Waarom voel ik me nou toch schuldig bij elke glimlach? Waarom voel ik me rot als ik een uur niet aan je gedacht heb? Waarom kan ik het soms zo goed van me af zetten dat ik even vergeten ben wat er gebeurd is?
…en als ik dan weer terug kom, terug in de échte werkelijkheid, komt de klap alleen maar harder aan. Pijn en verdriet, overal waar ik kijk. Eén grote, uitzichtloze vlakte. Een onzekere toekomst. Misschien niet zozeer voor mij, maar wel voor andere mensen, die nog veel dichterbij jou stonden. De liefde die ik voor deze personen voel, maakt dat ik me zo intens verdrietig voel, dat ik soms gewoon niet verdrietig meer kán zijn.
Ik weet, dat klinkt misschien raar, maar voor mij is het wel zo. Soms móet ik gewoon even ergens anders aan denken, lachen, rennen, springen, dansen of woedend met m’n vuisten in mijn kussen beuken.
Ik weet het gewoon allemaal even niet meer. Waarom kan de een zijn verdriet zó goed uiten, terwijl ík niet weet wat ik er mee aan moet? Ik zou zo onderhand wel moeten weten wat ik moet doen bij zo’n verlies, het is namelijk niet de eerste keer. Maar toch is het elke keer weer anders, al blijft het enorme verdriet en gemis hetzelfde.
Steel mijn lach
Geef me tranen
Houd me vast
en laat me
als-je-blieft
nóóit meer los
Geen opmerkingen:
Een reactie posten