Ik wil terug naar de tijd dat ik nog blij was met een taartje zand.
Ik wil terug naar de tijd dat ik op mijn blote knieën in de zon speelde.
Ik wil terug naar de tijd dat ik lachte en huilde tegelijk als ik achterover van de schommel viel…
Toen kon ik pas écht genieten. Ik genoot van elk moment dat ik op een pony zat met volle teugen, iets dat nu een ‘verplichte’ hobby is geworden. Uiteraard kan ik er nu ook van genieten, maar alleen op momenten dat het goed gaat. Waarom toch altijd dat gevoel dat je iets moet presteren? Zou alles niet veel leuker zijn als het gewoon ging om het dóen en niet om het winnen? Wat maakt het nou uit wie het mooiste zandtaartje bakt, je hebt er toch allemaal even veel plezier aan beleeft?
Ik wil opnieuw léren genieten. Genieten van de zon, van de lucht, het gras, de blaadjes aan de bomen… Is de wereld niet prachtig?
Hoe komt het toch dat zoveel mensen elk moment waarop ze werkelijk hun problemen zijn vergeten, ze meteen weer ophalen en erover gaan prakkizeren? Schieten we daar ook maar íets mee op? Kunnen we niet gewoon genieten van elk moment en dankbaar zijn voor alles wat we kunnen en hebben? Kunnen we niet gewoon dol zijn op iedereen en alles? Waarom toch altijd dat gevoel dat je iets vergeet, iets kwijt bent, iets verkeerd hebt gedaan…?
‘Geniet van het leven, het duurt maar even.’ Ja toch?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten