Gisteren heb ik hem gezien, The passion of the Christ. Of ik er blij mee moet zijn, dat ik hem gezien heb, weet ik eigenlijk niet. Op momenten waarop Hij gegeseld wordt met werktuigen met ijzeren pinnen eraan die het vlees letterlijk van Zijn lijf scheuren (waar je dus met je neus bovenop zit als kijker) of enorme spijkers door zijn handen en voeten geslagen worden, is het onbegrijpelijk. Deed hij dit voor ons? Deed hij dit voor mij? Eerlijk gezegd snap ik iets niet. Ik ben bang om oneerbiedig gevonden te worden als ik het zeg, maar misschien kan iemand me dit uitleggen.
Jezus stierf. Hij offerde zich op voor de mensen. Hij droeg onze schuld. Maar… Hij stierf bijna 2000 jaar geleden. Stierf Hij dan als boete voor de daden van de mensen toen, en alle dingen die alle mensen in de toekomst fout zouden doen?
Ik zelf heb het gevoel dat Hij voor míj niet had hoeven sterven. Ik heb nog nooit zoiets ernstigs gedaan dat er iemand zoveel voor zou moeten lijden. Ik snap dat niet. Waarom wordt mij keer op keer duidelijk gemaakt dat hij stierf voor míj? Voor ónze zonden? Is het omdat ik nou eenmaal een mens ben, en er andere mensen zijn die wél enorm de fout ingaan? Stierf Hij dan niet alleen voor hen? Waarom zou Hij voor míj zoveel moeten lijden? Zo verschrikkellijk veel?
Ik denk niet dat ooit echt goed kan worden weergegeven wat Hij doormaakte. Deze film heeft me een stukje besef gegeven, over wat er is gebeurd. Je hebt natuurlijk wel een beeld in je hoofd, maar als je het ziet… het geeft een stukje bevestiging op de een of andere manier. Hier zijn ook de meningen over verdeeld, maar ik vind dat het wel zo is. Als ik iets uit de Bijbel lees, vind ik het meestal moeilijk om me voor te stellen, wat er gebeurd is. Het is net zoiets als een handleiding van een apparaat lezen. Je snapt het veel beter als je wordt vóórgedaan hoe je het moet bedienen, in plaats van het uit woorden op te maken.
Tijdens sommige scenes in de film keek ik om me heen. Andere mensen keken vol afschuw naar het scherm, áls ze al keken. Sommigen zaten met hun handen voor hun ogen, ze wilden het niet zien. Maar ook al keek je niet, je hoorde wel de geluiden. Elke zwiep van de zweep hoorde je, elke klap hoorde je neerkomen. Als je weer keek, zag je alleen maar meer, meer bloed.
De dominee zei voor de film begon, dat hij af en toe gewoon ging denken: ‘Het is maar een film, dat bloed is gewoon ketchup.’ Ik het het geprobeerd, maar telkens kwam daarbij het besef: ‘…maar het is wél gebeurd, Hij heeft dit écht moeten doorstaan! En dan kan dit wel ‘ketchup’ zijn, maar ooit was het bloed! Zijn bloed, heilig bloed!'
We werden gevraagd als groep iets te vertellen over de film voorin de kerk, of iets te doen wat te maken had met de film. Wij dachten aan de scene waarin Maria aan Jezus’ voeten zit (Jezus hangt aan het kruis) en Zijn bebloede voeten kust. We zongen.
Aan uw voeten Heer,
is de hoogste plaats;
daarom kniel ik neer bij U.
Om bij U te zijn,
is de grootste eer;
daarom buig ik mij voor U.
Ja, ik verkies nu om bij U te zijn
en om naar U te luist'ren.
In plaats van altijd maar weer
bezig te zijn,
kom ik nu tot U, o Heer.
Mijn hart verlangt er naar
om samen te zijn,
hier in een plaats van aanbidding.
In geest en waarheid samen één te zijn,
in aanbidding voor U.
Zoals een vader die zijn kind omarmt,
ja, zo omarmt U ook mij.
U bent een Vader
die vertroost en beschermt
en ik kom tot rust bij U.
In de dienst staken iedereen die in de kerk zat een kaars aan. Een zee van licht onstond voorin de kerk. Een prachtig gezicht was het. Er is licht. Na het donker wordt het weer licht. En dat stelt me gerust.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten