Langs haar bungelende benen kijkt ze naar beneden, de diepte in. Naast haar staat een ladder. Boven haar schijnt de zon. Even voelt ze zich raar, alsof ze haar evenwicht verliest. Het duurt een paar seconden. Plotseling is het weer weg. Ze zit er nog steeds. De zon schijnt fel. Ze knijpt haar ogen tot spleetjes. Ze staart naar de diepte waar stukjes stro over het erf waaien. Ze gaat achterover liggen, op haar rug. Haar benen bungelen over de rand. Ze sluit haar ogen. Langzaam kauwt ze op een stukje stro. Ze luistert naar het liedje in haar hoofd;
Nog even blijven
Nog even hier
Zeg me dat alles zo is als het zijn moet
Maak nieuwe woorden
Verzin het leven
Lieg lief omdat ik niks anders wil dan dit
Zo is het goed
Want de nacht verdwijnt
Je moet wel blind zijn
wil je het ochtendlicht missen
Het komt eraan
Het komt met sprongen
En ik wil er niet aan
Nog even hier
Nog even samen
Even nog niemand die zegt hoe het ook kan
Drink de stilte
Proef het leven
Ik vraag je om niets en krijg alles wat ik wil
Zo is het goed
Ik weet dat er een morgen komt
Jij weet dat ook
Maar al te goed
Van opeens weer zoveel dingen
Van opeens alles wat moet
Van opeens de hele wereld van iedereen over me heen
Van opeens weer zoveel liedjes
En dan laat ik je alleen
Maar nog even niet
Nog even rusten
Even nog doen alsof dit niet voorbij gaat
Drink de stilte
Heel voorzichtig
Hoe trager je drinkt des te langer dat het lijkt
En zo is het goed
Drink de stilte
Hoe trager je drinkt, des te langer dat het lijkt
En zo is het goed
Zo is het goed
Geen opmerkingen:
Een reactie posten