Glas/hard

Ik wil degene worden die jij ooit voor mij was. Dichtbij en toch zo onbereikbaar, makkelijk en toch ontzettend moeilijk; lief, leuk, aardig, maar ondertussen zo hard als steen.

Als me dát lukt, zou je eindelijk eens voelen hoe het zat. Al denk ik dat je dan al snel opgeeft, zoals je altijd hebt gedaan, en dat je voor de makkelijke weg zult kiezen.

Het is simpel, meer dan simpel zelfs. Wat ik ook doe, wat jouw reactie ook is, het zal pijn doen.

Het kán namelijk niet gewoon eenvoudig en leuk zijn. Niet met jou.

Holiday in Spain

Ze staarde uit het raam. Regen. Grote, koude druppels die langgerekte strepen vormden op het glas. Zomer, wáár was de zomer? De zon liet zich nauwelijks zien, zelden, om iedere voorbijganger even een beetje hoop te geven, zijn paraplu in te laten klappen.

Ze dacht aan wat ze tegemoet ging. Wat is avontuur? Wanneer onderneem je iets, beleef je iets, wat het waard is om als 'spannend', 'enerverend' of zelfs als 'pure lef' beschouwd te worden? Is hier überhaupt een maatstaf voor? Is het niet zo, dat een wereldreiziger minder onder de indruk zal zijn van je ondernemingen, dan dat oude dametje dat nooit verder is gekomen dan Duitsland?

Ze staarde uit het raam. Peinzend. Waarom verdienen mensen respect door hun daden, terwijl anderen slechts een onderdeel van de grote massa zijn? Is het juist om op te vallen, of moet je jezelf houden aan de gedragsregels, codes van de maatschappij, die weinig 'avontuur' zullen gedogen?

Ze dacht aan wat ze tegemoet ging. Voor háár was het zeer zeker een avontuur. Ze zou iets gaan ondernemen, beleven. Positief of negatief, er zou een verandering komen in haar leven. En alleen al haar acceptatie daarvan, mocht misschien bést beschouwd worden als pure lef!

Vergeven? Vergeten?

"He was the only one I had ever known, who had the power to affect me so deeply. Ignore me one day, sending me home with scores of bad poetry in my diary, and give me a compliment the next day that left me on cloud nine for the rest of the week...."

De gevolgen van zijn daden op mijn gedrag, mijn denken... Het was geen nacht, geen dag, week of maand.

Soms vraag ik me af of sommige dingen altijd bij je zullen blijven, of dat je ze, hoe belangrijk ze op een bepaald moment ook voor je zijn, zult vergeten. Of ze zullen veranderen van verse wonden naar littekens en tenslotte vage herinneringen die steeds verder zullen vervagen totdat ze verdwenen zijn.

Bang voor herhaling?

"Too often, the thing you want most is the one thing you can't have. Desire leaves us heartbroken, it wears us out. Desire can wreck your life. But as tough as wanting something can be; The people who suffer the most, are those who don't know what they want."

52

Opstaan was gewoon opstaan
Weggaan was gewoon weggaan
Weggaan en weer terugkomen
Vroeg of laat
Weer terugkomen
Zoals dat gaat
Maar niet voor altijd

Stilstaan was gewoon stilstaan
Doodgaan was gewoon doodgaan
Doodgaan en weer opleven
Vroeg of laat
Weer opleven
Zoals dat gaat
Maar niet voor altijd

( ... )

Jij bewees voor mij dat iedere dag je laatste kan zijn.
Ik mis je.

He sang

".. and everyday I love you more .."









En waar wordt een droom werkelijkheid?

De tijd zal het leren

Waarom kiezen we toch zo vaak voor het verkeerde? Is het goed om nu keuzes te maken waar je later spijt van krijgt? Leer je er dan van? Maar wat als je een ander pijn doet met je keuze?

Ik kan je niet goed helpen, ik kán je niet vertellen wat het beste voor je is. Het enige wat ik kan doen, is hopen dat je de juiste keuze maakt.

Eigenlijk zou ik de vergelijking niet mogen maken, maar érgens heb ik het gevoel dat ik binnenkort voor hetzelfde dilemma zal staan als jij. De gevaarlijke, risicovolle optie die je zoveel kan brengen maar ook zóveel kapot kan maken, of kiezen voor iemand waar je van op aan kan.

Het draait allemaal om de spanning, adrenaline en vlinders in je buik. Maar blijkt je keuze nog steeds de juiste wanneer de spanning weg is en er slechts wantrouwen overblijft? Had je dan niet beter voor de veilige optie kunnen gaan?

Verboden vriendschap

Er was liefde, maar die is verdwenen. Hij maakte meerdere malen de keuze, de keuze niet voor haar, maar voor háár.

Controle volgde, uitlokking? Relaties móeten gebaseerd zijn op vertrouwen.

Wat hebben zij aan elkaar als ze denkt niet van hem op aan te kunnen?

Vooruitziend?

We verlangden allemaal naar het moment.

Moment van opluchting,

moment van afronding.

Het is voorbij.

Uit, over.

Maar wat straks? Zes jaar lang elkaar dagelijks zien, en dan niet meer? Misschien elkaar nog eens tegenkomen of iets afspreken. Maar hoe lang houden we dat vol? Wanneer gaan we ons eigen, nieuwe leven leiden en maken we onze eigen, nieuwe vrienden en verliezen we de behoefte aan elkaar?

Gaan we er dan nu achter komen, wie onze echte vrienden zijn? Of kan een echte vriend door bepaalde omstandigheden altijd veranderen in een vage bekende die je eigenlijk niet meer aan durft te spreken? En dat, terwijl je nu alles, alles samen deelt?

Was dit een periode die we afsluiten of een periode die de start vormt van wat komen gaat?

Was dit het einde van het begin, of het begin van het einde?