warrig

Ik zit op het koude bankje op het perron. 10 minuten geleden arriveerde ik op het station. Krakend vertelde een metalen stem door de luidspreker dat mijn trein niet zou rijden vandaag. 'De volgende trein komt over een half uur.'

Een man van buitenlandse komaf vraagt (in gebrekkig nederlands) aan me of er echt geen trein komt. 'Nee meneer, we moeten wachten op de volgende.' Hij begint een beetje paniekerig te doen, en vraagt aan iedereen op het perron of er dan echt geen trein komt. Telkens krijgt hij hetzelfde antwoord te horen.

Hij besluit te gaan liften. Nadat een stuk of 10 auto's hem zijn gepasseerd zonder te stoppen, loopt hij met een trieste blik terug het perron op. Zuchtend zakt hij naast me neer op het ijskoude bankje.

Vanuit mijn ooghoek houd ik hem in de gaten. Hij pakt zijn mobieltje en tikt een nummer in. Stamelend in onverstaanbaar nederlands probeert hij degene aan de andere kant van de lijn te overtuigen. '...maar mevrouw, ik kan echt niet komen. Ik had een afspraak om kwart voor drie maar er rijdt geen trein. ...maar mevrouw.... ...dag mevrouw....

Hij gooit zijn hoofd in zijn nek en begint te mompelen in een taal die ik niet ken. Rommelend in zijn zak vindt hij een vervormde toffee die hij in zijn mond stopt. Tegelijkertijd laat hij iets vallen, wat uiteraard precies op de vierkante centimeter recht onder mij moet vallen, zodat ik een paar tellen later op mijn knieën een labello onder het bankje vandaan vis.

Toen de trein arriveerde stapte hij bij dezelfde deur in als ik. Eenmaal in Zwolle aangekomen heb ik hem niet meer gezien.