Ik staar uit het raam. Helaas zit ik precies midden boven de vleugel, maar toch kan ik ze zien. Overal om me heen zie ik witte wolken. Bijna verblindend wit. Ik krijg zin om er overheen te lopen. Natuurlijk weet ik dat dat helemaal niet kan, maar stel toch dat het wel zou kunnen? Ik voel de onvoorstelbaar zachte substantie al bijna aan mijn voeten kriebelen. Maar meer dan er verlangend naar staren kan ik niet.
Een paar dagen later kijk ik mijn ogen uit. Ik probeer op foto’s uit te leggen wat ik voel. Al die prachtige dingen die ik zie, de geluiden die ik hoor, de rust die ik in me voel. Het water stort met daverend geweld naar beneden, maar het lawaai stoort me niet. Het is prachtig. Het is volmaakt. Kon ik hier maar met jou zijn..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten