En weet je? Het ging goed. Of ik dácht tenminste dat het goed ging. Ik had immers niet gehuild, ik had me immers niet verdrietig gevoeld toen ik je zag en ik had geen steek in m'n buik gevoeld als je zo lief lachte naar iemand anders.
Lang leve de roes.
Maar waarom is die godvergeten keiharde waarheid vrijwel meteen weer teruggekomen?
Ik heb zin om te gillen, te schreeuwen, te janken en om me heen te slaan. Ik heb zin om je uit te schelden, verwijten naar je hoofd te slingeren en je pijn te doen.
En dat je dan je armen om me heen slaat en me tot kalmte maant en zegt dat alles goed komt...
Ga godverdomme m'n hoofd uit!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten