Ik kan jullie nooit eens iets vertellen.
Nooit eens zeggen wat me bezighoudt, nooit eens vertellen wat me écht dwarszit. Ik kan jullie nooit verklaren waarom ik zo boos of verdrietig ben, ik kan jullie nooit uitleggen waarom mijn droevige bui van zojuist omsloeg in een vrolijke.
Ik lieg eigenlijk heel erg vaak tegen jullie, over wat ik voel, over wat ik denk, over wat ik vind en over wat ik heb gedaan. Jullie zouden alleen maar bang en teleurgesteld worden van de waarheid.
Het komt doordat jullie me niet kénnen. Jullie denken misschien van wel, jullie willen het misschien wel, maar jullie hebben me niet geleerd om mijn gevoelens goed te uiten. Ik kan geen diepgaand gesprek voeren zonder terug te vallen in mijn normale patroon van grapjes maken en om dingen heen praten. Jullie hebben me niet geleerd om je te vertellen wat er is, wat er is gebeurd en hoe ik me daar bij voel.
Waarom zou ik anders alles opschrijven? Dit is de enige manier. De andere manier? Die ken ik niet eens .
Geen opmerkingen:
Een reactie posten