'Waarom huil je nou?'
Je vroeg het toen, die ene keer toen je even niemand anders had.
'Zeg dan iets!'
Je begreep niet dat ik het op míjn manier wilde voelen.
'Waarom zeg je niks tegen me?'
Daar had ik geen kracht voor mama.
Je vroeg het toen, die ene keer toen je even niemand anders had.
'Zeg dan iets!'
Je begreep niet dat ik het op míjn manier wilde voelen.
'Waarom zeg je niks tegen me?'
Daar had ik geen kracht voor mama.
Je moet niet denken dat het allemaal langs me heenging. Dat ik na een week weer verder ging, terwijl jij dacht dat je de draad nooit meer op kon pakken. Dat het me weinig deed, dat ik je niet begreep.
Soms, dan probeerde je het even. Dan begon je een gesprek waarvan ik bij voorbaat al wist dat het nergens mee zou eindigen. Waarvan ik bij voorbaat al wist dat ik het liefst weg wilde rennen. Waarvan ik bij voorbaat al wist dat ik wilde dat je er niet over begon...
Ik kon het niet mama, ik wilde het wel, maar ik kón het niet. Het begon toen je het me vertelde en het zal nergens eindigen.
Het spijt me.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten