Stil.
Té stil?
Ja het was te stil…
Ik moet weer beginnen, oppakken waar ik was gebleven en verder schrijven. Momenteel voel ik me zo vreemd dat ik gewoon even íets moet schrijven, al wil ik liever niet schrijven over wat ik dan wel voel…
Ik stampte op de trappers van mijn fiets. Eén grote ruis. De wind in mijn oren. Langzaam kwam de zon op. ‘Het wordt al licht.’ Zelfs de vogels begonnen al te ontwaken. Ik hoorde ze zachtjes fluiten…
Steeds harder klonk het gefluit en steeds lichter werd het. Mijn ademhaling ging sneller en sneller en telkens zette ik mijzelf er toe aan om nóg harder te trappen…
Mijn ademhaling ging over in gehijg, bijna thuis, bijna.. Ik móet naar huis, maar ik wil niet! Nú is het al te laat, een paar uur geleden, toen kon het nog, maar nu..? Ongerust wachten ze op mij. ‘Mama, alles is goed. Echt, ik kom er zo aan, ik ben bijna thuis, rustig maar..’
Eigenlijk was het gewoon een gezellige avond. Maar het einde verpestte het zo dat ik er nu niet meer blij naar terug kan kijken…
Dingen die ik gezegd heb, die ik geschrééuwd heb. Spijt. Maar toch, niemand is boos, niemand heeft pijn, is verdrietig. En tóch voel ik me raar. Doordat iets waarvan ik niet dacht dat ik het zó graag wilde niet gebeurde. Waarom reageerde ik niet anders? Waarom heb ik op díe plaats, op dát tijdstip niet nét even iets anders gedaan? Het verpestte gewoon mijn hele avond, terwijl ik helemaal niet had gedacht dat ik het zó graag wilde…
In mijn hoofd is alles één grote waas. Wat wilde ik nou eigenlijk? Wat wíl ik nou eigenlijk? Wel, niet, wel, niet, wel… Ja hè? Ik wil het gewoon.
Maar.. als ik daar dan nu achter zou zijn, waarom voelt het dan tóch niet helemaal goed?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten