Ik denk aan je, telkens als ik een liedje hoor wat we samen luisterden, naar elkaar stuurden of waarvan we omstebeurt een regel zongen. Ik denk aan je als mijn sms-inbox weer eens vol zit en ik moet kiezen tussen het verwijderen van jouw smsjes of die van anderen. Ik denk aan je als ik op msn kom, want ik zie telkens weer je al tijden onaangeklikte naam staan in mijn VIP-lijst. Ik denk aan je wanneer ik weer een een andere kleur veters in m'n gympies doe.
Ik mis onze gesprekken, smsjes en telefoontjes. Ik mis onze humor en de interesses die we deelden. Ik mis je grote ogen die me altijd aankeken alsof ik het mooiste was wat ze ooit gezien hadden. Ik mis dat kleine spleetje tussen je voortanden; dat kleine foutje waardoor je juist zo perfect was.
Ik mis de klank van je stem, je spontaniteit, de manier waarop je me telkens weer aan het lachen maakte, je knuffels, je aanrakingen, je liefde, je lach, je complete zelf.
Maar ik mag je niet missen van jou.
En nu vraag ik me af of ik je juist heel goed, of juist helemaal niet ken. Het is voorbij, kapot en afgelopen. En om die wetenschap kan ik niets anders dan huilen en me ontzettend leeg voelen.
Ik mis je met al het gevoel dat ik in me heb. Ik wilde dat ik het kon veranderen maar ik kán het niet, hoe hard ik het ook probeer. Het spijt me.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten