Ik weet nu hoe het is om sámen te zijn. Om alles voor een ander over te hebben, op te willen geven. Als je maar bij elkaar kunt zijn en samen gelukkig bent. Ik vergeet soms wel eens dat ik niet alleen ben als ik niet met jou ben. Ook zonder jou ben ik mens, al voel ik me dan zo vaak incompleet.
Ik kan zo jaloers zijn op mensen die iemand hebben voor wie ze de wereld zijn. Iemand die je ziet als een prinses, een koningin, een tijger en een zon. Ik weet alleen niet of ik zo iemand nog kan toelaten en geloven en vertrouwen zoals dat dan moet.
Misschien moet ik eerst maar eens leren mezelf te zijn voor honderd procent, voordat ik opnieuw echt samen kan zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten