woede

Door mijn tranen van woede keek ik naar je gezicht

Ik zocht een reactie

Je lachtte

Je lachtte me gewoon vierkant uit

Ik kan daar niet tegen.

van Passion naar Pasen

Gisteren heb ik hem gezien, The passion of the Christ. Of ik er blij mee moet zijn, dat ik hem gezien heb, weet ik eigenlijk niet. Op momenten waarop Hij gegeseld wordt met werktuigen met ijzeren pinnen eraan die het vlees letterlijk van Zijn lijf scheuren (waar je dus met je neus bovenop zit als kijker) of enorme spijkers door zijn handen en voeten geslagen worden, is het onbegrijpelijk. Deed hij dit voor ons? Deed hij dit voor mij? Eerlijk gezegd snap ik iets niet. Ik ben bang om oneerbiedig gevonden te worden als ik het zeg, maar misschien kan iemand me dit uitleggen.
Jezus stierf. Hij offerde zich op voor de mensen. Hij droeg onze schuld. Maar… Hij stierf bijna 2000 jaar geleden. Stierf Hij dan als boete voor de daden van de mensen toen, en alle dingen die alle mensen in de toekomst fout zouden doen?
Ik zelf heb het gevoel dat Hij voor míj niet had hoeven sterven. Ik heb nog nooit zoiets ernstigs gedaan dat er iemand zoveel voor zou moeten lijden. Ik snap dat niet. Waarom wordt mij keer op keer duidelijk gemaakt dat hij stierf voor míj? Voor ónze zonden? Is het omdat ik nou eenmaal een mens ben, en er andere mensen zijn die wél enorm de fout ingaan? Stierf Hij dan niet alleen voor hen? Waarom zou Hij voor míj zoveel moeten lijden? Zo verschrikkellijk veel?
Ik denk niet dat ooit echt goed kan worden weergegeven wat Hij doormaakte. Deze film heeft me een stukje besef gegeven, over wat er is gebeurd. Je hebt natuurlijk wel een beeld in je hoofd, maar als je het ziet… het geeft een stukje bevestiging op de een of andere manier. Hier zijn ook de meningen over verdeeld, maar ik vind dat het wel zo is. Als ik iets uit de Bijbel lees, vind ik het meestal moeilijk om me voor te stellen, wat er gebeurd is. Het is net zoiets als een handleiding van een apparaat lezen. Je snapt het veel beter als je wordt vóórgedaan hoe je het moet bedienen, in plaats van het uit woorden op te maken.
Tijdens sommige scenes in de film keek ik om me heen. Andere mensen keken vol afschuw naar het scherm, áls ze al keken. Sommigen zaten met hun handen voor hun ogen, ze wilden het niet zien. Maar ook al keek je niet, je hoorde wel de geluiden. Elke zwiep van de zweep hoorde je, elke klap hoorde je neerkomen. Als je weer keek, zag je alleen maar meer, meer bloed.
De dominee zei voor de film begon, dat hij af en toe gewoon ging denken: ‘Het is maar een film, dat bloed is gewoon ketchup.’ Ik het het geprobeerd, maar telkens kwam daarbij het besef: ‘…maar het is wél gebeurd, Hij heeft dit écht moeten doorstaan! En dan kan dit wel ‘ketchup’ zijn, maar ooit was het bloed! Zijn bloed, heilig bloed!'
We werden gevraagd als groep iets te vertellen over de film voorin de kerk, of iets te doen wat te maken had met de film. Wij dachten aan de scene waarin Maria aan Jezus’ voeten zit (Jezus hangt aan het kruis) en Zijn bebloede voeten kust. We zongen.

Aan uw voeten Heer,

is de hoogste plaats;

daarom kniel ik neer bij U.

Om bij U te zijn,

is de grootste eer;

daarom buig ik mij voor U.

Ja, ik verkies nu om bij U te zijn

en om naar U te luist'ren.

In plaats van altijd maar weer

bezig te zijn,

kom ik nu tot U, o Heer.

Mijn hart verlangt er naar

om samen te zijn,

hier in een plaats van aanbidding.

In geest en waarheid samen één te zijn,

in aanbidding voor U.

Zoals een vader die zijn kind omarmt,

ja, zo omarmt U ook mij.

U bent een Vader

die vertroost en beschermt

en ik kom tot rust bij U.

In de dienst staken iedereen die in de kerk zat een kaars aan. Een zee van licht onstond voorin de kerk. Een prachtig gezicht was het. Er is licht. Na het donker wordt het weer licht. En dat stelt me gerust.

just be happy

Weet je?

Soms moet je maar gewoon vrolijk proberen te zijn, hoe verloren je je ook voelt. Want zeg nou zelf, wat schiet je er nou mee op om stil in een hoekje te gaan zitten huilen? Soms is het even goed. Doe die zielige cd maar in je radio, ga maar even in je bed liggen, huil even uit met je gezicht in je kussen....

Maar kun je dan die knop omzetten? Kun je zeggen dat je ermee stopt, dat je er niks aan hebt? Kun je die zielige cd omwisselen voor je lievelingsplaatje met allemaal vrolijke nummers? Kun je voor de spiegel gaan staan, jezelf eens goed aankijken, je tranen wegwassen en een glimlach op je gezicht toveren? Voel jij je beter door een reep chocola te eten? Doe het dan gewoon. Is jezelf goed voelen niet één van de belangrijkste dingen die er zijn?

Als jíj je namelijk goed voelt, en vrolijk bent, zal je andere mensen aansteken. Is het niet veel leuker als iedereen gewoon blij is? Natuurlijk heb je die momenten van droevenis, maar laat ze niet je leven bepalen. Denk niet bij alles wat leuk is aan wat minder leuk is, want het zal keer op keer je humeur verpesten, en jij bent de enige die dat kan verhelpen.

Huil, alsof je nog nooit gehuild hebt....

Zing, alsof je nog nooit gezongen hebt!

Lach, alsof je nog nooit zo verschrikkelijk blij bent geweest!

Verveelde inspiratie

Meestal zit ze achterin de klas, op een plek waar ze alles goed kan zien. Daar voelt ze zich op haar gemak,in tegenstelling tot wanneer ze halverwege, of zelfs voorin het lokaal zit. Dan draait ze constant op stoel en kan niet stilzitten.
Alles wat rondom haar gebeurt, gaat totaal langs haar heen. Niet begrijpend dat mensen het berekenen van de prijselasticiteit van de vraag naar sinaasappelsap interessant vinden (of is dat gewoon niet interessant?).

‘Morgen een toets hierover. Moet alles nog leren. Bah, geen zin. Ben in ieder geval vroeg vrij. Wind mee op de terugweg. Er ligt nog een pak stroopwafels op m’n nachtkastje. M’n kauwgom smaakt niet lekker meer…’
Eén grote warboel van gedachten. Het is pas kwart over 10.
‘Gaat de bel al bijna?’

Nog 10 minuten…

Afgelopen dinsdag geschreven tijdens de economieles.

Weet je dat de lente komt?

Ze zijn er weer. ’s Morgens als ik wakker word hoor ik ze.

Volgens mij zijn ze met honderden, misschien wel duizenden. Eigenlijk maken ze wel erg veel herrie, maar ik kan er alleen maar van genieten. Vrolijk word ik ervan, eigenlijk zou ik elke dag wel door ze gewekt willen worden.

harder dan ik hebben kan

Mijn haren hangen druipend langs mijn gezicht. Met m’n armen om m’n knieën heen geslagen en mijn hoofd gebogen zit ik op de grond.
Er komt een vrachtwagen aangereden. De chauffeur ziet me niet. Zonder te remmen rijdt hij in volle vaart door de plas naast me. Ineengedoken blijf ik zitten. Ik voel de koude modder via langs m’n ruggengraat naar beneden glijden.
Opeens laat ik mijn knieën los en val achterover. Languit lig ik in het natte gras. De regent stroomt over mijn lichaam. Mijn tranen vallen niet op. Overal om me heen is water.
Ik hoor een schreeuw. Het is mijn eigen stem. Angstig. Radeloos.

Het regent harder dan ik hebben kan

Harder dan ik drinken kan

Het regent harder dan de grond aan kan

Harder dan ik hebben kan

miscommunicatie

Voor mijn ogen één grote waas. Verdriet, en dan dit. Discussie. Woorden die niet zo bedoeld waren. Ik kan het niet zeggen zoals het in mijn hoofd zit. Shit, wat bedoel ik nou eigenlijk? Waarom begrijpt hij me niet? Ik zei toch dat ik niet vrolijk was, waarom zeurt hij dan door? Waarom val ik hem zo aan en laat het er niet gewoon bij? Ik pik het niet langer, het is niet eerlijk, wat hij beweert klopt niet. Bevestig ik zijn vooroordelen nu niet alleen maar door mijn reactie? Ik weet het niet. Ik wil er ook niet meer teveel over nadenken. Het is er even uit. Voorlopig. Ik heb hem mijn irritaties duidelijk gemaakt en nu hoop ik maar dat hij me heeft begrepen.
Waar een slechte communicatie al niet voor kan zorgen…

rotziekte

Je weet toch

dat ik er voor je ben?

Ik zal naar je luisteren,

ik wil met je praten

Vriendschap is

niet voor niets

Samen lachen,

samen huilen...

Laat de lentezon maar stralen!

Ze zijn er weer. ’s Morgens als ik wakker word hoor ik ze. Volgens mij zijn ze met honderden, misschien wel duizenden. Eigenlijk maken ze wel erg veel herrie, maar ik kan er alleen maar van genieten. Vrolijk word ik ervan, eigenlijk zou ik elke dag wel door ze gewekt willen worden.
Het wordt lente, elke dag check ik elke boom die ik tegenkom (en dat zijn er nogal wat) of er toevallig al blaadjes beginnen te groeien. Tot nu toe heb ik alleen nog maar bomen gezien waar nog bladeren van vorig jaar in hingen (dood uiteraard).
Maar ik blijf hopen, want de lente móet en zál komen, en dan zal ik pas écht gelukkig zijn!

schuldgevoel

zwaar teleurgesteld

in mij

zei je zojuist tegen me

maar waarom

begrijp je me nou niet?

praat me

geen schuldgevoel aan

ik bedoelde

het niet zo, echt niet!

‘Kan ik je vertrouwen?’ vroeg ik.

Je snoof en kauwde verder.

geloven ( deel 1 )

Ik heb het er de laatste tijd nogal veel over, en ik word er ook steeds weer mee geconfronteerd. Moeilijk vind ik het, dat geloven.

‘Ik geloof het allemaal wel.’

Ik kijk op tegen mensen die alles zó zeker weten, zo rotsvast zijn en volkomen op God kunnen vertrouwen.

‘Ik voel me goed, ik geloof!’

Maar toch is er die twijfel. Maar twijfelen we dan niet allemaal? Of geven we niet allemaal toe dat ook wij het niet altijd even zeker weten?

‘Help me dan toch. Ik wil het zó graag…’

Leer me geloven.

neverending story

Is het niet een geweldige gedachte dat je nooit op zult houden met leven? Dat als je komt te overlijden hier op Aarde, dat er dan altijd nog een hemel is?

Het is voor mij altijd een hele geruststelling geweest dat ik iedereen die doodgaat in mijn naaste omgeving ooit weer zal zien. Dat is toch een prachtig iets? Als je zo denkt, hoef je helemaal niet bang te zijn voor de dood.
Maar toch, het ligt eraan hoe simpel je kan denken… Ik heb er een hekel aan mensen pijn te doen of verdrietig te maken. Hoe het zit, weet natuurlijk niemand zeker, maar ik denk dat je zelf niet veel meer merkt van wat er op Aarde gebeurt na je overlijden.

Alleen het idee al, dat de mensen die je achterlaat om je zullen huilen en je verschrikkelijk zullen gaan missen…

Misschien moet je over dit soort dingen niet te veel nadenken. Het idee dat ik later in de hemel kom bij God, op de plaats waar al mijn dierbaren ook zijn, vind ik een fijn idee. En dat wil ik zo houden.

Of is dit weer te simpel gedacht?

wintersneeuw

Overal waar ik kijk

witte glinstering

Alles wat ik voel

intense koude

Wat is het prachtig...

warrig

Ik zit op het koude bankje op het perron. 10 minuten geleden arriveerde ik op het station. Krakend vertelde een metalen stem door de luidspreker dat mijn trein niet zou rijden vandaag. 'De volgende trein komt over een half uur.'

Een man van buitenlandse komaf vraagt (in gebrekkig nederlands) aan me of er echt geen trein komt. 'Nee meneer, we moeten wachten op de volgende.' Hij begint een beetje paniekerig te doen, en vraagt aan iedereen op het perron of er dan echt geen trein komt. Telkens krijgt hij hetzelfde antwoord te horen.

Hij besluit te gaan liften. Nadat een stuk of 10 auto's hem zijn gepasseerd zonder te stoppen, loopt hij met een trieste blik terug het perron op. Zuchtend zakt hij naast me neer op het ijskoude bankje.

Vanuit mijn ooghoek houd ik hem in de gaten. Hij pakt zijn mobieltje en tikt een nummer in. Stamelend in onverstaanbaar nederlands probeert hij degene aan de andere kant van de lijn te overtuigen. '...maar mevrouw, ik kan echt niet komen. Ik had een afspraak om kwart voor drie maar er rijdt geen trein. ...maar mevrouw.... ...dag mevrouw....

Hij gooit zijn hoofd in zijn nek en begint te mompelen in een taal die ik niet ken. Rommelend in zijn zak vindt hij een vervormde toffee die hij in zijn mond stopt. Tegelijkertijd laat hij iets vallen, wat uiteraard precies op de vierkante centimeter recht onder mij moet vallen, zodat ik een paar tellen later op mijn knieën een labello onder het bankje vandaan vis.

Toen de trein arriveerde stapte hij bij dezelfde deur in als ik. Eenmaal in Zwolle aangekomen heb ik hem niet meer gezien.

Oké, nu voor jou

Je wilt graag dat ik eens over jóu schrijf. Dat wil ik best doen natuurlijk, maar…wat wil je horen? Dat je een lieve vriendin bent? Dat ik natúúrlijk begrijp dat ook ‘luidruchtige jij’ - zoals je dat zo mooi zegt- een andere kant hebt? Heeft niet iedereen verschillende ‘gezichten’ dan?
Moet ik een zekere ‘wraak’ op je nemen omdat je soms nog wel eens de draak wil steken met dingen die ik schrijf? Wil je, dat ik je vertel dat je sommige dingen niet te letterlijk op moet vatten? Zal ik je zeggen dat je me beter niet kan confronteren met woorden die ik ooit schreef, en me om uitleg vragen; een uitleg die nooit kan en zal voldoen?

Of wil je dat ik duidelijker ben?

Wees niet bang om te reageren, de link naar comments bestaat niet voor niets! Ik wil het je best uitleggen. Ik wil best proberen het je uit te leggen. Als er iets uit te leggen valt…

die boom

Heb je dat weleens meegemaakt? Je wilt, -laat ik als voorbeeld nemen- een boom. En niet zomaar een boom. Je wilt die ene, die daar op die hele hoge heuvel staat.
Die boom, die ’s zomers prachtig is, met mooie, ronde, groene bladeren. Waaronder je makkelijk een schaduwrijk plekje zou kunnen vinden, áls je er bij zou kunnen komen.
Die boom, wiens bladeren in de herfst rood, oranje en geel kleuren, waardoor hij werkelijk prachtig is.
Die boom, die ’s winters treurig de wind probeert te weerstaan. Hoge bomen vangen nou eenmaal veel wind toch?
Je ziet hem wachten op de lente, waarin langzaam weer kleine groene blaadjes verschijnen aan zijn takken.
Maar je komt er maar niet bij. Hoe hard je de heuvel ook oprent, des te harder je weer naar beneden valt. Hij is onbereikbaar, en hierdoor wordt het verlangen ernaar groter en groter. Iets zegt je dat het mogelijk moet zijn, het móet mogelijk zijn hem te bereiken, maar je weet niet hoe.

Struikelend ren ik door het gras
Je laat me mijn fouten maken
Ergens in mijn hoofd dwaalt de gedachte
Ooit zal het me lukken
Ooit zal ik de weg vinden
En dan zal jij voor altijd de mijne zijn