broertje..

'Cause you're away too long

And every day I miss you more

Every day I love you more

I love you more

Every day I love you more

And more

Je bent verliefd... en ik ben blij voor je :-)

eeuwig zou te kort zijn .

Sommige momenten zouden eeuwig mogen duren. Verschrikkelijk veel van zulke momenten heb ik niet meegemaakt, maar toch zijn er een paar waaraan ik nog steeds met een glimlach terug kan denken.

Ik had het er laatst nog over met jou. Die ene avond waarop we het zó gezellig hadden samen.

Een glimlach om wat er gebeurde
een traan om wat niet gebeurd is.

Het afscheid
twee kussen.

Jij weet het nog, ik weet het nog.

Mijn dromen van die nacht, hoe ik me voelde toen ik wakker werd. Duizend keer heeft die avond zich voor mijn ogen herhaald, om me steeds weer een blij gevoel te bezorgen.

Ik denk dat het ongeveer nog een maand geduurd heeft toen. Daarna was het afgelopen. Mijn gevoel bleef, is er nog steeds, maar is veranderd. Wat toen verliefdheid en liefde was, is inmiddels vriendschap en liefde. Mooi. Prachtig! Toch…?
Soms vraag ik me af wat er nu van ons geworden was als alles anders was gelopen. Maar eigenlijk is het wel goed zo.

"Is het beter om alleen te verlangen naar jou, dan je te vertellen hoe het is, te verlangen naar jou..?"

Wij kozen voor de eerste optie, en daar is iets prachtigs uit voortgekomen.

"De nobelprijs voor de vriendschap gaat naar jou.."

terugblik

sprakeloos..

Nu ik lees hoe triest mijn posts zijn in december, hoe troosteloos ik kon zijn als ik naar buiten keek.. Onwerkelijk. Momenteel is het warm en schijnt de zon, leef ik in de droom die zich toen enkel in mijn hoofd kon afspelen. De avonden waarop we buiten kunnen eten, de nachten waarin ik niet kan slapen van de warmte, de ochtenden waarop ik door de vogels word gewekt, en niet door een schreeuwende wekker…

Eigenlijk schrok ik best wel. Ga ik straks wéér zo’n winter tegemoet? Een winter waarin werkelijk álles tegen lijkt te zitten en waarin níets goed kan gaan? Waarin ik alleen maar angstig naar de stormen buiten kan kijken en kan dromen over de zomers die ik mee mocht maken en de zomers die nog komen gaan?

Ik weet het niet. Ik ben er wél bang voor. Bang dat ik nergens zin meer in heb, het niet zie zitten om naar school te gaan en blij te zijn, laat staan me ergens voor in te spannen.. Ik vraag me soms af of er mensen zijn die net zo ‘gedeprimeerd’ worden van de winter als ik…Of dat ik een uitzonderlijk geval ben, die echt maanden van slag kan zijn door het weer en de troosteloze aanblik van wat dan haar complete wereld lijkt..

Thinking about how it was...

...thinking about how it could have been .

proberen

Ik zou met alle liefde iets willen schrijven. Je weet niet hóe vaak ik het probeer. Ik heb al een keer of zes te horen gekregen of ik toch als-je-blieft iets op mijn blog wilde schrijven, maar elke keer als ik begon en verder schreef, vond ik het niks en stopte er weer mee..

Ik beleef nou eenmaal niet zoveel momenteel. Normaal voel ik de frustraties over school, de gevoelens voor de mensen die ik daar zie en het tekort aan tijd wat heb ik heb wanneer ik thuis kom. Nu heb ik vakantie, bevorderd naar 5 VWO, zeeën van tijd, en.. Ik verveel me. Vanaf aanstaande zondag moet ik 6 dagen achter elkaar ijsscheppen. Ik zie er nu al tegen op. Wetend dat het niet de enige 6 dagen van deze vakantie zullen zijn. Maar wat moet ik dan? Nu verveel ik me ook zo.. Wakker worden. Niemand thuis. Ontbijten, tv kijken, computeren, paardrijden.. Wat ik normaal ook doe, alleen dan in die 3 uurtjes die ik (als ik geluk heb) vrij kan maken op de dagen dat ik naar school moet. Mijn kamer is opgeruimd, school is afgerond, er gaan al vrienden op vakantie.. Maar wat moet ik dan? Bijna elke avond koken. Mama gaat uit eten, papa doet vanavond de boekhouding bij oma, mama moet vanavond naar school, papa moet sporten, mama…
Eigenlijk mis ik het wel. De dagen dat we met zijn viertjes rond de tafel zaten, kletsten over van alles en nog wat, discussieerden, zelfs ruzie maakten.. Maar toch.. Het kwam steeds allemaal goed. Ik mis Jeroen. Mijn lieve, grote broer in West-Frankrijk. De broer die me mijn hele leven lang al kliert en aan het huilen maakt, maar waarmee ik toch ook verschrikkelijk goed kan praten en winkelen en kaarten en zingen en weet ik veel wat. Het zijn de kleine dingen die je gelukkig maken. Ik kan nu geweldig genieten van een gezellige dag met een vriendin, maar op de een of andere manier slaag ik er niet in om élke dag zo’n dag te maken.
Voorlopig blijf ik maar rustig. Denk terug aan de tijden dat ik smachtte naar vakantie, dat ik er zó aan toe was, moe was en uit wilde slapen..

Het is zover. En dan?

4.44 uur

Stil.
Té stil?
Ja het was te stil…

Ik moet weer beginnen, oppakken waar ik was gebleven en verder schrijven. Momenteel voel ik me zo vreemd dat ik gewoon even íets moet schrijven, al wil ik liever niet schrijven over wat ik dan wel voel…

Ik stampte op de trappers van mijn fiets. Eén grote ruis. De wind in mijn oren. Langzaam kwam de zon op. ‘Het wordt al licht.’ Zelfs de vogels begonnen al te ontwaken. Ik hoorde ze zachtjes fluiten…
Steeds harder klonk het gefluit en steeds lichter werd het. Mijn ademhaling ging sneller en sneller en telkens zette ik mijzelf er toe aan om nóg harder te trappen…
Mijn ademhaling ging over in gehijg, bijna thuis, bijna.. Ik móet naar huis, maar ik wil niet! Nú is het al te laat, een paar uur geleden, toen kon het nog, maar nu..? Ongerust wachten ze op mij. ‘Mama, alles is goed. Echt, ik kom er zo aan, ik ben bijna thuis, rustig maar..’
Eigenlijk was het gewoon een gezellige avond. Maar het einde verpestte het zo dat ik er nu niet meer blij naar terug kan kijken…
Dingen die ik gezegd heb, die ik geschrééuwd heb. Spijt. Maar toch, niemand is boos, niemand heeft pijn, is verdrietig. En tóch voel ik me raar. Doordat iets waarvan ik niet dacht dat ik het zó graag wilde niet gebeurde. Waarom reageerde ik niet anders? Waarom heb ik op díe plaats, op dát tijdstip niet nét even iets anders gedaan? Het verpestte gewoon mijn hele avond, terwijl ik helemaal niet had gedacht dat ik het zó graag wilde…
In mijn hoofd is alles één grote waas. Wat wilde ik nou eigenlijk? Wat wíl ik nou eigenlijk? Wel, niet, wel, niet, wel… Ja hè? Ik wil het gewoon.

Maar.. als ik daar dan nu achter zou zijn, waarom voelt het dan tóch niet helemaal goed?