...want als liefde leven was, woonden wij in de hemel.
dinsdag 30 september 2008
maandag 29 september 2008
Eilanden
Kom bij me langs
Laat me niet wachten tot morgen of ooit
Een andere keer
Klop op m’n deur
Breng een fles wijn mee
En drink op ons grote geluk
Dat steeds meer verdwijnt
Achter zware gordijnen
Van geld en succes
En verdovend applaus
Ik weet niet waarom
Ik weet niet waarom het zo gaat
Eilanden in oceanen
Zijn lang niet zo eenzaam als wij
Eilanden komen weer samen
Als de zeebodem breekt en verschuift
De stilte moet stuk
Laat me niet morgen pas lachen
Maar vandaag
Tik op m’n raam
Sla op m’n schouder
En zeg dat je mij hebt gemist
Eilanden in oceanen
Zijn lang niet zo eenzaam als wij
Eilanden komen weer samen
Als de zeebodem breekt en verschuift
Eilanden in oceanen
Zijn lang niet zo eenzaam als wij
Eilanden komen weer samen
Als de zeebodem breekt en verschuift
Kom bij me langs
Laat me niet wachten
zondag 28 september 2008
Donkerrood
De vraag is niet of er nog veel te zeggen valt
en of er ruimte is voor is voor nog meer spijt
Het antwoord is overduidelijk
het antwoord geeft zichzelf
M'n hart wordt donkerrood
Donkerrood
De ondergaande zon voelt niet langer warm
De zomer is voorbij en de lucht wordt
donkerrood, donkerrood
De vraag is zelden wie er schuld heeft en wie niet
m'n bloed kruipt toch waar het niet gaan kan
en nu is het genoeg geweest
Het feest loopt op z'n einde
en de liefde ook
en m'n hart wordt donkerrood
donkerrood
De ondergaande zon
schijnt door het laatste glas
met een laatste beetje wijn
en het licht wordt donkerrood
donkerrood
De vraag is dus of wij nog zwaaien naar elkaar
en hoe je kijkt naar wie van jou was
Het antwoord is overduidelijk
Het antwoord schreeuwt zichzelf
en je ziet me donkerrood
donkerrood
je ziet me donkerrood
donkerrood
dinsdag 23 september 2008
Spiegelbeeld
Denken dat je jezelf kent. Het beeld dat je al duizenden malen in de spiegel zag, bestempelen als vertrouwd.
Maar kijk nou eens goed naar jezelf. Ben jij werkelijk die sterke, onafhankelijke persoon die je denkt dat je bent? Ben jij degene die vrijwel altijd gelijk heeft, hoe egoïstisch dit ook klinkt? Ben je wel zo mooi als je denkt? Is je zelfvertrouwen wel juist?
Nee.
Want het blijkt telkens maar weer, dat als jouw echte zelf naar voren komt, je helemaal niet zo leuk blijkt te zijn. Dat je ook zoveel minder leuke kanten hebt. Dat je helemaal niet altijd gelijk hebt omdat je eigenlijk nog maar net komt kijken en nog ontzettend veel moet leren. Dat je soms buien hebt waarin iedereen bang voor je is. Dat je jezelf van alles aandoet omdat je denkt te luisteren naar je gevoel, terwijl je eigenlijk overstroomt van het onnodig zelfmedelijden.
Ga dus werken aan jezelf. Je bent nog lang niet leuk genoeg. Geloof mij maar.
Maar kijk nou eens goed naar jezelf. Ben jij werkelijk die sterke, onafhankelijke persoon die je denkt dat je bent? Ben jij degene die vrijwel altijd gelijk heeft, hoe egoïstisch dit ook klinkt? Ben je wel zo mooi als je denkt? Is je zelfvertrouwen wel juist?
Nee.
Want het blijkt telkens maar weer, dat als jouw echte zelf naar voren komt, je helemaal niet zo leuk blijkt te zijn. Dat je ook zoveel minder leuke kanten hebt. Dat je helemaal niet altijd gelijk hebt omdat je eigenlijk nog maar net komt kijken en nog ontzettend veel moet leren. Dat je soms buien hebt waarin iedereen bang voor je is. Dat je jezelf van alles aandoet omdat je denkt te luisteren naar je gevoel, terwijl je eigenlijk overstroomt van het onnodig zelfmedelijden.
Ga dus werken aan jezelf. Je bent nog lang niet leuk genoeg. Geloof mij maar.
zaterdag 20 september 2008
September.
Opnieuw die gemene maand. Die bedriegelijk mooie dagen die nooit en te nimmer de huilende nachten zullen kunnen overheersen.
Drie jaren. Eerst liefdesverdriet dat opnieuw opgerakeld werd, het einde van een carriére, meer lichamelijke pijn dan ooit, meer tijd om na te denken dan ooit. Vervolgens onzekerheid, een roes, twijfel over m'n toekomst, gezondheid, krachteloos, máchteloos.
En nu. September. Huilen om jou. Om het feit dat ik je maar niet los kan laten. Om die prachtige muur die zo stevig om me heen gebouwd was en die ondanks alles toch weer ingestort is. Stompen in m'n kussen. Schelden op dat kleine beetje hoop in m'n hart waarvan m'n verstand zegt dat het zinloos is.
In de herfst van September dwarrelt mijn geluk telkens weer met de bladeren mee, om vertrapt te worden op de koude, natte aarde.
Drie jaren. Eerst liefdesverdriet dat opnieuw opgerakeld werd, het einde van een carriére, meer lichamelijke pijn dan ooit, meer tijd om na te denken dan ooit. Vervolgens onzekerheid, een roes, twijfel over m'n toekomst, gezondheid, krachteloos, máchteloos.
En nu. September. Huilen om jou. Om het feit dat ik je maar niet los kan laten. Om die prachtige muur die zo stevig om me heen gebouwd was en die ondanks alles toch weer ingestort is. Stompen in m'n kussen. Schelden op dat kleine beetje hoop in m'n hart waarvan m'n verstand zegt dat het zinloos is.
In de herfst van September dwarrelt mijn geluk telkens weer met de bladeren mee, om vertrapt te worden op de koude, natte aarde.
dinsdag 16 september 2008
Love
I know love is something that can't be turned on and off just like that. I believe it can't just exist out of butterflies. You can't be in love with someone if you're afraid to tell them that you love them. You need to convince yourself of being in love with a person, but it's not possible to convince one other. Just because you can't make someone love you.
Love can be happiness, it can provide oxigen and energy. But it can take it away with the same speed it's brought to you. If your heart doesn't fit in his hands, there's no chance everything is going to be okay. Sometimes you have to give someone op, because it won't work between you and him.
Love isn't the problem but thoughts, actions and people acting wise are.
Never blame it on the love.
Because love doesn't walk away. People do.
donderdag 11 september 2008
Mag niet.
Ik denk aan je, telkens als ik een liedje hoor wat we samen luisterden, naar elkaar stuurden of waarvan we omstebeurt een regel zongen. Ik denk aan je als mijn sms-inbox weer eens vol zit en ik moet kiezen tussen het verwijderen van jouw smsjes of die van anderen. Ik denk aan je als ik op msn kom, want ik zie telkens weer je al tijden onaangeklikte naam staan in mijn VIP-lijst. Ik denk aan je wanneer ik weer een een andere kleur veters in m'n gympies doe.
Ik mis onze gesprekken, smsjes en telefoontjes. Ik mis onze humor en de interesses die we deelden. Ik mis je grote ogen die me altijd aankeken alsof ik het mooiste was wat ze ooit gezien hadden. Ik mis dat kleine spleetje tussen je voortanden; dat kleine foutje waardoor je juist zo perfect was.
Ik mis de klank van je stem, je spontaniteit, de manier waarop je me telkens weer aan het lachen maakte, je knuffels, je aanrakingen, je liefde, je lach, je complete zelf.
Maar ik mag je niet missen van jou.
En nu vraag ik me af of ik je juist heel goed, of juist helemaal niet ken. Het is voorbij, kapot en afgelopen. En om die wetenschap kan ik niets anders dan huilen en me ontzettend leeg voelen.
Ik mis je met al het gevoel dat ik in me heb. Ik wilde dat ik het kon veranderen maar ik kán het niet, hoe hard ik het ook probeer. Het spijt me.
Ik mis onze gesprekken, smsjes en telefoontjes. Ik mis onze humor en de interesses die we deelden. Ik mis je grote ogen die me altijd aankeken alsof ik het mooiste was wat ze ooit gezien hadden. Ik mis dat kleine spleetje tussen je voortanden; dat kleine foutje waardoor je juist zo perfect was.
Ik mis de klank van je stem, je spontaniteit, de manier waarop je me telkens weer aan het lachen maakte, je knuffels, je aanrakingen, je liefde, je lach, je complete zelf.
Maar ik mag je niet missen van jou.
En nu vraag ik me af of ik je juist heel goed, of juist helemaal niet ken. Het is voorbij, kapot en afgelopen. En om die wetenschap kan ik niets anders dan huilen en me ontzettend leeg voelen.
Ik mis je met al het gevoel dat ik in me heb. Ik wilde dat ik het kon veranderen maar ik kán het niet, hoe hard ik het ook probeer. Het spijt me.
dinsdag 2 september 2008
Abonneren op:
Reacties (Atom)