Ik had papa nog nooit zien huilen.
Tot op die ene dag. Hij stond voor in de kerk, en hij beschreef wat hij voelde voor zijn vader. Wat we allemaal voelden voor zijn vader, mijn opa. Dat hij altijd voor ons zorgde, dat we altijd bij hem terecht konden, dat hij altijd groot en sterk was geweest, en hoeveel pijn het had gedaan toen we hem met de dag achteruit zagen gaan, anderhalf jaar lang. Hoe hij veranderde van een sterke boom waar we allemaal onder mochten schuilen in een klein, miezerig plantje met een ijzeren wil om te overleven maar zó afhankelijk van de wereld om hem heen.
Ik huilde en had het gevoel alsof ik nooit meer zou kunnen stoppen.
En als ik nu jouw verhalen hoor, dat jij het nu ook meemaakt, heb ik misschien wel het idee dat je beter begrijpt wat ik meerdere malen heb meegemaakt dan je ooit deed.
Dat jij zélf, voor in die kerk ging staan, daar moet je écht heel erg dapper voor zijn. Daarom ben ik ontzettend trots op je. Vergeet vooral niet dat je altijd mag blijven huilen. Voor mij is het ruim 6 jaar geleden, maar ik kan en mág ook nog steeds zo verdrietig zijn als toen.
Elke keer als je de ruimte binnen zal lopen waar hij ooit was, elke keer als je een foto van hem ziet, als je oma vertelt over 'toen opa en ik'... Je zal hem missen. Je mist hem nu al. Maar hij blijft altijd bij je. Het klinkt misschien simpel, maar doordat jij hem niet zal vergeten zal hij nooit helemaal verdwijnen.
Ik weet dat je dapper bent, je komt hier door heen. Het zal even duren voordat de ergste pijn weg is.. Heel veel sterkte, en als ik ook maar íets voor je kan doen... Je weet 't he?
