gewoon gedachten

Ik denk aan hoe de blaadjes aan de bomen groeien en het gras steeds groener wordt. Ik denk aan straks, wanneer ik dat lieve, kleine meisje weer in mijn armen kan nemen en met haar kan spelen tot ze naar bed moet. Ik denk aan wat ik voel, voor jou, voor hem; meer dan vriendschap is het niet.

In mijn hoofd speelt een liedje.

Ik denk aan haar en of alles nog goed zal komen, of we ooit nog de combinatie kunnen vormen die we samen waren. Ik denk aan de kleine dingen die me tegenwoordig zo gelukkig kunnen maken. Dat er lente is en dat de zon schijnt. Dat de wereld groen en blauw en prachtig wordt en dat ik toch eigenlijk best wel gelukkig ben.

In mijn hoofd speelt een liedje.

Ik denk aan dat het zo gek is dat je aan zoveel dingen tegelijk kunt denken. Dat er zoveel verschillende gedachten door je hoofd kunnen spoken en je eigenlijk nergens goed over nadenkt. In je hoofd hoef je niet alles goed te formuleren en te beargumenteren. Niemand kan en mag je opdragen iets anders te denken dan je eigen gedachten. Ze kunnen je gevangen nemen, maar je gedachten blijven vrij.

In mijn hoofd speelt een liedje.

Waarom wil iedereen eigenlijk perfect zijn? Of wil niet iedereen dat? Vast niet eigenlijk.. Maar je moet toch wel tevreden zijn met jezelf? Waarom ben je anders zoals je bent en verander je niks? Waarom laat iedereen zich zo meeslepen door de meningen van anderen? Ik ben zelf ook niet iemand die zomaar haar eigen zin doet, terwijl dat door de mensen in mijn omgeving helemaal niet geaccepteerd zou worden. Maar toch? Daarom mag ik toch wel lekker denken wat ik wil?

In mijn hoofd speelt een liedje.

Misschien leid ik wel een dubbelleven. Aan de ene kant schrijf ik dingen op mijn blog en geloof en speel toneelstukken in de kerk en organiseer acties voor goede doelen en probeer zo vaak mogelijk een beetje op tijd in bed te liggen omdat ik anders zo moe ben.. Aan de andere kant ben ik dol op Wodka – Redbull, vind ik het geweldig om uit te gaan, vind ik ‘stoere’ jongens stiekem toch echt wel een beetje stoer, wil ik niet meer dan een beetje mijn best doen op school en heb ik niks tegen avonden waarop ik tot 3 uur ’s nachts in Zwolle rondloop met een paar vrienden…

In mijn hoofd speelt een liedje.

Maar wie wil ik nou eigenlijk zijn? Soms lijkt het of ik zoveel maskers heb, iedereen kent van mij een ander gezicht. Het wordt pas moeilijk als mijn vriendje mee moet naar mijn ouders, waar ik een stuk saaier zal zijn dan op school of weet ik veel waar. Tot nu toe gaat het prima, maar houd ik mezelf niet voor de gek? Ik wil af en toe zo graag dat meisje zijn waar iedereen naar opkijkt, die iedereen graag zou willen zijn… Maar wordt het niet vermoeiend als je zo’n voorbeeld bent voor mensen? Niemand is perfect. Eén van mijn favoriete zinnen, en volgens mij klopt het ook. Is het gebrek van een perfect persoon niet júist zijn of haar perfectie?

In mijn hoofd speelt een liedje…

"The Other Side of Me"

Do I really want to know myself

Do I want to see

Why I'm wonderin' every morning,

who's it gonna be today

Staring in the mirror,

come tell me,

who's that under my skin

And what's the reason they're here for

Tell me what is my own true face

Tell me what is my own true face

But hey here I come

I'm the show's main attraction

I'm a beautiful creature

That's what I am, yeah that's what I am

But the other side of me

I can't explain why I've become

Negative as can be

I'm wonderin' where it's coming from

I know I can't do without it,

sure makes me what I am

So I will never stop believin'

In that I love myself someday

In that I love myself someday

But hey here I comeI'm the show's main attraction

I'm a beautiful creature

Yeah that's what I am,

Hey that's what I am