terugblik

sprakeloos..

Nu ik lees hoe triest mijn posts zijn in december, hoe troosteloos ik kon zijn als ik naar buiten keek.. Onwerkelijk. Momenteel is het warm en schijnt de zon, leef ik in de droom die zich toen enkel in mijn hoofd kon afspelen. De avonden waarop we buiten kunnen eten, de nachten waarin ik niet kan slapen van de warmte, de ochtenden waarop ik door de vogels word gewekt, en niet door een schreeuwende wekker…

Eigenlijk schrok ik best wel. Ga ik straks wéér zo’n winter tegemoet? Een winter waarin werkelijk álles tegen lijkt te zitten en waarin níets goed kan gaan? Waarin ik alleen maar angstig naar de stormen buiten kan kijken en kan dromen over de zomers die ik mee mocht maken en de zomers die nog komen gaan?

Ik weet het niet. Ik ben er wél bang voor. Bang dat ik nergens zin meer in heb, het niet zie zitten om naar school te gaan en blij te zijn, laat staan me ergens voor in te spannen.. Ik vraag me soms af of er mensen zijn die net zo ‘gedeprimeerd’ worden van de winter als ik…Of dat ik een uitzonderlijk geval ben, die echt maanden van slag kan zijn door het weer en de troosteloze aanblik van wat dan haar complete wereld lijkt..