I will always be your biggest fan .

Onzekere toekomst

Je was dood.

Ik ging naar je toe, maar je was er niet. Ik opende een deur en ik zag je. Daar lag je, in een houding alsof je net overeind wilde krabbelen. Maar iets had je tegengehouden.

Compleet in paniek rende ik van je weg. Op zoek naar een antwoord op al mijn vragen. Waarom hadden ze je in vredesnaam van me afgenomen? Je verdiende dit niet, jij zéker niet..

Ik kreeg mijn antwoord, kon het niet bevatten, kon het niet accepteren. Het was allemaal zó oneerlijk! Ik voelde me angstaanjagend boos, ik kon niet stoppen met huilen en ik voelde me compleet machteloos...

...ik werd wakker en voelde de tranen over m'n wangen lopen. Het duurde even voordat ik besefte dat het allemaal maar een droom was. Hoe langer ik er over nadacht, hoe minder logisch alles klonk. Maar wat leek het écht! Ik zie je nog zó liggen. Ik weet alles nog tot in details, al speelde het geheel in een onbekende omgeving. Ik was bang, zo bang.

Op een dag zal ik je kwijtraken. Misschien wel vandaag, of morgen. Misschien mag ik je nog jaren kennen. We weten het niet, allebei niet.

...maar ik kan je nog niet missen.

Misschien was het onze laatste keer. Misschien mogen we nog een tijdje. Misschien kúnnen we gewoon niet meer..

Wat in ieder geval zeker is, is dat ik er van wilde genieten..



.. maar dat lukte niet.

liefde werd haat

Ik wilde dat ik je nog aan kon kijken. Ik wilde dat alles anders gelopen was. Ik wilde dat je niet zo verschrikkelijk gemeen tegen me was geweest.

Ik wilde dat ik bij je in de buurt kon zijn zonder dat m'n zelfvertrouwen kelderde.

Wat zal ik blíj zijn als je weg bent.




...of zal ik je missen...?



'..je stem die in m'n hoofd blijft zitten, mij geen moment met rust laat..'

Toveroogjes

Je keek me telkens aan met die blik van je

Toveroogjes noemde ik ze

Die blauwe, doordringende ogen die me

aan konden kijken alsof ik

het mooiste was

wat ze ooit hadden gezien

Maar het was allemaal nep, fake. Je deed maar alsof.

Ik dacht je te kennen maar je bleek zó anders te zijn dan ik dacht.

Ben je dan nooit jezelf? Speel je altijd een rol, ben je bang om te laten zien wie je werkelijk bent?

Ik vind het zó jammer, het had zó mooi kunnen zijn.

Maar jij hebt nooit geloofd, in waar ik al bijna van overtuigd was.