Drie jaren. Eerst liefdesverdriet dat opnieuw opgerakeld werd, het einde van een carriére, meer lichamelijke pijn dan ooit, meer tijd om na te denken dan ooit. Vervolgens onzekerheid, een roes, twijfel over m'n toekomst, gezondheid, krachteloos, máchteloos.
En nu. September. Huilen om jou. Om het feit dat ik je maar niet los kan laten. Om die prachtige muur die zo stevig om me heen gebouwd was en die ondanks alles toch weer ingestort is. Stompen in m'n kussen. Schelden op dat kleine beetje hoop in m'n hart waarvan m'n verstand zegt dat het zinloos is.
In de herfst van September dwarrelt mijn geluk telkens weer met de bladeren mee, om vertrapt te worden op de koude, natte aarde.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten