Ik word wakker met compleet andere gedachten…
Ik fietst naar school, met compleet andere gedachten…
Ik staar voor me uit, met compleet andere gedachten…
…en als ik dan ’s avonds in bed lig, geef ik de schuld aan mezelf. Dan word ik boos en kwaad en verdrietig tegelijk en dan zou ik de hele wereld wel in elkaar willen schoppen…
…want het is de wereld die mij me zo laat voelen. Zo opgewekt en vrolijk. De zon schijnt, de temperatuur stijgt, het gras is groen de lucht is blauw...
…waarom ben ik het al zo snel weer ‘vergeten’ ? Waarom huil ik niet meer en kan ik erover praten alsof het jaren geleden een verre vriend is overkomen, terwijl het amper twee weken geleden angstaanjagend dichtbij kwam…?
Het leven gaat door. Te snel? Beter dan te langzaam? Of juist even stil blijven staan? Even ademhalen en tot rust komen. Ik weet het niet...
...of moet het besef nog komen?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten