Waarom is de liefde toch zo ingewikkeld, maar ook zó verschrikkelijk simpel tegelijk? Breng het begrip ‘houden van’ maar eens ons woorden. Sommige mensen zeggen het te makkelijk. Ik houd daar niet van. Ik houd van voetbal -> ok. Maar zodra we het over personen gaan hebben, moet je het niet overal maar tussendoor gaan gooien. Je zult mij er niet op betrappen; ik heb nog nooit tegen iemand gezegd dat ik van diegene hield terwijl ik het niet meende.
Maar toch, is de liefde niet super simpel? Ik houd van jou, jij houdt van mij -> hier is duidelijk sprake van liefde (of niet?)
En dan het verschil tussen liefde, en verliefdheid. Ik houd van mijn vrienden, maar ik ben niet verliefd op mijn vrienden. Het stoort me als mensen dat verschil niet zien. Mag ik dan niet houden van mijn beste vriend, zonder de roddels dat ik verliefd op hem zou zijn? Waarom kun je dat niet duidelijk maken voor de wereld om je heen? Dat er ook hechte vriendschappen bestaan tussen de verschillende geslachten, en niet alleen meisje-meisje of jongen-jongen?
Natuurlijk, het ‘gevaar’ bestaat, als hetero zijnde zijn vriendschappen binnen je eigen geslacht misschien ‘veiliger’: je loopt niet het risico toch meer te gaan voelen voor degene waar je toch echt niet meer dan vriendschappelijke gevoelens voor dacht te hebben. Maar dan nog? Ik geloof dat relaties, ontstaan uit vriendschap de beste zijn. Uiteraard niet wetenschappelijk bewezen (of wel?) maar dat gevoel heb ik nou eenmaal. Het grote nadeel hieraan is; eindigt de relatie, eindigt dan ook de vriendschap? Misschien wel, misschien niet: je kunt het gewoon niet weten van tevoren. Ik heb het risico nooit willen lopen, bang om je te verliezen.
Alleen dit is al ingewikkeld, de overgang van vriendschap naar relatie. Maar er is meer. Liefde overwint toch alle grenzen? Afstand, leeftijd, taal..? Daar geloof ik niet zo in. Dacht je nou echt serieus dat je later met je Italiaanse vakantievriendje gaat trouwen? Die ben je toch echt wel vergeten na hem een paar maanden niet gezien te hebben. Geniet van je mooie herinneringen aan die twee weken vakantie en leef je eigen leven verder. Als je tenminste nuchter kan denken.
Misschien doe ik te moeilijk. Het is voor mij meer dan een spelletje. Zodra het serieus wordt, begin ik terug te krabbelen. Ik denk aan alle verplichtingen die erbij komen kijken en aan het gevoel dat ik nu minder vrijheid heb. In mijn hoofd klinkt het allemaal logisch, maar moet je als je eenmaal écht verliefd bent er niet gewoon helemaal voor gaan, ongeacht de onverwachte dingen die wel eens tevoorschijn zouden kunnen komen? Ik moet het maar eens proberen. Ik durf nooit te genieten en daar baal ik van.
Maar dan nog… stel toch dat.. Je wordt verliefd, je bent helemaal hoteldebotel, je kan niet eten, niet slapen, denkt constant aan hem/haar. Op het moment dat ‘jouw grote liefde’ ook de grote liefde van iemand anders blijkt te zijn, stort jouw wereld in. Dan kun je alleen nog maar huilen en hopen dat de liefde snel overwaait, wat uiteraard niet snel gebeurt.
Als je heel graag met iemand wilt, en je krijgt het allemaal voor elkaar, hoeft het soms al niet meer.
“Het is leuker te dromen over iets onbereikbaars, dan het binnen één week binnen handbereik te hebben.”
Maar toch, is de liefde niet super simpel? Ik houd van jou, jij houdt van mij -> hier is duidelijk sprake van liefde (of niet?)
En dan het verschil tussen liefde, en verliefdheid. Ik houd van mijn vrienden, maar ik ben niet verliefd op mijn vrienden. Het stoort me als mensen dat verschil niet zien. Mag ik dan niet houden van mijn beste vriend, zonder de roddels dat ik verliefd op hem zou zijn? Waarom kun je dat niet duidelijk maken voor de wereld om je heen? Dat er ook hechte vriendschappen bestaan tussen de verschillende geslachten, en niet alleen meisje-meisje of jongen-jongen?
Natuurlijk, het ‘gevaar’ bestaat, als hetero zijnde zijn vriendschappen binnen je eigen geslacht misschien ‘veiliger’: je loopt niet het risico toch meer te gaan voelen voor degene waar je toch echt niet meer dan vriendschappelijke gevoelens voor dacht te hebben. Maar dan nog? Ik geloof dat relaties, ontstaan uit vriendschap de beste zijn. Uiteraard niet wetenschappelijk bewezen (of wel?) maar dat gevoel heb ik nou eenmaal. Het grote nadeel hieraan is; eindigt de relatie, eindigt dan ook de vriendschap? Misschien wel, misschien niet: je kunt het gewoon niet weten van tevoren. Ik heb het risico nooit willen lopen, bang om je te verliezen.
Alleen dit is al ingewikkeld, de overgang van vriendschap naar relatie. Maar er is meer. Liefde overwint toch alle grenzen? Afstand, leeftijd, taal..? Daar geloof ik niet zo in. Dacht je nou echt serieus dat je later met je Italiaanse vakantievriendje gaat trouwen? Die ben je toch echt wel vergeten na hem een paar maanden niet gezien te hebben. Geniet van je mooie herinneringen aan die twee weken vakantie en leef je eigen leven verder. Als je tenminste nuchter kan denken.
Misschien doe ik te moeilijk. Het is voor mij meer dan een spelletje. Zodra het serieus wordt, begin ik terug te krabbelen. Ik denk aan alle verplichtingen die erbij komen kijken en aan het gevoel dat ik nu minder vrijheid heb. In mijn hoofd klinkt het allemaal logisch, maar moet je als je eenmaal écht verliefd bent er niet gewoon helemaal voor gaan, ongeacht de onverwachte dingen die wel eens tevoorschijn zouden kunnen komen? Ik moet het maar eens proberen. Ik durf nooit te genieten en daar baal ik van.
Maar dan nog… stel toch dat.. Je wordt verliefd, je bent helemaal hoteldebotel, je kan niet eten, niet slapen, denkt constant aan hem/haar. Op het moment dat ‘jouw grote liefde’ ook de grote liefde van iemand anders blijkt te zijn, stort jouw wereld in. Dan kun je alleen nog maar huilen en hopen dat de liefde snel overwaait, wat uiteraard niet snel gebeurt.
Als je heel graag met iemand wilt, en je krijgt het allemaal voor elkaar, hoeft het soms al niet meer.
“Het is leuker te dromen over iets onbereikbaars, dan het binnen één week binnen handbereik te hebben.”
Geen opmerkingen:
Een reactie posten