proberen

Ik zou met alle liefde iets willen schrijven. Je weet niet hóe vaak ik het probeer. Ik heb al een keer of zes te horen gekregen of ik toch als-je-blieft iets op mijn blog wilde schrijven, maar elke keer als ik begon en verder schreef, vond ik het niks en stopte er weer mee..

Ik beleef nou eenmaal niet zoveel momenteel. Normaal voel ik de frustraties over school, de gevoelens voor de mensen die ik daar zie en het tekort aan tijd wat heb ik heb wanneer ik thuis kom. Nu heb ik vakantie, bevorderd naar 5 VWO, zeeën van tijd, en.. Ik verveel me. Vanaf aanstaande zondag moet ik 6 dagen achter elkaar ijsscheppen. Ik zie er nu al tegen op. Wetend dat het niet de enige 6 dagen van deze vakantie zullen zijn. Maar wat moet ik dan? Nu verveel ik me ook zo.. Wakker worden. Niemand thuis. Ontbijten, tv kijken, computeren, paardrijden.. Wat ik normaal ook doe, alleen dan in die 3 uurtjes die ik (als ik geluk heb) vrij kan maken op de dagen dat ik naar school moet. Mijn kamer is opgeruimd, school is afgerond, er gaan al vrienden op vakantie.. Maar wat moet ik dan? Bijna elke avond koken. Mama gaat uit eten, papa doet vanavond de boekhouding bij oma, mama moet vanavond naar school, papa moet sporten, mama…
Eigenlijk mis ik het wel. De dagen dat we met zijn viertjes rond de tafel zaten, kletsten over van alles en nog wat, discussieerden, zelfs ruzie maakten.. Maar toch.. Het kwam steeds allemaal goed. Ik mis Jeroen. Mijn lieve, grote broer in West-Frankrijk. De broer die me mijn hele leven lang al kliert en aan het huilen maakt, maar waarmee ik toch ook verschrikkelijk goed kan praten en winkelen en kaarten en zingen en weet ik veel wat. Het zijn de kleine dingen die je gelukkig maken. Ik kan nu geweldig genieten van een gezellige dag met een vriendin, maar op de een of andere manier slaag ik er niet in om élke dag zo’n dag te maken.
Voorlopig blijf ik maar rustig. Denk terug aan de tijden dat ik smachtte naar vakantie, dat ik er zó aan toe was, moe was en uit wilde slapen..

Het is zover. En dan?