Sommige momenten zouden eeuwig mogen duren. Verschrikkelijk veel van zulke momenten heb ik niet meegemaakt, maar toch zijn er een paar waaraan ik nog steeds met een glimlach terug kan denken.
Ik had het er laatst nog over met jou. Die ene avond waarop we het zó gezellig hadden samen.
Een glimlach om wat er gebeurde
een traan om wat niet gebeurd is.
Het afscheid
twee kussen.
Jij weet het nog, ik weet het nog.
Mijn dromen van die nacht, hoe ik me voelde toen ik wakker werd. Duizend keer heeft die avond zich voor mijn ogen herhaald, om me steeds weer een blij gevoel te bezorgen.
Ik denk dat het ongeveer nog een maand geduurd heeft toen. Daarna was het afgelopen. Mijn gevoel bleef, is er nog steeds, maar is veranderd. Wat toen verliefdheid en liefde was, is inmiddels vriendschap en liefde. Mooi. Prachtig! Toch…?
Soms vraag ik me af wat er nu van ons geworden was als alles anders was gelopen. Maar eigenlijk is het wel goed zo.
"Is het beter om alleen te verlangen naar jou, dan je te vertellen hoe het is, te verlangen naar jou..?"
Wij kozen voor de eerste optie, en daar is iets prachtigs uit voortgekomen.
"De nobelprijs voor de vriendschap gaat naar jou.."
Geen opmerkingen:
Een reactie posten