Achteraf

Achteraf zie je pas hoe goed je het had. Hoe boeiend je leventje dat moment was. Hoe talrijk de momenten waren waar je van had moeten genieten. Achteraf.


Soms snap ik niet waarom ik niet meer kan genieten. Waarom ik geen knop om kan zetten zodat ik mezelf weer toe laat om even niks negatiefs te zien. Met volle teugen genieten van een bepaald moment, ik vind het zó moeilijk.


Ik blijf mezelf maar ophouden tot het moment dat het écht mag. Tot het moment waarop ik mezelf weer kan toestaan om gewoon te genieten en te zijn wie ik ben.


Maar voordat dat moment komt, moet ik nog éven afzien. Nog éven.

Besef

Probeer je eens de beste vijf minuten van je hele leven voor te stellen.

Was het 't moment dat je geboren werd? Het moment dat je voor het eerst praatte of je eerste stapje zette? Je eerste tien op school, dat gewilde diploma, een prijs die je won, een promotie die je kreeg, het moment waarop je het nieuws mocht ontvangen dat je hele leven positief veranderde of het moment waarop je dat ene doel bereikte waar je zó hard voor had gewerkt?

Ik weet het nog precies. Ik werd wakker, met m'n hoofd op jouw buik. En ik besefte me voor een paar luttele seconden dat ik gelukkig was. En nu, nu kan ik niet meer dan beseffen dat ik eindelijk weet waar ik sinds die dag wanhopig naar zoek. Puur, ongedwongen, gelukkig geluk.

Mooie liefde

Omdat de stad alles mogelijk maakt .

Vlucht (2)

...maar als je dat geconstateerd hebt, is het toch nog niet te laat om er iets aan te doen? Om de kans om daadwerkelijk energie te besteden aan een poging tot het veranderen van jezelf tot iemand waarmee je gelukkiger denkt te worden, aan te grijpen? Om nieuw leven in jezelf te blazen?

Want zelfs de grootste mislukking

en de ergste fouten

wegen op

tegen het nooit proberen ./

Vlucht

Het is zó makkelijk om niet jezelf te zijn. Om constant een masker op te hebben en altijd afstand te houden tussen jou en anderen.

Hóe kan dat makkelijker dan alleen naar een ander land te gaan, waar niemand je kent en je zelf je persoonlijkheid opnieuw kunt vormen zonder dat iemand het merkt?

Door weg te vluchten naar een ander land, al je oude gewoonten achter je te laten en overnieuw te beginnen.

Ik ben niet stoer of avontuurlijk omdat ik hier ben. Ik vlucht alleen maar weg van al het oude vertrouwde mét aangehechte herinneringen die ik zo graag uit zou wissen of eenvoudiger zou willen maken. Ik ben gewoon een lafaard.

Wéér

Ik wil het zelf. Ik wil wéér weg. Ik weet ontzettend goed dat ik me zou gaan vervelen als ik veel langer bleef. Dat ik soms een kleine wervelwind wil zijn die overal tegelijk aanwezig is. Dat mijn huidige wereld te klein voor me is.

Maar tóch. Ik haat afscheid nemen. Ik haat het dat het eindelijk weer eens een beetje opschiet tussen jou en mij en dat ik je dan bewust weer verlaat. Dat het weer zo'n half jaar word waarin ik wanhopig probeer om niemand thuis te vergeten en het contact warm te houden, zodat ik weer terug kan naar hoe het was.

Want hoe mooi en gaaf en spannend en cool het buitenland ook kan zijn, thuis is thúis. En er is geen enkele plek ter wereld waar ik beter weet met wie ik kan lachen en huilen, bij wie ik terecht kan en wie er van me houden. En dát verlaten doet telkens weer pijn.

Twee

Ik weet nu hoe het is om sámen te zijn. Om alles voor een ander over te hebben, op te willen geven. Als je maar bij elkaar kunt zijn en samen gelukkig bent. Ik vergeet soms wel eens dat ik niet alleen ben als ik niet met jou ben. Ook zonder jou ben ik mens, al voel ik me dan zo vaak incompleet.

Ik kan zo jaloers zijn op mensen die iemand hebben voor wie ze de wereld zijn. Iemand die je ziet als een prinses, een koningin, een tijger en een zon. Ik weet alleen niet of ik zo iemand nog kan toelaten en geloven en vertrouwen zoals dat dan moet.

Misschien moet ik eerst maar eens leren mezelf te zijn voor honderd procent, voordat ik opnieuw echt samen kan zijn.

NTB toch?

Waarom zou ik dat wat ik niet heb en koester verspelen voor iets wat niet waar kan zijn?

Wil je zien/niet.

Vier woorden

' Slaap lekker meisje.' Ik deed de deur dicht.


' Ik hou van je!' riep ze.







Ze is nog maar vijf en nog heerlijk onbedorven. Ze heeft nog geen zorgen en is tevreden met niets. Ik benijd haar om de prachtige, kleine wereld waarin ze nu leeft. En wat zou ik graag willen dat ik die vier woorden ook weer over mijn lippen kreeg...

Roest

Oude liefde roest drie keer niet.

Of is dit weer een dilemma waar de keuze mogelijkheden vanzelf zullen verdwijnen?

De droom van mijn dromen

Je had een boekje voor me gemaakt waarin je me alles liet zien wat ik had gemist in de tijd waarin je uit mijn leven was. Je betrok me in aspecten van je leven die ik nooit had gekend. Alsof ik je dagboek las. Het nawoord dat je schreef, was de ultieme liefdesbrief. Je overtuigde me ervan dat het je speet, dat je me nooit meer uit het oog zou verliezen en dat je van me zou houden alsof ik de wereld was. Je overtuigde me ervan dat je de ware voor me was.



Ik werd wakker, eindelijk weer volmaakt gelukkig. Ik geloofde nog twee minuten in wat daarna niets meer dan een droom bleek te zijn.

Wat DOE je?

Het kostte me een jaar. Een godvergeten jáár om niet meer elke dag aan je te denken en je te missen. Het zwarte gat dat je achterliet in m´n buik, vulde zich langzaam weer met kleur en ik had vrijwel alle stukjes van mijn hart weer gevonden. Ik had ons hoofdstuk afgesloten en was er bijna weer aan toe om er iemand in te laten.

En uitgerekend nu, uitgerekend NU ga je weer contact zoeken? Na bijna 7 maanden radiostilte waarin ik mezelf wanhopig bij elkaar probeerde te vegen en weer tot bezinning kwam, ga je NU weer rondspoken in m'n hoofd?

Laat me als je blieft met rust. Mijn hart schreeuwt om liefde maar dankzij jou is het zó breekbaar dat ik niet weet of ik het zal redden als ik jou weer in mijn hoofd toe laat.

Maar waarom wil ik het dan zo graag?

Liefde

Een jaar geleden. Precies een jaar geleden, werd ik vanmorgen wakker naast jou. Ik was dronken van de drank, dronken van geluk. Ik had me nog nooit zo goed gevoeld als die morgen.

Onze ontmoeting de avond ervoor, die fantastischer was dan in elke versie die ik van tevoren had gedroomd. De nacht waarin ik je in levende lijve leerde kennen. De morgen dat ik verliefd op je werd.

Wij rockten.

Terug

Vreemd dat ik dacht
Dat alles mooi zou worden
Als ik wegging
Weg van huis
En dat ik dan echt vrij zou zijn
En dat ik dan mezelf zou zijn
Elke dag

Vreemd dat ik hoop
Dat alles goed zalkomen
Als ik terugga
Terug naar huis
Maar dat is tegenbeter weten in
Want ik heb heimwee voor altijd

Je toekomst tegemoet schommelen (2)

De schommel gaat voort. Ik was oud genoeg om hem op gang te brengen maar heb geen kracht om hem te stoppen. Ik weet overigens niet eens of ik hem wíl stoppen. Ik ga door, verder, zo hard als ik kan.

Terwijl de tijd verstrijkt, gaat mijn schommel hoger, hoger en hoger tot ik ooit misschien wel val. Maar ik zal niet vallen voordat er weer iemand is om me op te vangen.

Dus reken maar dat ik zal blijven rennen. Net zolang tot ik rust heb en de krachtig genoeg ben om te stoppen.

Vlucht vervolgd

Ik dacht dat vluchten hielp. Weggaan, ver weg, naar een plek die me in niets aan jou zou herinneren en de herinnering aan je genoeg zou vervagen om het dragelijk te maken.

Maar alles doet me aan jou denken. Mijn dromen, mijn muziek, het eindeloze vergelijken met anderen die maar niet aan je kunnen tippen...

Je was het beste deel van mij geworden maar nu is er niets meer van over dan een groot zwart gat dat al mijn zelfvertrouwen heeft weggezogen. Een messteek in mijn buik op de plek waar ooit vlinders zaten.

En wat ik ook doe, het gaat maar niet weg.

Ik wil schreeuwen, iets kapot maken en nog meer huilen dan ik al deed, maar ik kan het niet. Ik kan alleen maar doorgaan en hopen dat het slijt.
Hopen dat ik niet meer weet hoe je stem klinkt, hoe je blik er uit ziet, hoe je lippen proeven en je aanraking voelt.

Ik wil niet toekijken hoe jij me steeds meer ontglipt. Ik vlucht dus verder, naar de stad van de liefde. En ik blijf hopen dat ik jou, mijn liefde vergeet.

Zonder je kan ik niet, maar met je inmiddels ook niet meer.

Morgen wordt het anders

Alweer een jaar geleden begon mijn ultieme geluk, alweer acht maanden geleden stortte alles in. Maar vergeten ben ik je nog steeds niet. De zoektocht naar de scherven van mijn hart duurt voort. Morgen weer een dag, weer een kans om verder te gaan, de scherven te lijmen en jou achter te laten. En iedere stap bij jou vandaan zal de pijn verlichten.

Omdat het anders wordt.

Het wordt beter dan gisteren,

mooier en echter.

Je zult het zien.

Omdat het anders wordt,

en het kan zoveel beter.

Uit het oog

Jij dacht

dat je alles zag .

Will you ever get out?

'What happened to us? How did we become so broken?' 'We fell in love. And at some point, the people we loved, forgot to love us back.'

Terugblik

Een jaar van liefde,

een jaar van pijn, verdriet

en een gebroken hart .

Maar bovenal een jaar zonder ziekte, zonder dood. Een jaar waarin vriendschappen hechter werden.

Eigenlijk ben ik nog niet klaar met 2008. Want JIJ bent 2008. En ik wil niet dat het afgelopen is. Nooit heb ik afscheid van je genomen. Bewust.

En nu vlucht ik weg. Eerst uit Spanje, nu uit Nederland. Ik moet weg, nieuwe avonturen beleven, weer tot mezelf komen en nieuwe mogelijkheden zien. Ik moet afsluiten wat afgelopen is en vol goede moed beginnen met het grijpen van nieuwe kansen.

En weet je? Ik doe écht mijn best. Ondanks terugvallen, ondanks gemis en ondanks tranen zet ik door. Want ik wil je niet missen. Ik wil met volle teugen kunnen genieten van alles wat komen gaat.

Welkom 2009, jaar van avonturen, mogelijkheden en vooral heel veel kansen.