch? Wat mogen mensen wel van je weten, en wat absoluut niet? Over wat niemand mag weten, ben ik het wel met mezelf eens, maar wat schrijf je hier dan? Je kijk op het leven? Wat niet goed gaat, verkeerd is, beter kan? Wil ik überhaupt wel dat iemand dit leest? Sommige mensen hoeven helemaal niet te weten waar ik me eigenlijk mee bezig houd...

Maar toch...het is ook wel fijn om gewoon eens je gedachten op te schrijven, je hart te luchten, maar het is wel op internet. Aan de andere kant, je kunt makkelijker anoniem blijven... Ik zal proberen om hier af en toe iets interessants op te schrijven, en lees je het liever niet, dóe dat dan ook niet.